در سوگ آيت الله آصفي

اوايل فروردين امسال در نجف اشرف همراه با هياتي از بزرگان  توفيق درك محضر مرحوم آيت الله محمد مهدي آصفي دست داد ودر مدت يك هفته اقامت؛ چندين بار فرصت گعده هاي طلبگي پيش آمد وعليرغم رنج ودرد ناشي از بيماري كبدي كه ايشان را احاطه كرده بود در گعده ها بسيار بشاش وخوش محضر بود . در گعده شب أخر  كاربه شعر كشيد و از سر دلنگراني شعر شهريار را خواندم وگفتم وقتي شهريار از معشوق خود جدا مي شد به هنگام فراق غزلي سرود كه مطلعش اين است :
 
از تو بگذشتم وبگذاشتمت با دگران  
رفتم از كوي تو ليكن عقب سر نگران
 
ايشان نيز بيتي از جمالي دهلوي را خواندند:  
 
عشق را طی لسانی است که صد ساله سخن  
یار با یار به یک چشم زدن می گوید
 

اكنون وكمتر از سه ماه پس از گذشت آن روز  كه به هر دو شعر فكر ميكنم  گو اينكه به زبان راز سخني رد وبدل شده است به قول مرحوم رعدي أذرخشي :
 
من ندانم به نگاه تو چه رازیست نهان  
که مر آن راز توان دیدن و گفتن نتوان !
 
تمام وجود مرحوم آيت الله آصفي پر بود از همين رازهايي كه ديده مي شد اما گفتنش سخت بود . يدرك ولا يوصف هاي زندگي اين مرد بسيار بود.  
 
در چشم من هيچ يك از ويژگي هاي ايشان به پاي صفا وصميميت وزهد او نمي رسد. او فقيه روشن نگر وصحيح انديشي بود كه زمانه خود را خوب مي شناخت واز آثار مكتوب اين مرد بزرگ به خوبي روشن است كه ايشان چقدر اهل تعمق وتحقيق بوده است اما صفاي او از نوع ديگري است؛ از آن نوع صفا ها است كه در روزگار ما حكم كيميا را پيدا كرده اند. تعريف صفا نيز مانند تعريف مهرباني بسيار دشوار است مهرباني را فقط بايد درك كرد وبيش از فعل انسان ، نيتش در اين اوصاف موثر است. ممكن است يك عمل از دو فرد سر بزند اما انسان از يكي مهرباني را برداشت كند اما از ديگري نكند. فعل واحد از دوفاعل ممكن است حس واحد را در مخاطب بر نيانگيزد. صفاي مرحوم آصفي از همين جنس بود ،. صفاي يكرنگي ويكدلي.  
 
فقير نوازي هاي بي ريا وسمعه ؛فقط از دست كسي بر مي آيد كه اهل صفا باشد. با خودش صاف ويكدل باشد. هزاران يتيم وفقير وبي خانمان به دو دست اين مرد از جاي برخواستند
 
مرد بي برگ ونوا را سبك از جاي مگير
كوزه بي دسته چو بيني به دو دستش بردار
 
آري او عالم بودو انديشمند اما علم ودانش او نيز از صفاي درونش متاثر بود . دقيق ترين نكات علمي را به با صفاترين شكل بيان مي كرد و هيچگاه درنوشته هاي اوخود ستايي راه نيافت . در كتاب هاي متعددي كه نوشت كوشيد به درد امروز جامعه  بپردازد واز طرح مباحث انتزاعي دوري جست.
 
آنچه آيت الله آصفي را در چشم بزرگان عزيز كرده بود همين صفا وسلامت او بود . در همين سفر اخير به عراق توفيق ديدار مراجع عظام براي هيات در معيت ايشان حاصل شد وهمه مراجع با احترام از ايشان استقبال مي كردند. در جلسه ضيافتي كه در سركنسولگري نجف به مناسبت حضور هيات ايراني برگزار شد ، علما از ايشان خواستند تا سخن بگويد وايشان به مقايسه چهل سال پيش تشيع با امروز پرداخت كه بسيار دقيق وپر مغز بود وحاضران در دل وزبان تحسين كردند.
 
در زمان صدام سال ها در عراق مخفيانه زيسته بود وخانه به دوشي را تجربه كرده بود يك بار مي فرمود در همان دوران اختناق صدام مخفي بودم وبه خانه هر كس از آشنايان كه مي رفتم تا فقط شبي را أنجا بگذرانم به بهانه اي سعي مي كردند عذر خواهي كنند يكي مي گفت همسايه روبروي خانه امان بعثي است ديگري صداي مرا كه در تلفن مي شنيد قطع مي كرد .
 
تا اينكه شبي كه در بام خانه آشنايي خوابيده بودم عليرغم اينكه خواب من سبك است آن شب خواب سنگيني مرا ربوده بود ووقتي چشمانم را باز كردم زن صاحبخانه را گريان بالاي سرم ديدم مي گفت نيروهاي حزب بعث نيمه شب به خانه ما هجوم آوردند وچون تو را نيافتند شوهرم را بردند. من به او گفتم نگران نباش شوهرت تا ساعات ديگري برخواهد گشت كه چنين نيز شد وسپس در حيرت فرو رفتم كه اگر بيدار شده بودم حتما دست به فرار مي زدم  وحتما نيز دستگير مي شدم وخدا را سپاس كه خوابم را آنشب سنگين كرد.  
 
آيت الله آصفي بسيار رقيق القلب بود به ويژه هنگام ياد از اهل بيت (ع) اشك امانش نمي داد يك بار فرمود شعر علي اصغر را كه مرحوم كمپاني سروده است شنيده اي؟ گفتم نخير شروع كرد تا ابيات آن شعر را بخواند بيت اول را كه خواند اشك امانش نداد تا تمام كند.  
 
در سال هاي اخير كه نمايندگي مقام معظم رهبري مد ظله العالي را در نجف بر عهده داشت بسيار كوشيد تا منويات معظم له را در عراق جامه عمل بپوشاند كه البته موفق بود.  
 
 از لحظه شنيدن خبر ارتحال اين مرد بزرگ به اين مي انديشم كه همه رفتني هستيم خوشا به حال او كه با دست پر رفت او  با مرگ به مقصد رسيد به گفته بيدل:  
 
بی‌مرگ به مقصد چه خیال است رسیدن
من عزم دلی دارم و دل دیر و حرم نیست