اجتماعی کردن مبارزه با مواد مخدر؛ چگونه؟!

عصرایران ؛ دکتر رضا غنی لو - در روزهای گذشته وزیر محترم کشور ودبیرکل ستاد مبارزه با مواد مخدر ریاست جمهوری برای شفاف سازی ابعاد تهدیدی و پیامدهای مصرف مواد مخدر جلسات متعددی با هنرمندان، بسیجیان، اصحاب رسانه، مداحان ( و شاید در آینده با ورزشکاران) برگزار کردند. در این راستا لازم است بدانیم که برای اجتماعی کردن هر اقدامی باید ابتدا ارزش ها و هنجارهای آن جامعه را از هر دو جنبه کارکردی و ساختاری مورد مطالعه قرار داد تا به نتیجه مقصود رسید.
 
یکی از راهکارهایی که به برکت تجربه پیروزی انقلاب اسلامی و هشت سال دفاع مقدس مردم یاد گرفته و بعضی از اوقات هم شاید مسئولان آن را بدون مطالعه و برنامه در دستور کار قرار می دهند موضوع بسیج عمومی است که اگر درست انجام نشود پیامدهای بعدی آن بیش از دستاوردهایش خواهد بود.
 
فلذا برای اجتماعی کردن صحیح مبارزه با مواد مخدر بر اساس ارزش های بنیادین اجتماع، ابتدا باید مبارزه را در شاخه های مختلف دسته بندی نماییم برای مثال:
 
1. باز پروری جسمی و روحی معتادین بصورت فردی (درمان)
 
2. آموزش همگانی و آگاه سازی و اقدامات صیانتی (پیشگیری)
 
3. مددکاری اجتماعی برای حل مشکل خانواده های گرفتار معتادین (بهانه زدایی و رهایی فکر)
 
4. اشتغال زایی و بازگشت به بدنه اجتماع (تداوم پاکی)
 
5. اطلاع رسانی و همکاری برای کشف و دستگیری قاچاقچیان مواد مخدر از مرز تا شهر (مقابله با توزیع)
 
پر واضح است که مردم ایران براساس سنت های متعالی ملی و دینی همواره توصیه به امر به معروف و نهی از منکر شده اند و به آنان یاد داده شده که نجات یک انسان نجات بشریت است و یا اینکه بالاترین عبادت را خدمت به درماندگان و افتادگان در نزد پروردگار دانسته اند و مواردی از این قبیل که در کتاب آسمانی و احادیث و روایات به صورت متواتر و متعدد برای آن سند مقبول داریم.
 
فلذا ما باید تجربه بسیج عمومی به علاوه ارزش های فرهنگی خود را، پس از مطالعه علمی با برنامه ریزی و سازماندهی به شکل ذیل به میدان بیاوریم (البته شورای اجتماعی کشور جدیدا و پیش تر از این ستاد مبارزه با مواد مخدر ریاست جمهوری اقدامات خوب ولی غیر متداولی را انجام داده اند).
 
1. بهره گیری از توان بالقوه و بالفعل رسانه های دیداری، شنیداری، مکتوب و مجازی از ایده پردازی، انتقال نظرات مردمی تا نظارت بر عملکرد مسئولان امر.
 
2. سازماندهی وعاظ و سخنرانان مذهبی و ائمه جمعه و جماعات به منظور توجیه مذهبی مردم در خصوص اینکه کمک به بازگشت یک معتاد به زندگی و حل مشکل خانواده او همانند کمک به ایتام و مساکین، کار خیر و حسنه محسوب می گردد.
 
3. ترویج و توسعه خیریه ها و N.G.O هایی با عناوین کمک به ترک معتادین و یا مددکاری اجتماعی برای حل مشکلات خانواده های آنان. متاسفانه امروز به جز چند مرکز وابسته به بهزیستی که آن هم در مشکلات مالی دست و پا می زنند تمام مراکز ترک اعتیاد پولی بوده و امکان ترک برای خانواده های متوسط به پایین از آن طریق میسر نمی باشد.
 
4. در امر پیشگیری از ابتلای جامعه در معرض آسیب ( سیاست پیشگیری) بنظر می رسد بتوان از خیل عظیم فارغ التحصیلان علاقه مند و داوطلب خانوم و آقا پس از انجام یکدوره آموزش چند هفته ای در قالب موسسات سازماندهی شده بهره فراوان برد.
 
5. تقویت و ایجاد حساسیت بیشتر واحدهای پلیسی مبارزه با مواد مخدر در سراسر کشور در توجه به اطلاعیه های مردمی پس از جمع بندی و آنالیز آنها که متاسفانه به علت فراوانی خرده فروشی مواد مخدر در هر کوی و برزن پاسخگویی عملیاتی به کلیه تماس های تلفنی و اطلاعیه ها با توجه به کمبود پرسنل و تجهیزات و بودجه لازم و معضل امکان برخورد قاطع قضایی( به علل موجه قانونی و بین المللی)  بنظر می رسد با آموزش های تخصصی به نیروهای فعال و ضابط قضایی بسیج بتوان از آنها تحت هدایت پلیس مبارزه با مواد مخدر در جمع آوری خرده فروشان و نا امن کردن محلات برای آنان استفاده بهینه کرد.