سیاست جدید وزارت بهداشت برای افزایش جمعیت

مدیرکل دفتر سلامت جمعیت، خانواده و مدارس وزارت بهداشت گفت: سهم مادران تحصیل کرده از جمعیت آینده در مقایسه با مادران کم تحصیلات بسیار کمتر بوده و سبب کاهش متوسط ضریب هوشی جامعه می‌شود.

به گزارش سایت اطلاع رسانی وزارت بهداشت، محمد اسماعیل مطلق گفت: تغییر نگرش زنان به مسئله تحصیل و منزلت اجتماعی آنان سبب شده است که تا پایان تحصیلات خود ازدواج را به تاخیر بیاندازند، که این تاخیر یکی از عوامل کاهش باروری در زنان است.

او گفت: این امر دقیقاً همان رهنمود مقام معظم رهبری است که فرمودند یکی از مشکلات ما این است که برجسته‌ترین زوج‌های ما که نخبگان هستند کمترین فرزند را دارند که این ضرر بزرگی است.

مدیرکل دفتر سلامت جمعیت وزارت بهداشت با بیان اینکه زن به عنوان یکی از دو رکن اساسی خانواده از نظر سنتی دارای دو نقش اصلی همسری و مادری است ادامه داد: این دو نقش با توجه به ویژگی‌های روانی و فیزیکی وظایفی را بر دوش مادر می گذارد از جمله مدیریت خانه و خانواده، نگهداری و تربیت فرزند و ایجاد محیط گرم و عاطفی.

مطلق گفت: مادر در صورت فراهم بودن نیازها و امکانات ضروری می‌تواند فرزندان سالم و موفقی را تربیت کرده و بدین‌ترتیب سلامت و اعتلای جامعه را نیز تضمین ‌کند.

او تاکید کرد: باید برنامه‌ریزی و مداخله در شناسایی خانواده‌های تک فرزند که با وجود برخورداری از شرایط مناسب تمایلی به داشتن فرزند بعدی ندارند، یکی از اولویت‌های مناسب به منظور فرهنگ‌سازی و آموزش در راستای ارتقای نرخ باروری کلی مد نظر قرار گیرد.

مدیرکل دفتر سلامت جمعیت وزارت بهداشت گفت:براساس آخرین اطلاعات حاصل از سرشماری سال 90، نرخ باروری کلی به 1.8 رسیده است که لازم است برای پیشگیری از منفی شدن رشد جمعیت با ایجاد تمهیدات مختلف و با کوتاه‌ترین فاصله زمانی، نرخ باروری را حداقل به 2.1 برسانیم.

مطلق گفت: با توجه به پیام مقام معظم رهبری در راستای ریشه‌یابی این امر بدیهی است که شناسایی پدیده‌هایی که منجر به کاهش نرخ باروری شده است و برنامه‌ریزی در راستای بهبود آنها، می‌توان نقش مهمی در جبران این کاهش ایفا کرد.

مدیرکل دفتر سلامت جمعیت، خانواده و مدارس وزارت بهداشت گفت: براساس اطلاعات بدست آمده تک فرزندی یکی از عوامل کاهش نرخ باروری است. این مسئله در خانواده‌های شهری بیشتر دیده می‌شود. نگرش نسبت به فرزندآوری، احساس فشارهای اجتماعی برای فرزندآوری و میزان کنترل بر امکانات و منابع اقتصادی و حمایتی مورد نیاز برای داشتن فرزند دیگر سه عامل مستقیم و بلافصل تعیین کننده نیات باروری هستند.