عصر ایران؛ جعفر محمدی - همزمان با سفر رئیس جمهور ایران به نیویورک برای شرکت در اجلاس سالانه سازمان ملل، رئیس جمهور آمریکا گفت که احتمالاً برای دیدار با پزشکیان آمادگی دارد. همین سخن که البته با قید احتمالاً همراه بود، باعث داغ شدن بازار گمانه زنی ها درباره این دیدار احتمالی شده است.
البته که نمی شود روی حرف های ترامپ، حساب باز کرد؛ او در دوران ریاست جمهوری اش، بارها و بارها دروغ گفته، راهنمای چپ زده و به راست پیچیده است و از لحاظ شخصیتی نیز دوست دارد طرف های مقابل را گیج و منگ کند؛ گو این که به گزاره "قدرت در ابهام است" به طرزی آشکار باور دارد.
از این رو، نوشتار حاضر درباره این نیست که آیا دیداری بین پزشکیان و ترامپ صورت می گیرد یا خیر؛ خاصه آن که سابقه چنین موضوعی، یعنی تمایل روسای جمهور آمریکا به دیدار با مقامات ایرانی سابقه ای طولانی دارد؛ یکی از مشهورترین وقایع مرتبط با این موضوع به دوران ریاست جمهوری سیدمحمد خاتمی برمی گردد. در آن زمان بیل کلینتون -رئیس جمهور وقت آمریکا- می خواست در راهروهای سازمان ملل، ظاهراً به طور اتفاقی، با خاتمی مواجه شود و دقایقی را با او به خوش و بش دیپلماتیک بپردازد ولی رئیس جمهور ایران که می دانست این کار او در سپهر سیاسی ایران بسیار پرهزینه خواهد بود، از مسیر حرکت کلینتون منحرف شد تا با او رو به رو نشود.
بعدها، حسن روحانی که به نیویورک رفته بود، با تماس تلفنی اوباما مواجه شد و پاسخ داد و این دو 15 دقیقه باهم صحبت کردند؛ مکالمه ای که خشم تندروها را در ایران برانگیخت.
خبرهایی نیز وجود دارد که برخی روسای جمهور آمریکا خواهان سفر به تهران و دیدار با مقامات ایران شده بودند ولی هیچگاه چنین اتفاقی رخ نداد و روابط دو کشور، در سایه دوری، به تشدید دشمنی کشیده شد تا مشخص شود که "دوری و دوستی"، همواره قرین هم نیستند!
با این اوصاف، این که دو رئیس جمهور کنونی ایران و آمریکا همدیگر را در نیویورک ملاقات کنند یا خیر، امری ثانویه است و حتی اگر چنین دیداری صورت گیرد، معنایش کاهش تنش بین دو کشور نخواهد بود، کما این که مکالمه تلفنی روحانی-اوباما که اولین تماس در نوع خود در سال های بعد از انقلاب بود، گشایشی در روابط فیمابین ایجاد نکرد.
اینجاست که به نقطه اصلی می رسیم و آن این است که هر چند پزشکیان و ترامپ، هر دو عنوان رئیس جمهور دارند ولی سطح اختیارات آنها از زمین تا آسمان متفاوت است.
رئیس جمهور ایران، حتی نمی تواند رأساً تصمیم بگیرد که با رئیس جمهور آمریکا دیدار کند با خیر؛ ولی رئیس جمهور آمریکا برای دیدار با هر مقامی، مخیّر است.
به فرض دیدار، رئیس جمهور ایران، از حملاتی که در کشور خودش به او خواهد شد مصون نیست کما این که بعد از مکلمه تلفنی روحانی-اوباما تندروها در فرودگاه تهران به خودروی رئیس جمهور حمله ور شدند و کیست نداند که آنان، خودسر نبودند؟
اما رئیس جمهور آمریکا را این توحش های سیاسی تهدید نمی کند.
حمله به خودروی روحانی بعد از سفر نیویورک
نکته دیگر این که فرمان و امضای رئیس جمهور آمریکا در داخل کشورش، حرف و تصمیم نهایی است (مگر آن که در فرایندی قضایی و پیچیده، لغو شود) ولی رئیس جمهور ایران، حتی نمی تواند فیلترینگی که خودش مخالف آن است را لغو کند چه رسد به این که تصمیم بگیرد در روابط با آمریکا چه کند یا نکند؟
اگر قرار باشد رئیس جمهور ایران عهده دار حل مسأله با آمریکا باشد، نظام سیاسی ایران و نهادهای اصلی اش، باید به وضوح و صراحت و با ادبیاتی غیرقابل تأویل و تفسیر، از او اعلام پشتیبانی و در عین حال، تندروها را مهار کنند و الّا اگر همین امروز پزشکیان و ترامپ دیدار کنند و پیمان ترک مخاصمه امضا کنند، هیچ تضمینی وجود ندارد که ساعاتی بعد، گروهی در داخل ایران کاری کنند که همه چیز به باد رود.
واقعیت این است که نمی شود رئیس جمهور را فقط به چشم "تدارکاتچی" دید و نیز "ضربه گیر"ی که قرار است ناکامی ها را به اسم او زد و رفت سراغ رئیس جمهور بعدی.
حدود 20 ماه دیگر، انتخابات ریاست جمهوری در ایران برگزار می شود. یادمان نرفته که در آخرین انتخابات، نرخ مشارکت چقدر پایین بود و همان اندک مشارکت نیز به خاطر دو قطبی ایجاد شده و نیز ته مانده امیدی بود که مردم ایران داشتند. البته که می توان باز هم دو قطبی ساخت ولی اگر امید همراه آن نباشد، حتی تقابل سیاه ترین و سفیدترین، نمی تواند مردم را ترغیب به رأی دادن کند زیرا کمترین دلیل شان برای شرکت نکردن این خواهد بود که وقتی رئیس جمهور اختیاری برای حل مشلات اصلی مردم ندارد، چرا باید رأی دهم؟
نظام اگر به فکر بازگشت مشارکت به دوران اوج خود است، باید از همین امروز، امیدآفرینی را کلید بزند. دال مرکزی این امیدآفرینی هم زدودن گزاره "بی اختیار بودن رئیس جمهور در تصمیمات سرنوشت ساز" است.
نظام بعد از جنگ های اخیر و در دوران رهبری جدید نیازمند احیاء مشارکت مردم است. اگر امروز اختیارات قانونی رئیس جمهور بازیابی شود و حمایت علنی و صریح تمامیت نظام متوجه او باشد تا رئیس جمهور بتواند به وعده های خود عمل کند و نیز برای حل مشکل رابطه ایران و آمریکا با اختیارات کامل پیشقدم شود، نه تنها بسیاری از مشکلات جاری حل می شود که مشکل راهبردی نظام نیز که همانا عدم مشارکت مردم در انتخابات است، حل خواهد شد؛ چنین رویکردی، به سود ایران، مردم ایران، دولت و نظام سیاسی ایران است و البته به زیان تندروهایی که قطعاً بعضی هایشان سر در آخور تل آویو دارند.
این، تنها راه نجات است: «رئیس جمهور مختار و مورد حمایت واقعی».
*تصویرنمایه:طبیعتاً تولیدAI
121 ابزار آنلاین و کاربردی را اینجا ببینید
از نگرش من ،
این محتوا ، بصورت کامل - مورد تایید است .
والسلام علیکم و رحمة الله و برکاته .
و متأسفانه قدرت تندروهای جبهه پایداری فعلا از همه ، حتی رئیس سه قوه هم بیشتر است
و گفتند کاغذهای پاره بی ارزش هستند !!!!؟
و از آنروز فقر و فلاکت و بدبختی و عقب ماندگی و دو بار جنگ و کشتار هزاران نفر از مردممان و نیروهای مسلح مان و شهادت رهبری انقلاب و فرماندهان و مسولان ارشد و دانشمندان هسته ای و نابودی قسمت عمده ای از ارتش و قوای سهگانه و محاصره دریایی و هوایی و زمینی امریکا که عملا تا چند ماه بعد، دچار کمبودهای کالاهای اساسی و ووو خواهیم دید
و تنها نفوذی های صهیونیست ها و کاسبان تحریم و تراستی های دزد خائن به دهها میلیارد دلار ثروت های عظیم حاصل از صادرات کشور تا قبل از محاصره دریایی انجام شد را به دولت پزشکیان ترجیح میدهید؟؟؟؟!!!
ممنون آقای محمدی
اگه رئیس جمهور و بقیه مسئولین اختیاراتی ندارن، پس چرا قبل از انتخابات برای جمع کردن رأی مردم انقدر وعده های سر خرمن میدن؟ همین رئیس جمهور محبوب شما قبل از انتخابات، کم مونده بود ادعای خدایی کنه
اما رییس جمهور هم باید یک شجاعت وجرات و کفایتی از خودنشون بده. راه رو حسن روحانی باز کرد.رییس جمهور دردایره همون مواضعی که روی آنها احماع صورت گرفته مانور بده. دیداربا ترامپ درحضورسران
کشورهایی مثل فرانسه و.. کاری است که کاملا امکان پذیراست وچه بسا دستاوردهای خوبی به هنراه داشته باشه.
پیش از دو سال گذشته دشمنی امریکا با ایران را می شد با بعضی تحلیلها برای مردم کمرنگ کرد ولی از دو سال پیش تاکنون که امریکا بعنوان شیطان بزرگ ، دشمنیش را با ملت ایران با وحشیانه ترین و جنایتکارانه ترین روش اثبات کرده ، دیگر هیچ توجیهی از طرف افراد به اصطلاح روشنفکر و یا ظاهرا دلسوز از طرف مردم برای مذاکره با این شیطان صفتان نمی گذارد .
مگر اینکه معجزه ای رخ دهد
نمی شود که نظام حکومتی ریاست جمهوری باشد ولی عملا رئیس جمهور کاره ای نباشد
ممنو از عصر ایران که دست گذاشت روی نقطه اصلی و کلیدی
ایران را از اول انقلاب رهبران بزرگ ولایت فقیه ومردم حفظ کردند نه دولتهای سیاسی وجناحی وضعیف وبعضا مشکوک ویدرد نخور !
خلاص /
ثانیا وقتی در جنگیم و طرف مقابل از روی ضعف داره درخواست مذاکره و دیدار میده هیچ عقل سلیمی نمیاد جاده صاف کنی این قضیه بشه
ثالثا اگه قرار به دیدار بود خب باشه ترامپ حاضر میشه اول به امضای خودش پایبند باشه و تعهداتش رو اجرایی کنه؟!
اگه اجرایی کنه دیدار هم فایده داره وگرنه یه میتینگ رسانه ای_سیاسی بیش نیست برای کاهش قیمت نفت توی این مدت انتخابات
یه عده اصلاح طلب که دنبال اختیارن برای حل اختلافات سیاسی با آمریکا تقریبا چهل سال وقت داشتین حل نکردین حالا با یه دیدار هم هیچ کاری ازتون سر نمیزنه فقط به بدبختی بیشتر مردم کمک می کنین
پس لطفا دو ماه ساکت باشید و بزارید کشور با رویکرد جنگی پیش بره تمااااام
دمت گرم آقای نویسنده
اگر رئیس جمهور مثلا احمدی نژاد یا رئیسی یا سعید جلیلی باشد،بله با آقای خاتمی، پزشکیان، روحانی ،تفاوت از زمین تا آسمان است
چون به نظر تندروها احمدی نژاد یا رئیسی بندگان صالحی و پاک خدا هستند ولی آقای خاتمی یا پزشکیان(نعوذبالله)سرتاپا گناه و خطا،
به قول شاعر"میان ماه من تا ماه گردون/تفاوت از زمین تا آسمان است ".....بگذریم
مشکل اصلِ اصل این است که کسانی از قبیل جبهه پایداری و شریان و... فکر میکنند(البته در اصل توهم میزنند)فقط آنها بندگان پاک و صالح خدا هستند ولاغیر،و کره ی زمین هم ميراث خدادادی آنهاست و هیچ کس دیگری اصلا و ابدا حقی ندارد اصلا بقیه ی مردم(دور از جان)حشرات هستند مگر احمدی نژاد نگفت مردمی که در خیابان معترض هستند"خس و خاشاک " هستند و قابل"محلّ) نیستند و...و...و....و
اینقدر از روی ظاهر تحلیل نکنید.
ایران بارها و بارها حسن نیت به امریکا نشون داده ولی این امریکایی ها بودن که زدن زیر حرفشون در دو دوره مذاکرات اخیر که دیگه باید متوجه شده باشید.
برید حداقل تاریخ رو درست بخونید نگاهی به لیبی بندازید.
بسته دیگه تحلیل اب دوغ خیاری
مرد باشین نظرات منتقد را هم منتشر کنید. حتی یکبار هم منتشر نکردید
سلام
خیر ؛ همان هایی را اجرا کند که به مردم وعده داده بود.
روسای جمهور در ایران همه کار انجام میدن بعد میگن نشد نزاشتن نمیزارن و...
اگر آقای پزشکیان اختیار نداره پس چرا وارد کار زار ریاست جمهوری شده
ایشون که میدونست دو ریئس جمهور هم مسلکش اختیار نداشتن البته به قول شما
دکتر فؤاد ایزدی، استاد مطالعات آمریکا:
قاعدتاً نباید چنین سفری اتفاق بیفتد؛ اینکه رئیسجمهور ایران مجبور باشد از وزیر فاسد آمریکایی مجوز بگیرد، خودش خلاف شأن کشور است.
امنیت هیئتهایی که سفر میکنند، با دولت آمریکاست، نه سازمان ملل. جالب است رژیمی که چند ماه پیش رهبر ایران را شهید کرده، امروز بخواهد مسئول تأمین امنیت رئیسجمهور ایران باشد.
حالا برفرض دیدارم کردن به یه حرف مشترکم رسیدن شما هنوز نفهمیدین ترامپ اهل عمل به عهدش نیست و پایبند به هیچ تصمیمی نیست واقعا این همه حماقت و نفهمی شما جای تعجب داره ا
از مسیر منحرف نشد رفت توی توالت قایم شد. :))
در آمریکا هم سیاست دموکرات و جمهوری خواهان کاملا متضاد هم هست. همین الان تنها استراتژی آقایان اینه زمان بخرن تا دموکراتها پیروز بشن.
پس از اینکه رییس جمهور همه کاره شود چرا میترسید؟ از رای مردم چه ترسی دارید؟