هشدار اهالي فرهنگ: عشق را از ادبيات نوجوانان حذف نكنيد

روزنامه اعتماد - نازنين متين نيا/

 پيچيدگي روابط ميان جوانان نسل سوم و چهارم، آمارهاي سخت و ترسناك از جواناني كه قصد ازدواج و تشكيل خانواده ندارند و بحران پيري جمعيت ايران در سال هاي آينده، اتفاق هايي است كه اين روزها نه تنها هشدارش را از زبان روانشناسان، جامعه شناسان و كارشناسان مي شنويم كه حتي مي بينيم مديران هم كمي گوش به زنگ شده اند و با بيلبوردها و شعارهايي در راستاي خوبي ازدواج و فرزندآوري براي حل اين بحران قدم هايي كوچك برمي دارند: بحراني كه زير پوست جمعيت در حال حركت است و در يك نماي كلي، تا همين الان، هيچ راه حل دقيق و درستي درباره آن پيدا نشده.

حالاديگر سرنخ بحران، به جايي رسيده كه اهالي هنر و آنهايي كه دستي در فرهنگ سازي دارند هم به صدا درآمده اند و درباره اتفاقي حرف مي زنند كه در سال هاي گذشته، اين بحران را ساخته و اگر به آن توجه نشود، ادامه آن فاجعه ساز مي شود: حرف هايي كه نشان مي دهد در بطن زندگي اجتماعي مي شود به اهالي هنر و نگاه تيزبين آنها توجه كرد و از حرف ها و نظرات شان، راه حل هايي تازه پيدا كرد. حرف هايي مثل آنچه فرهاد حسن زاده نويسنده كتاب كودك و نوجوان كه همين ديروز گفته نوجوانان امروزي، از خواندن عشق و محبت در كتاب ها محروم هستند و همين محروميت، آنها را موجوداتي غريبه با عشق بارمي آورد: «عشق احساسي است كه در انسان باعث كشش و كوشش مي شود. رنگ اين احساس در تمام مراحل زندگي فرق مي كند. در كودكي اين گرايش به پدر و مادر و خانواده است، در نوجواني به جنس مخالف است كه بيشتر با ارتباطي حسي و غلبه بر ترس و تنهايي است.

در مراحل ديگر زندگي عشق با رفتارهاي ما آميخته مي شود. به هرحال نمي توان اين حس را ناديده گرفت و با پاك كن اخلاق آن را محو كرد. بچه ها همان گونه كه به شادي و تحرك و بازي نياز دارند، به حس پاك عاشقانه نيز نياز دارند و بازتاب اين حس در ادبيات شان به آنها حس بودن و ديده شدن مي دهد. حذف اين مقوله در ادبيات نوجوان باعث فاصله گرفتن مخاطبان اين گروه سني از آثار ويژه تاليفي شان مي شود.

    چون آنها خودشان خواه ناخواه با اين حس درگيرند و دوست دارند با اين پديده بيشتر آشنا بشوند. چه بهتر كه به كنجكاوي و پرسش آنها جواب درست بدهيم و صورت مساله را پاك نكنيم». حسن زاده با مهرباني و شناخت دقيقي كه از جامعه مخاطبانش دارد، اين حرف ها را زده تا شايد آنهايي كه به بهانه هاي مختلف تصميم به حذف مي گيرند، اين بحران كاملااجتماعي را درك كنند و بدانند كه نسلي كه پشت سر نسل سوم و چهارم، در همين آينده نزديك وارد اجتماع مي شوند، همان غريبگي نسل هاي پيشين را با موضوع عشق و روابط انساني دارند و راهكارهاي مديريتي كه اين روزها مديران در پيش گرفتند و بيشتر به بيلبوردهاي اطلاع رسان ختم مي شود هم جوابگو نيست.

 در دو، سه سال گذشته آمارهايي از تصميم ١١ ميليون جوان مجرد ايراني براي تنها ماندن اعلام شد و بعد از آن، وزير بهداشت در همان روزهاي اول وزراتش در يادداشتي نوشت كه بحران را مي بيند و براي حل آن آستين بالامي زند. اما در دو سال گذشته، به جز همان هشدارهاي هميشگي جامعه شناسان و كارشناسان و حرف هاي هرازگاهي اهالي فرهنگ، راه حل ها و برنامه هاي كاربردي ديگري ديده نشده و شايد حالاوقتش رسيده كه مديران در كنار عواملي مثل بيكاري، مشكلات اقتصادي و دغدغه هاي روزانه، به جاي خالي عشق و گم شدن تعريف آن و تمام اين هشدارهاي از راه رسيده، با دقت بيشتري نگاه كنند.