مواد مخدر و الکل، عامل خشونت در میان جوانان

فرارو- الکل و مواد مخدر اکنون به عاملی برای افزایش خشونت در میان جوانان تبدیل شده است. ما نباید با اعمال مجازاتهای طولانی برای مردان جوان بزهکار، که غرق در الکل و مواد مخدرند، فرایند گذار آنها را به «بزرگسالی» دچار اختلال کنیم. در مقابل باید الگوهای مناسبی به جوانان ارائه کرد تا آنان را به سوی بزرگسالی هدایت کند.

بسیاری از جرایمی که از سوی افراد زیر 18 سال صورت می گیرد در حال مستی یا پس از استفاده از موادمخدر انجام شده است. مصرف این مواد نوعی «شجاعت شیمیایی» به افراد می دهد و آنها را قادر به انجام اعمال وحشتناکی می کند که افراد عادی حتی در عالم خیال نیز نمی توانند آن را تصور کنند.

این قبیل رفتارهای خطرناک غالباً ناشی از اعتقاد به این باور غلط است که برای «مرد شدن» باید دست به اعمال خارق العاده وحشتناک زد. در طی 13 سال گذشته که با جوانان سروکار داشتم یک چیز برای من روشن شده است:

در یک سن معین، معمولاً بین 15 تا 18 سالگی، «مرگ» به عنوان یک راز بر جوانان پدیدار می شود و مردان جوان آن را به پرسش می کشند. آنها اشتیاق شدیدی به روبرو شدن با مرگ و کشف واقعیت آن دارند.

اکثر مردان اعتراف می کنند که در دوره هایی از سنین جوانی احساس فناناپذیری و جاودانگی را تجربه کرده اند. این وجه مشترک افراد جوان همواره باعث می شده است که دولتها به شکل آگاهانه ای جوانان را جذب ارتش نموده و سیل سربازان را عازم جنگهای پوچ و بیهوده کنند.

من اخیراً با یک جوان زندانی درباره باند بزه کار خشنی که وی به دلیل عضویت در آن بازداشت شده بود، صحبت می کردم. من پیشنهاد کردم که در یک وضعیت ناامن، نقش «مرد بالغ» می تواند الگوی هدایت او به بزرگسالی باشد، چرا که او و سایر اعضای باندش با این هدف اقدام به انجام خشونتهای خطرناک می کردند که بتوانند خود را «مرد» نشان دهند.

من به او گفتم که رفتار خطرناکش «غیر خود-انگیخته» بوده (به این معنا که برای جلب توجه دیگران به «مرد بودن» خود اقدام به ارتکاب چنین بوده است) و اعتقاد به چنین اعتقاداتی می تواند مرگبار باشد.

آنها با به جا آوردن این آئین خطرناک، تلاش می کنند تا نقش یک مرد «قابل اعتماد» و «مطمئن» همراه با «احساس مفید بودن» را ایفا نمایند، مردی شبیه به من و همکارانم.

وقتی من این سخنان را به آن مرد جوان گفتم او نظر مرا تایید کرد و گفت که وی چنین احساسی در درون خود داشته است اما هیچگاه قادر نبوده که آن را در قالب جملات بیان کند.

من اخیراً با سه مرد جوان (در زندان) کار می کردم که به دلیل بزه کاریهای مختلف در مجموع به 99 سال حبس محکوم شده بودند. براستی آیا صدور چنین احکام قضایی با دقت انجام می شود؟ درست است که زندانها بخش مهمی از یک جامعه هستند اما نباید جوانان و نوجوانان در این مکان آنقدر نگه داشته شوند که دوره بزرگسالی آنها نیز به پایان برسد.

در سال 2009 «انجمن عدالت جوانان» نتایج پژوهشی را منتشر کرد که میزان ارتکاب جرم در میان جوانان حاضر در نظام آموزش و پرورش را مورد بررسی قرار داده بود، بر مبنای این بررسی 17 درصد از جوانان در حال تحصیل که مرتکب جرم شده بودند، در حالت مستی قرار داشته اند و 7 درصد هم پس از استفاده از مواد مخدر به ارتکاب جرم اقدام نموده بودند.

در مقایسه با این آمار، میزان ارتکاب جرم اما به شکل محسوسی در میان جوانانی که از سیستم آموزش و پرورش اخراج شده بودند بالاتر بود، 24 درصد مجرمین، مرتکب جرم در حین مستی و 16 درصد هم مرتکب جرم پس از مصرف مواد مخدر شده بودند.

به نظر من آمار ارتکاب جرم در حین مستی بسیار بیشتر از این میزان است و رسانه ها هم خیلی به آن پرداخته اند اما توجه عمومی و رسانه ها آنگونه که باید بر روی سؤمصرف مواد مخدر در حین ارتکاب جرم، متمرکز نشده است. اما سئوال اینجاست که آیا مردان جوانی که در این حالات مرتکب جرم می شوند باید احکام سنگین دریافت کنند؟

من دوست دارم که در این دوره خطیر زندگی، با آنها (جوانان بزهکار) کار کنم و به آنها کمک کنم تا زندگیشان را به سوی مسیر صحیح هدایت کنند. ضد و خوردهایی که جوانان در حالتهای غیرطبیعی انجام می دهند نه تنها زندگی قربانیان را تباه می کند بلکه زندگی خود آنها و خانواده هایشان را نیز نابود می کند، یک مرد جوان باید توسط افراد بالغ و مسئول مهار شود قبل از اینکه با چشمانی غیرطبیعی (بدلیل مصرف الکل و مواد مخدر) بخواهد با مرگ روبرو شود، بدون اینکه هیچ درک صحیحی از معنای زندگی واقعی داشته باشند.