مواظب رازهايت باش!

«راز»، به اقتضاى حرمتش بايد پنهان و پوشيده بماند و گرنه راز نمى‏شد. در اين هيچ ترديدى نيست.

گفته‏اند: غلامى طبق سرپوشيده‏اى بر سر داشت و خاموش و بى‏صدا در راهى مى‏رفت.

يکى از افراد، در راه به او برخورد و پرسيد: در اين طبق چيست؟ غلام چيزى نگفت. آن شخص به اصرار پرسيد تا بداند زير آن سرپوش که روى طبق کشيده‏اند چيست؟ غلام گفت: فلانى! اگر قرار بود که همه افراد بدانند در طبق چيست، ديگر سرپوش‏روى آن نمى‏کشيدند!

رازهاى درونى افراد نيز همين‌گونه است. اگر آن را به اين و آن ‏بگوييد، از «راز» بودن، مى‏افتد.

با مردم بيگانه مگو راز دل خويش * بيگانه، دل راز نگه‌دار ندارد

راز فاش شده، مثل يک زندانى گريخته از محبس است که‏ بازگرداندنش به بازداشتگاه بسيار دشوار است.

تيرى که از کمان رها گشت و گلوله‏اى که از سلاح شليک شد، ديگر به کمان و سلاح برنمى‏گردد. «راز»، همان زندانى است، همان تير و گلوله است و دهان و سينه تو، همچون زندان. مانند چله کمان و مانند خشاب اسلحه، تا وقتى که رها نشده، مصون و پنهان است. همين که از چنگت گريخت و از تفنگت ‏شليک گشت، ديگر از اختيار تو بيرون ‏رفته است. اگر تا آن لحظه، راز در گروگان تو بود، اينک تو در گرو آنى.

به تعبير زيباى اميرالمؤمنين(ع): «راز تو اسير توست، اگر آشکارش ساختى، تو اسير آن شده‏اى.»

پس آنچه زمينه برخى کدورت‌ها و گله‏ها ميان افراد مى‏شود، گاهى‏ زمينه‏اش دست‏ خود «صاحب سر» است که نمى‏تواند رازدار خويش‏ باشد. راز را حتى به دوستان هم نبايد گفت، اگر واقعا «راز» است و پنهان‏ بودنش حتمى! چرا که همان دوستان صميمى تو هم دوستان صميمى ‏ديگرى دارند. همان افراد مورد اعتماد هم به کسان ديگرى «اعتماد» دارند، آنان هم به «همه‌کس‏» نمى‏گويند، ولى به «بعضى‏» چطور؟ شايد!

باز هم به قول شاعر شيراز، سعدى حکيم: «رازى که پنهان خواهى، با کسى در ميان منه، اگرچه دوست مخلص باشد، که‏مر آن دوست را دوستان مخلص باشد!»

افشاى اسرار، نشانه ضعف نفس و سستى اراده است. به عکس، «کتمان راز» دليل قوت روح و کرامت نفس است و ظرفيت‏ شايسته و بايسته يک انسان را مى‏رساند. نگهبانى از «راز مردم‏» و «راز نظام‏» هم از تکاليف اجتماعى است.

نگهبانان راز، هرچه کم‌تر باشند، محفوظ‌تر است. برخلاف‏ نگهدارى از چيزهاى ديگر که زيادى نگهبانان، آن را سالمتر نگاه‏مى‏دارد. اسرار، هرچه نگهبانان متعددتر داشته باشد، ناامن‏تر و درمعرض فاش شدن است.

منبع: http://jomelatetalaii.parsiblog.com