آخرین نامه قبل از اره شدن!

سال های سال، کینه توزان و بدخواهان بسیاری، با لجن پراکنی های خودشان، ما را بدنام کردند. سال های سال و با استفاده از تریبونی که در دست داشتند خدمات چندین و چندساله ما را زیر سؤال برده و تمام مشکلات آلودگی هوا را به گردن ما انداختند.
 
این همه به آنها سواری دادیم؛ این هم از آخر و عاقبتش؛ آنها را شمال بردیم، آنها را جنوب بردیم، شرق بردیم، غرب بردیم؛ آخرش هم به جای تشکر و قدردانی تنها یکی از ما را به موزه بردند و باقی ما را یکی یکی اره کردند.
 
روزگاری داشتن ما، آرزوی هر خانواده ای بود. اما چه شده است که امروز اینقدر بی مهر و عطوفت شده اید؟! ما که با هر ساز شما حرکات موزون و غیرموزون انجام دادیم ؛ در صندلی جلو به جای یک نفر، دو نفر سوار می کردید یک "آخ" نگفتیم؛ صبح تا شب از ما کار کشیدید تحمل کردیم و همیشه هم سرپا بودیم و هیچ وقت هم "سه" کار نکردیم. به ما به جای بنزین، سی ان جی دادید، اما باز هم خودمان را با شرایط وقف دادیم!

حتی یکبار هم از شما چیزی نخواستیم؛ نه رینگ اسپورتی از شما خواستیم و نه حتی دزدگیر؛ حتی روکش صندلی و از این عروسک های سگی که وقتی خودرو حرکت می کند گردنش جلو و عقب می رود هم نخواستیم! بوق خفن هم نخواستیم! سیستم خفن صوتی هم نخواستیم ... هر چند که دلمان برخی از آنها را می خواست!
 
ناز نمی کردیم! قیمتمان بالا و پایین نمی رفت. مرام داشتیم. تا جان داشتیم کار می کردیم. توی گرما و سرما اینطرف و آنطرف می رفتیم. رفیق نیمه راه نبودیم!
 
 ... این حرف ها خیلی وقت بود که مثل بغض در گلویم مانده بود مخصوصاً دیدن دوستانم که تنها به اتهام آلوده کردن هوا و فرسوده بودن اره می شوند.
 
چند روز قبل ، خبری را دیدم . خوشحالم که بالاخره حقیقت در حال روشن شدن است. آری! در خبرها بود که: "یک چهارم آلودگی هوای تهران از فرودگاه مهرآباد است."؛ البته با رویی که از شما سراغ داریم حتما می گویید چند پیکان در فرودگاه مهرآباد هستند و به دلیل تردد آنهاست که هوای فرودگاه آلوده است.
 
... خب دیگر! همین الان مطلع شدم صاحبم در قبال دریافت یکی دو میلیون می خواهد من را بدهند اره کنند. معرفتتان ما را کشته؛ لیاقتتان همان خودروی 20میلیون تومانی است که سوارش شوید و بعد در جاده ها به جای مقصد شما را به آن دنیا بفرستد!