ایران چطور مقابل بحرین بازی می کند؟

سیستم مورد علاقه کی روش بسیار به سیستم مورد علاقه مورینیو شبیه است. همان سیستمی که بارسا را زمین گیر کرد. کی روش و یارانش زمین را پوشش می دهند و به ازایش توپ را به حریف می دهند. این روش بسیار خسته کننده است و در نتیجه در دقایق پایانی ضریب اشتباهات تیم حریف بالا می رود و امکان گل زدن برای ایران بیشتر می شود.

عصر ایران - بحرین یکی از دوتیم ضعیف تر گروه به حساب می آید. البته این تقسیم بندی قبل از جام ملت های آسیاست . اما هرکسی که با فوتبال آسیا آشنا باشد احتمالا براین واقعیت صحه می گذارد که بحرین رقیب راحت تری نسبت به قطر خواهدبود. و البته براساس رنکینگ فیفا بحرین ساده ترین تیم گروه خواهد بود.

شاید براساس همین تحلیل و البته بازی آخر تیم ملی مقابل بحرین باشد که همه امروز انتظار شکست ساده تیم ملی بحرین مقابل ایران را دارند. اتفاقی که به این سادگی ها هم رخ نخواهد داد. تیم ملی بحرین در بازی های اخیر خود اردن و عربستان راشکست داده که اولی تیم خوبی است و دومی نامی بزرگ دارد. بحرینی ها اما با هیچ کدام از این دو گزاره مشکلی نداشته اند و پیروز شده اند.

آنها در 4 بازی آخر خود قدرت فیزیکی شان را به نمایش گذاشته و همین مساله شروع جام ملت ها را برای ایران کمی مشکل می کند. به نظر می رسد کارلوس کی روش برای اولین بازی تیمش مانند بازی های اخیر تیم ملی که با به میل او بازی شده صبر را در درجه اول قرار دهد.

تیم ملی ایران با میانگین 11کیلومتر دوندگی یکی از قوی ترین تیم های جام است و پیش بینی می شود در این بازی از همین حربه استفاده کند. شاید بازی بدون گل ایران و بحرین را بشود به 50 تا60 دقیقه اول و 30 دقیقه پایانی تقسیم کرد. قسمت اول جایی که تیم حریف از نظر بدنی توان مقابله با ایران را دارد و قسمت دوم جایی است که تیم حریف دیگر نمی تواند بدود.

ضلع سوم مثلث جاج صفی و شجاعی اگر خسرو حیدری باشد کاملا مشخص می شود که کی روش تصمیم گرفته تیم حریف را خسته کند. او این شیوه را تقریبا در همه 10 بازی آخر آسیایی اش انجام داده . خسته کردن حریف و منتظر نشستن برای اشتباه بازیکنان خط میانی آنها.

البته تیم کی روش باید مراقب گل خوردن باشد که آفت این سیستم دفاع و ضدحلمه است.

پربیننده ترین پست همین یک ساعت اخیر

راز هوای شرجی؛ چرا گرمای مرطوب بسیار خطرناک‌تر از گرمای خشک است؟

خبر بعد نظرات کاربران خبر قبل

اشتراک گذاری :

توسعه‌ستیزی و سوءفهمِ یک عقلانیتِ ناخوشایند

تماشاخانه