عصر ایران- آکیهیسا هیراتا معمار ژاپنی، از جمله چهره هایی است که در طراحی ساختمان به دنبال فاصله گرفتن از شکل های متعارف است. او با الهام از طبیعت، بناهایی خلق می کند که در آن ها فضاهای سبز، خانه ها، گالری ها و محل های رفت و آمد به شکلی غیر معمول در کنار یکدیگر قرار می گیرند. در آثار هیراتا، ساختمان صرفا محلی برای سکونت نیست؛ بلکه فضایی برای شکل گیری ارتباط میان انسان ها و محیط اطراف آن هاست.
هیراتا در سال 1971 در اوساکا ژاپن متولد شد. او پیش از تاسیس دفتر معماری مستقل خود در توکیو در سال 2005، با تویو ایتو، معمار برجسته ژاپنی، همکاری می کرد.
یکی از ایده های محوری در کارهای او، مفهومی با نام «کاراماریشیرو» است؛ رویکردی که بر درهم تنیدگی شکل های مختلف زندگی و ایجاد ارتباط میان انسان، طبیعت و محیط ساخته شده تاکید دارد. هیراتا تلاش می کند این ارتباط را در شهرهای متراکم ژاپن، جایی که فضای زندگی محدود است، به معماری وارد کند.
از نمونه های شاخص کارهای هیراتا، ساختمان «Tree-ness House» در توکیو است. در این پروژه، حجم های بتنی با تراس های سرسبز ترکیب شده اند و نمایی پدید آورده اند که یادآور رشد شاخه های یک درخت است.
فضاهای داخلی به تراس ها و بخش های بیرونی غیر منتظره راه دارند. به این ترتیب، مرز میان فضای خصوصی خانه و محیط باز شکل متفاوتی پیدا می کند. طراحی ساختمان همچنین امکان زندگی اعضای چند نسل از یک خانواده را در کنار یکدیگر فراهم می کند، بدون آن که همه فضاها شکل یکسانی داشته باشند.
در پروژه «Maebashi Galleria» در استان گونما ژاپن، هیراتا ایده خود را در مقیاسی بزرگ تر دنبال می کند. در این مجموعه، فضاهای مسکونی در کنار گالری های هنری و یک حیاط مرکزی قرار گرفته اند؛ فضایی که فعالیت های فرهنگی را با زندگی روزمره شهری پیوند می دهد.
در هر دو پروژه، طراحی به جای تکیه بر فرم های ساده و تکراری، از ترکیب حجم ها، فضاهای باز و پوشش گیاهی بهره می گیرد. نتیجه، معماری ای است که مسیرهای مختلف استفاده از ساختمان را کنار هم قرار می دهد و امکان برخورد و تعامل میان ساکنان و بازدیدکنندگان را فراهم می کند.
هیراتا با چنین رویکردی، راهی متفاوت برای طراحی در شهرهای پرتراکم پیشنهاد می کند؛ راهی که در آن محدودیت فضا مانع حضور طبیعت و شکل گیری تجربه های متنوع از زندگی شهری نمی شود.
تنظیم و ترجمه: مازیار دانیالی