تحریم های اقتصادی و ایران ؛ در کدام نقطه از تاریخ ایستاده ایم؟!

هر چند از همان ابتدای شکل گیری "جمهوری اسلامی" ، تحریم های خارجی ، بخش مهمی از قاعده بازی در تجارت خارجی ایران را شکل می دهند ، اما واقعیت این است که در یک سال اخیر ، این تحریم ها به شدیدترین وجه خود رسیده اند به گونه ای که با ایجاد تضییقات جدی ، کوشیده می شود روند مبادلات پولی ایران و جهان قطع شود.
بدیهی است که هر گونه اختلال در روند تبادل ارز ، می تواند از اقلام عمده مانند نفت گرفته تا پروازهای بین المللی را تحت الشعاع قرار دهد و آسیب زا باشد.
 
در چنین شرایطی ، دو راهکار پیش روی کشور است: راه اول آن است که عَلَم تسلیم بالا ببریم تا شاید تحریم کنندگان ، دست از روند کنونی خود بکشند و اوضاع اقتصادی مان رو به راه شود.
 
البته اگر صرف تسلیم شدن ، می توانست راهگشا باشد ، شاید می شد در این باب رایزنی کرد ولی واقعیت های حاصل از تجربیات دهه های اخیر و مشخصاً تجربه پرونده هسته ای ، نشان می دهد که جریان تحریم کننده ، "مجموعه ای بی پایان از خواسته ها" را در آستین دارد که به محض پذیرش یکی ، آن دیگری را عیان می کند و این چرخه همواره ادامه خواهد داشت.
 
مثلاً در جریان پرونده هسته ای ، از ایران خواستند  «موقتاً» و «داوطلبانه» ، غنی سازی را «معلق» کند و وقتی این خواسته آنها در نشست معروف به سعدآباد محق شد ، اعلام داشتند که تعلیق باید به «توقف» بدل شود ، موقت ، یعنی «دائمی» و داوطلبانه بودنی هم در کار نیست و ایران «اجباراً » باید دست از فعالیت هسته ای اش بکشد!
 
جالب اینجاست که تروئیکای اروپایی -که بعدها در قالب 1+5 به رایزنی با ایران ادامه داد- برای عدول ایران از اقدام داوطلبانه اش در تعلیق  غنی سازی ، "ضمانت اجرا" هم تراشید و اعلام کرد که اگر غنی سازی را از سر بگیرد ، تحریم ها را تشدید می کند و همه گزینه ها را روی میز خواهد گذارد!
 
امروز در قضیه اقتصادی نیز ، همین گونه است و کرنش در برابر خواسته های اولیه غرب ، به آغاز "سلسله ای از مطالبات پایان ناپذیر نامشروع اقتصادی و سیاسی" تبدیل خواهد شد که پاسخ دادن به آنها ، مترادف با عدول از منافع ملی خواهد بود و عدم اجابت شان به معنی سخت گیری ها و خلقت بهانه جویی های جدید است.
 
وانگهی مگر ایران کار خلافی انجام می دهد که باید آن را کنار بگذارد؟ در کدام محکمه و نهاد بین المللی از جمله آژانس بین المللی انرژی اتمی ثابت شده که ایران در حال ساخت بمب اتمی است که باید تاوان آن را در همه عرصه های اقتصادی ، از قطعات هواپیما گرفته تا نهاده های دامی و اقلام پزشکی و ... بدهد؟
و مگر نه این است که هم اکنون کشورهایی مانند اسرائیل و پاکستان و هندوستان ، برغم دارا بودن سلاح اتمی آماده شلیک ، از هر گونه پاسخگویی معاف اند؟
بنابراین ، ما با یک فرایند ظالمانه مواجهیم و طبیعتاً نباید به ظلمی که بر ما می رود ، به دست خودمان "رسمیت" بخشیم.
 
تردید نداریم که اگر امروز مقاومت کنیم ، نظام سلطه ، قطعاً راهی جز کوتاه آمدن نخواهد داشت. این یک بازی است که نهایتاً یکی از دو طرف باید ببازند.
اگر امروز ما کم بیاوریم ، این ماییم که از منظر استراتژیک باخته ایم و همه آنچه را در تمام این سال ها اندوخته ایم را بر باد داده ایم ولی اگر امروز مقاومت کنیم ، این ، طرف مقابل است که باید به خانه اول برگردد و با "ایرانی که هست" و نه "ایرانی که می خواهند باشد" ، سر میز مذاکره بنشیند.
بنابراین ، راه دوم ، راه مقاومت است ، مقاومتی که هر چند می تواند سخت باشد ، اما قطعاً دستاوردهای بزرگی برای تاریخ ایران خواهد داشت.
این ، خیلی مهم است که بدانیم در کدام نقطه ار تاریخ ایستاده ایم.

آیا خودکفایی ایران در برنج نزدیک است؟

چرا یکی از بهترین افتتاحیه‌های تاریخ سینمای ایران در کلاس‌های فیلمنامه نویسی جهان تدریس می‌شود؟ (تماشا کنید)

فیلم های دیگر