یادش بخیر، آن روزها گذشت!

آن زمان که بازیکنان ایرانی زیادی به اروپا ترانسفر می شدند و موفق هم عمل می کردند. از جمله آنان می توان به علی دایی، مهدوی کیا، علی کریمی و وحید هاشمیان اشاره کرد. البته امروز جواد نکونام دارد در اوساسونای اسپانیا خوش می درخشد و این جای امیدواری دارد؛ ولی چیزی که باعث نگرانی و حسرت می شود، کاهش تعداد بازیکنانی است که از ایران ترانسفر می شوند.
این روند می تواند دلایل متفاوتی داشته باشد که پرداختن مختصر به آن شاید خالی از لطف نباشد.

لیگ ایران اگرچه نام برتر را با خود یدک می کشد اما نشانی از برتر بودن در آن مشاهده نمی شود. بی نظمی در برگزاری مسابقات و حاشیه های فراوان باعث می شود که بازیکن نتواند تمرکز کافی داشته باشد و به پیشرفت فوتبالش فکر کند.

افزایش بی رویه دستمزد در فوتبال ایران باعث نوعی لوکس گرایی می شود و بازیکن سالاری حاکم خواهد شد.

درد بی درمان دیگری که فوتبال ایران دچارش شده است و تاثیر مستقیمی بر کیفیت سطح فنی تیم ها و همچنین بازیکن ها دارد، مدیریت فاقد علم و تجربه کافی است. مدیریت های سیاسی و سلیقه ای سبب شده است که فوتبال ایران به طور کلی نتواند در مسیر صحیحی حرکت کند.
مدیری که به فکر مقاصد غیرورزشی باشد به نتیجه گرایی روی خواهد آورد. همین امر باعث می شود که تمام هزینه ها و توجهات به تیم اصلی جلب شده و پروسه بازیکن سازی صحیح و اصولی از پایه نادیده گرفته شود.

تیم ها ترجیح می دهند که محصول آماده دیگر تیم ها را به خدمت بگیرند و زحمت بازیکن سازی را به خود ندهند.

چه این بی توجهی باعث می شود که یک فوتبالیست جوان به روش دیمی به سطح فوتبال ایران برسد و بی اخلاقی هایی که امروز شاهدش هستیم به وجود بیاید.

بحث دیگری که شاید در جای خود بسیار مهم و اصولی است، حضور پرتعداد دلال هایی است که تبر به دست در پی نابودی تمام و کمال فوتبال ایران است. مشخص نیست که چه تعداد جوان بااستعداد پشت خط این نوع فساد فوتبالی قربانی می شوند و فوتبال ایران از حضورشان بی بهره می ماند.

این فقط بخشی از دلایلی است که باعث کند شدن و حتی متوقف شدن لژیونر شدن بازیکنان ایرانی به لیگ های معتبر اروپایی است. ده ها دلیل دیگر وجود دارد که مانع این وقوع این اتفاق است.

حضور بازیکنانی نظیر مهدوی کیا در مسابقاتی نظیر مسابقه دوستانه ای که در هامبورگ برگزار شد، آن هم با حضور ستارگان و اسطوره های فوتبال دنیا باعث می شود که بیش از پیش دلمان برای آن دوران که بازیکنانمان در اروپا می درخشیدند تنگ شود. باعث می شود که با یادآوری فریم به فریم آن لحظه ها زیر لب و در دل بگوییم یادش بخیر، آن روزها گذشت!