عصر ایران - خانه مونته آلو در منطقه آلنتژو پرتغال و در شهر پاویا واقع شده است. این پروژه را دفتر معماری نوز (NOZ Arquitectura) طراحی کرده است. هدف اصلی طراحی، حفظ هویت معماری سنتی منطقه و هماهنگ کردن آن با نیازهای زندگی امروزی بوده است.
این خانه با مساحت ۴۳۰ مترمربع، ویژگیهایی مانند دیوارهای سفید، سقفهای پوشیده از سفال، گذرگاههای قوسی و دودکشهای بزرگ دارد. این عناصر، بخشی از زبان معماری بومی منطقه را بازتاب میدهند و در کنار آن، به نیازهای اقلیمی بنا نیز پاسخ میدهند.

یکی از ویژگیهای اصلی خانه مونته آلو، تقسیم فضای آن به سه واحد مسکونی مجزا است. این سازماندهی به نسلهای مختلف یک خانواده اجازه میدهد در کنار یکدیگر زندگی کنند، اما استقلال فضای زندگی خود را نیز حفظ کنند.
این شیوه طراحی، میان زندگی خانوادگی مشترک و نیاز به حریم خصوصی تعادل برقرار میکند. در عین حال، ساختار سهواحدی خانه امکان استفاده انعطافپذیرتر از فضاهای مسکونی را فراهم میسازد.

در طراحی خانه مونته آلو، دودکشهای بزرگ علاوه بر نقش بصری، به تهویه طبیعی و خنکسازی غیرفعال ساختمان کمک میکنند. خنکسازی غیرفعال به راهکارهایی گفته میشود که بدون اتکای مستقیم به تجهیزات مکانیکی سرمایشی، شرایط حرارتی داخل بنا را بهبود میدهند.
سایهبان پوشیده از کاه نیز برای کنترل تابش نور خورشید به کار رفته است. این عنصر با ایجاد سایه، بخشی از تابش مستقیم را محدود میکند و در کنار سایر راهکارهای طراحی، به سازگاری ساختمان با شرایط محیطی کمک میکند.
استفاده از مصالح محلی و بهرهگیری از تهویه متقاطع، از دیگر راهکارهای بهکاررفته در این پروژه است. تهویه متقاطع با ایجاد مسیر جریان هوا میان بخشهای مختلف ساختمان انجام میشود و میتواند به کاهش نیاز به سرمایش مکانیکی کمک کند. بر اساس توضیحات منتشرشده درباره پروژه، این راهکارها با هدف کاهش نیاز انرژی ساختمان در نظر گرفته شدهاند.

خانه مونته آلو نمونهای از تلاش برای استفاده دوباره از ویژگیهای معماری سنتی در طراحی معاصر است. در این پروژه، فرمها و مصالح آشنا با راهکارهایی مانند تهویه طبیعی، خنکسازی غیرفعال و کنترل تابش خورشید ترکیب شدهاند.
این خانه در منطقه آلنتژو پرتغال قرار دارد و طراحی آن بر حفظ هویت معماری محلی، پاسخگویی به نیازهای زندگی خانوادگی و توجه به شرایط اقلیمی متمرکز است. تصاویر پروژه را فرناندو گوئرا از مجموعه FG+SG ثبت کرده است.
تنظیم و ترجمه: مازیار دانیالی