فارس - «دکتر سیدحسن حسینی» یکی از قله‌های شکوهمند ادبیات انقلاب اسلامی است که به گفته خودش نزدیک هفت سال در دانشگاه آزاد اسلامی واحد ورامین تدریس می‌کرده است و باز هم به گفته خودش، داوطلبانه تدریس را کنار گذشته است. یعنی دقیقاً سال 78 تدریس در دانشگاه را کنار گذاشت و پس از آن در رادیو مشغول فعالیت شد.

او در هر جایی که مشغول خدمت بود نام خوشی از خویش برجا گذاشت؛ یعنی همان چیزی که شایسته یک شیعه هنرمند است. گفته شد که وی نزدیک هفت سال در دانشگاه آزاد ورامین تدریس می‌کرد. در این هفت سال عشقبازی و سرمستی از جام زلال ادبیات با شاگردان خویش مثل دوست و همنشین رفتار می‌کرد. تعداد زیادی از دوستان ورامینی را دیدم که می‌گفتند ما با سید حسن از شب تا صبح شعر می‌خواندیم، دور هم می‌نشستیم و استاد هم با کمال صبر و حوصله با همان شوریدگی‌ای که از دوران جوانی ذخیره کرده بود، پا به پای ما نشست.

یکی از این دوستان ورامینی، شاعر چیره دستی به نام «حسین عبدی» است. حسین عبدی تا کنون هیچ مجموعه شعری چاپ نکرده است، ولی آن‌گونه که راقم این سطور مطلع است دو مجموعه شعر آماده چاپ دارد.

عبدی، بیشتر رباعی سراست و گاهی هم غزل می‌سراید. شاید ارادتش به رباعی به جهت ارادتش به سید حسن است و از نتایج شاگردی با آن سید بزرگوار.

به هر روی حسین عبدی، برگه‌ای از سال‌های شاگردی‌اش با دکتر سید حسن حسینی را به خوانندگان صفحه ادبیات انقلاب اسلامی لطف کرده که از وی به جهت در اختیار قرار دادن این برگه شعر متشکریم.

در این صفحه سید حسن حسینی شعری در قالب قطعه به رسم یادگاری برای حسین عبدی نوشته است که توجه شما را به خواندن آن جلب می‌نماییم.

از شاعران و نویسندگان و منتقدین و دیگر علاقه‌مندان به حوزه ادبیات نیز تقاضا داریم که اگر نامه، عکس و... از شاعران و نویسندگان در دست دارند در اختیار مخاطبان صفحه "ادبیات انقلاب اسلامی" قرار دهند.

«خداوندا! چرا در بستر جهل

به روحم فرصت لالا ندادی؟!

به غیر از پوشش عریانی محض

به این یک لاقبا شولا ندادی

به دل -سوداگر خوش‌باور عشق-

به غیر از درد و غم کالا ندادی

از اول مرحمت کردی غم عشق

به من این تحفه را حالا ندادی

روان کردی به کامم باده ی «لا»‌

ولیکن نشئه‌ی «الّا» ندادی!

*

به جز مولا به ما یک لاقبایان

رفیقی واقعاً اعلا ندادی

از این پایین تو را صد بار خواندیم

جوابی هیچ از آن بالا ندادی!»