انگ ليبرال‌ها به دولتي که از آن خوششان نمی آید

اساساً دولت پوپولیستی یک مفهوم گنگ و تعریف نشده در ادبیات سیاسی است و به عنوان ناسزا و فحش به کار می رود. لیبرال های وقتی از یک نظام به دلیل حضور مردمی خوششان نیابد این انگ را به کار می برند. آنها می خواهند بگویند هر نوع گرایش مردم به سمت رهبران انقلابی و حمایت مردم از آنها و همنوایی رهبران با آنها، نشاندهنده عوامفریبی است و این را تحت عنوان پوپولیسم مطرح می کنند.

يک مؤلف و مدرس فلسفه غرب با اشاره به بیانات اخیر رهبر انقلاب در جمع دانشجويان فارس که بخشي از آن به انتقاد از کسانی که گرایشها و جهت گیریهای مردم را پوپولیستی و عوام گرایی می خوانند، اختصاص داشت، با بیان اینکه بحث پوپولیسم که مدتی است به طور جدی در ادبیات و فضای مطبوعاتی کشور ما مطرح شده است، گفت: عده ای از جریان های فکری لیبرال و دارای گرایش های سکولاریستی سعی می کنند با طرح مبحث پوپولیسم و پوپولیستی نامیدن دولت فعلی به نوعی جهتگيريهاي اجرايي را تخطئه کنند.

شهریار زرشناس در گفت وگو با رجانیوز، پوپولیسم را اصطلاحی که در جامعه شناسی سیاسی مطرح است، ذکر کرد و ادامه داد: درطول تاریخ مباحث مربوط به اندیشه سیاسی و جامعه شناسی سیاسی، تنها مارکسیست ها و لیبرال ها از این اصطلاح استفاده می کردند.

وی درخصوص دلیل استفاده مارکسیست ها از این اصطلاح اظهار داشت: آنها جریان های مردمی را که خودشان هدایت نکرده و در رأس آن نباشند، پوپولیستی نامیده و با این نام دست به تخطئه آن می زدند.

زرشناس با بیان اینکه با رجوع به دانشنامه ها و فرهنگ لغات سیاسی ثابت می شود که لیبرال ها بیش از مارکسیست ها این اصطلاح را به کار می بردند، افزود: لیبرال ها هر دولت انقلابی را که متکی به جنبش های مردمی باشد، خواست های رادیکال و انقلابی را مطرح کند و ویژگی های ضد استعماری داشته باشد، پوپولیستی می نامند.

وی در ادامه با تأکید بر اینکه لیبرال ها از این اصطلاح به عنوان یک انگ و ناسزا استفاده می کنند، تصریح کرد: اینکه چرا این اصطلاح برای آنها حکم یک ناسزا و فحش و انگ را دارد، به این خاطر است که در نظام اندیشه سیاسی لیبرالی، سازماندهی اجتماعی همواره مبتنی بر یک نوع اتمیزم می باشد؛ به این معنا که لیبرالیزم با ذره ذره کردن جامعه و تقسیم آن به اتم های نفسانی قائم به خود، تحت عنوان مفهوم فرد -همان چیزی که فردیت گرایی حقوقی و سیاسی می نامند-، جامعه را اداره می کنند.

زرشناس همچنين گفت: هرکجا که حرکت های سازماندهی شده سیاسی- اجتماعی از این قاعده اتمیزم نفسانی و فردگرایی سرمایه دارانه ای که اين طيف مطرح می کند، عدول کرده و کنار برود با انگ هایی مثل پوپولیسم و یا به شکل تندتر آن فاشیسم، شروع به کوبیدن این نوع جامعه یا این نوع سازمان دهی سیاسی می کنند.

وی با بیان اینکه ليبرال ها اکثر جنبش های ضد استعماری قرن بیستم و رهبران آنها را که جاذبه های توده ای و مردمی وسیعی داشتند، پوپولیستي مي خواندند، اضافه کرد: مانند مائو که عده زیادی به او علاقه داشتند و همراهی اش می کردند یا رژیم خوان پرون در آرژانتین که رژیمي ضد استعماری بود و برخی گرایشات مردمی داشت. یا هرنوع حرکت و جنبش های انقلابی را که با حضور گسترده توده ها صورت بگیرد، پوپولیسم می نامند.

اين استاد دانشگاه ادامه داد: در کشور ما با روی کارآمدن دولت آقای احمدی نژاد رویکرد بازگشت به آرمان های اصلی و اولیه انقلاب و خصایص رادیکال صورت گرفت. مشخصه این رویکرد این است که مردمی، ضد امپریالیسم و مقتدر است. بنابراین لیبرال ها و سکولاريست ها با همان انگ های کلاسیک خودشان شروع به تخطئه این رویکرد کردند.

وي افزود: اساساً دولت پوپولیستی یک مفهوم گنگ و تعریف نشده در ادبیات سیاسی است و به عنوان ناسزا و فحش به کار می رود. لیبرال های وقتی از یک نظام به دلیل حضور مردمی خوششان نیابد این انگ را به کار می برند. آنها می خواهند بگویند هر نوع گرایش مردم به سمت رهبران انقلابی و حمایت مردم از آنها و همنوایی رهبران با آنها، نشاندهنده عوامفریبی است و این را تحت عنوان پوپولیسم مطرح می کنند. ذات لیبرالیسم چون با انقلاب مغایرت دارد و نمي تواند اندیشه انقلابی را بپذیرد. به این دلیل هر حرکت مردمی و انقلابی را به عنوان مردم فریبی و عوام فریبی تخطئه می کنند.

پربیننده ترین پست همین یک ساعت اخیر

آیا پیکر سیروس ابراهیم‌زاده به ایران بازمی گردد؟

خبر بعد نظرات کاربران خبر قبل