افراطی گری و ترور بی نظیر

پاکستان در چاهی فرو افتاد که برای دشمنان خود فراهم آورده بود . افراطی گری و خشک دینی که چندی است اصلی ترین محصول صادراتی پاکستان شده بالاخره همچون بومرنگی دوار به نقطه ای بازگشت که آغاز شده بود ، به پاکستان .

اکنون امنیت ملی پاکستان ، به عنوان اصلی ترین عامل حیات اجتماعی و اقتصادی یک کشور ، بازیچه کودکان کوی افراط شده و بعید به نظر می رسد بتواند به راحتی از بستر این احتضار برخیزد.

مکاتب و مدارس دینی پاکستان روزگاری است که بی سرو صدا در حال تولید افرادی هم چون ملاعمر و شاخه های معوجی چون او از دین هستند .

محصول این تولید بیش از همه در افغانستان ،کمی در عربستان، مقداری در عراق کنونی، اندکی در نواحی جنوب شرقی ایران و مقدار اصلی آن در خود پاکستان همچون بمبی چاشنی کشیده عمل کرده است .

از این نظر ترور بی نظیر نه نقطه پایان که نقطه آغاز افراطی گری است . اما این افراطی گری این بار دامن خود پاکستان را گرفته و بعید به نظر می رسد به راحتی آن را رها سازد .

اندیشه ای که روزگاری به ایجاد "سپاه صحابه" همت گمارد و خون شیعیان را مباح دانست و مرقد مطهر علی ابن موسی الرضا (ع) در مشهد را منفجر کرد ، اکنون شاهرگ سیاسی و امنیتی پاکستان را منهدم کرد تا این کشور با بهت در دره نا امنی فرو غلتد .

نخبگان سیاسی، امنیتی پاکستان روزگاری است که در حال گرم کردن تنور افراطی گری در منطقه بودند و از گروه هایی چون طالبان، القائده و ..... حمایت کردند تا منافع خویش را مهیا سازند ، اکنون باید نتیجه کاشت خود را برداشت کنند . طوفان درو خواهد کرد آن کس که باد می کارد .

اگر سیاستمردانی همچون مشرف به پشتوانه "تفنگ" بر سر کار نمی آمدند و قواعد دموکراسی نیم بند پاکستان را بر هم نمی زدند ، اکنون سیاستزنانی همچون بی نظیر با "بمب" از عرصه سیاست خارج نمی شدند . حال می توان اذعان کرد که خاندان بی نظیر ، ایثار بی نظیری در راه تحقق دموکراسی در پاکستان نموده است .

پاکستان اگر چه بزرگترین منبع افراطی گری در منطقه بوده ولی در طول دو دهه گذشته هیچ گاه نه از سوی قدرت های جهانی مورد نکوهش و باز خواست قرار گرفته و نه از سوی کشور های منطقه مورد پرسش.

پاکستان همیشه برنده نبرد دیگران بوده است . اگر افغانستان با شوروی سابق در گیر شد پاکستان تا توانست از امکانات غرب سرشار گردید و حتی به عنوان یک قدرت هسته ای در آمد . از عدم ارتباط ایران و امریکا تا توانست طرفی بست و خود را در موقعیت جدیدی جای داد . در جنگ بر علیه تروریسم آن هم از نوع القاعده ای و طالبانی آن، اگر چه خود سازنده آن بود سود جست بی آن که اندکی متهم شود . باری پاکستان اگر چه آموخت که از جنگ و در گیری دیگران سود بجوید اما نمی تواند از جنگ داخلی طرفی ببندد. جنگی که ضامن آن با ترور بی نظیر کشیده شد .