مخالفت شدید دختر 2 دوبلور سرشناس با بازسازی صدای والدینش

به گزارش ایسنا، مهسا عرفانی، دوبلور و فرزند حسین عرفانی و شهلا ناظریان، نمونه ای از ویدئوهای منتشرشده با هوش مصنوعی را در صفحه شخصی‌اش بازنشر داد و نسبت به این اتفاق انتقاد کرد.

او همچنین در متنی درباره جایگاه هنری والدینش و مخالفت خود با استفاده از هوش مصنوعی برای بازتولید صدای آنان نوشت:

«بعضی صداها فقط شنیده نمی‌شوند؛ زندگی می‌شوند، احساس می‌شوند و برای همیشه در قلب‌ها می‌مانند. پدرم، حسین عرفانی و مادرم، شهلا ناظریان؛ دو نام بزرگ و دو صدای تکرارنشدنی در تاریخ دوبله ایران.»

وی درباره هنر پدرش نوشت: «پدرم وقتی پشت میکروفن بود، فقط دیالوگ نمی‌گفت؛ به شخصیت‌ها جان می‌بخشید. صدایش فقط مجموعه‌ای از کلمات و ارتعاشات نبود؛ حاصل سال‌ها تجربه، عشق، هنر و احساسی بود که در وجودش ریشه داشت. او زندگی را به صدا تبدیل می‌کرد و صدا را به خاطره‌ای ماندگار.»

عرفانی درباره جایگاه هنری مادرش نیز گفت: «مادرم با تمام وجودش احساس را زندگی می‌کرد. بغض‌هایش، لرزش صدایش، فریادها و جیغ‌هایش، خشم، ترس، درد و اندوهی که در نقش‌هایش جاری می‌شد، چنان واقعی بود که گاهی مرز میان بازی و حقیقت از میان می‌رفت. او فقط صدای یک شخصیت نبود؛ تمام وجودش را به آن شخصیت می‌بخشید.»

وی افزود: «هنر آن‌ها در صدایشان خلاصه نمی‌شد؛ صدایشان امتداد روح، تجربه و وجودشان بود. امروز هوش مصنوعی می‌تواند رنگ یک صدا را تقلید کند، آهنگ کلمات را بازسازی کند و حتی فریادها و لرزش‌های یک صدا را شبیه‌سازی کند؛ اما شباهت صوتی، هرگز به معنای بازآفرینی یک هنرمند نیست. الگوریتم شاید بتواند صدایی شبیه به آن‌ها بسازد، اما آنچه پدر و مادرم را ماندگار کرد، چیزی فراتر از داده و فناوری بود؛ چیزی که از جان انسان سرچشمه می‌گرفت.»

مهسا عرفانی در بخشی از این متن، مخالفت صریح خود را اعلام کرد و نوشت: «من به‌عنوان فرزند حسین عرفانی و شهلا ناظریان، رضایتی به بازسازی، شبیه‌سازی یا استفاده از صدای پدر و مادرم با هوش مصنوعی ندارم و انتظار دارم به این خواسته احترام گذاشته شود.»

وی تصریح کرد: «این مخالفت از سر انکار پیشرفت فناوری نیست؛ از سر احترام به دو انسانی است که صدایشان حاصل یک عمر زندگی، تلاش، تجربه و آفرینش هنری بود. میراث آن‌ها باید با احترام به خودشان حفظ شود، نه با این تصور که می‌توان صدایشان را بدون رضایت من بازتولید کرد.»

عرفانی در پایان نوشت: «من نمی‌خواهم جای خالی آن‌ها با نسخه‌ای مصنوعی از صدایشان پُر شود. دلم می‌خواهد همان صداهایی که از آن‌ها به یادگار مانده، همان‌طور که بودند، در خاطرات مردم زنده بمانند؛ اصیل، واقعی و تکرارنشدنی. می‌توان صدا را تقلید کرد، اما نمی‌توان صاحب صدا را بازآفرید.»

وی خطاب به پدر و مادرش نوشت: «شما فقط دو صدای ماندگار نبودید؛ شما بخشی از حافظه‌ی هنری یک سرزمین بودید. هنوز هم با شنیدن صدایتان، خاطرات زنده می‌شوند و قلب‌ها به تپش می‌افتند. صدایتان یادگار شماست؛ هنرتان میراث ماست؛ و احترام به شما، برای من یک انتخاب نیست؛ یک تعهد است.»