تاریخ:
یک دقیقه سکوت به احترام حمید علیدوستی پیش از شروع دیدار استقلال و الشمال 
درس صد و یازده
قورمه‌سبزی و تلگرام
امروز می‌توانید سر سفره و در حال خوردن قورمه‌سبزی به دوستی در کانادا بگویید که درباره صلح جهانی چه فکر می‌کنید.
شرق/ ناهید طباطبایی
پربیننده ترین پست همین یک ساعت اخیر
تماشاخانه
ویتا ساکویل وست، شاعر انگلیسی، دوست صمیمی ویرجینیا وولف و همسر سفیر انگلیس در ایران در زمان رضاخان، سفرنامه‌ای نوشته به نام مسافر تهران که بسیار جذاب است.
در مقدمه این سفرنامه، او خاطرنشان می‌کند که «نامه» نمی‌تواند وسیله خوبی برای ارتباط بین دو نفر باشد، چون مثلا وقتی تو در تهران نامه‌ای می‌نویسی و پست می‌کنی، زمانی به دست مخاطبت می‌رسد که تو در شهری دیگر و شرایطی دیگر هستی.
بنابراین تمام چیزهایی که تو می‌خواهی با مخاطبت در میان بگذاری شامل مرور زمان و بیات شده است. این نوشته مال ٩٠ سال پیش است و ما بعد از ٩٠ سال الان با انواع و اقسام نرم‌افزارها و با یک گوشی موبایل یا لپ‌تاپ می‌توانیم درجا نه‌تنها با یک نفر بلکه با چندنفر صحبت کنیم و تصویرش را ببینیم.
تکنولوژی خیلی زود همه‌چیز را کهنه و منسوخ می‌کند و ما را با امکاناتی جدید و یک نوستالژی کم‌رنگ به‌همراه می‌برد. امروز نه ٩٠ سال بلکه هزارسال از آن‌موقعی که نامه‌ها بوی عطر می‌دادند، رد اشکی بر چهره داشتند، یا نقش بوسه‌ای در پایان، می‌گذرد.
اما امروز «تلگرام» بر جهان حکم‌فرمایی می‌کند. امروز گروه‌های کاری، فکری و... به صورت جمعی با این نرم‌افزار با هم در ارتباط هستند و این البته یکی از امکانات آن است. امروز می‌شود با تلگرام هر فکر و احساسی را فوری به مخاطب منتقل کرد.
امروز می‌توانید سر سفره و در حال خوردن قورمه‌سبزی به دوستی در کانادا بگویید که درباره صلح جهانی چه فکر می‌کنید. خب این خیلی عالی است. اما به نظر من چنین امکانی باعث می‌شود که ارتباط‌ها هرچه‌بیشتر عزت، صداقت و خصوصی‌بودن خود را از دست بدهند.
افرادی که به صورت گروهی با هم ارتباط می‌گیرند در پیام‌های خود همان اهدافی را در نظر می‌گیرند که در یک معامله تجاری. ایشان مرتب در مورد کوچک‌ترین مسائل موضع می‌گیرند، تظاهر می‌کنند و جایگاه خود را مشخص می‌کنند.
ایجاد ارتباط به این طریق شرکت در یک بازی گروهی است و اندیشیدن مدام به اینکه باید برنده شد حتی به قیمت تقلب‌کردن. من که دلم برای نامه‌نوشتن خیلی تنگ شده است، برای مداد و خودکار و کاغذی که لطیف و رنگی است و احیانا نقش گل دارد، برای اینکه پستچی زنگ در را بزند و نامه را به دستم بدهد و من ذوق کنم.
برای اینکه با بی‌صبری پاکت را باز کنم و تندتند دوخط اول را بخوانم و بعد باز هم بخوانم و بعد آن را کنار نامه‌های دیگر توی کشو قایم کنم تا کهنه شود و رنگ کاغذش بپرد و بماند، تا وقتی نیستم، کسی دیگر آن را بخواند... . به نظر شما ویتا درباره تلگرام چه فکر می‌کرد.
در مقدمه این سفرنامه، او خاطرنشان می‌کند که «نامه» نمی‌تواند وسیله خوبی برای ارتباط بین دو نفر باشد، چون مثلا وقتی تو در تهران نامه‌ای می‌نویسی و پست می‌کنی، زمانی به دست مخاطبت می‌رسد که تو در شهری دیگر و شرایطی دیگر هستی.
بنابراین تمام چیزهایی که تو می‌خواهی با مخاطبت در میان بگذاری شامل مرور زمان و بیات شده است. این نوشته مال ٩٠ سال پیش است و ما بعد از ٩٠ سال الان با انواع و اقسام نرم‌افزارها و با یک گوشی موبایل یا لپ‌تاپ می‌توانیم درجا نه‌تنها با یک نفر بلکه با چندنفر صحبت کنیم و تصویرش را ببینیم.
تکنولوژی خیلی زود همه‌چیز را کهنه و منسوخ می‌کند و ما را با امکاناتی جدید و یک نوستالژی کم‌رنگ به‌همراه می‌برد. امروز نه ٩٠ سال بلکه هزارسال از آن‌موقعی که نامه‌ها بوی عطر می‌دادند، رد اشکی بر چهره داشتند، یا نقش بوسه‌ای در پایان، می‌گذرد.
اما امروز «تلگرام» بر جهان حکم‌فرمایی می‌کند. امروز گروه‌های کاری، فکری و... به صورت جمعی با این نرم‌افزار با هم در ارتباط هستند و این البته یکی از امکانات آن است. امروز می‌شود با تلگرام هر فکر و احساسی را فوری به مخاطب منتقل کرد.
امروز می‌توانید سر سفره و در حال خوردن قورمه‌سبزی به دوستی در کانادا بگویید که درباره صلح جهانی چه فکر می‌کنید. خب این خیلی عالی است. اما به نظر من چنین امکانی باعث می‌شود که ارتباط‌ها هرچه‌بیشتر عزت، صداقت و خصوصی‌بودن خود را از دست بدهند.
افرادی که به صورت گروهی با هم ارتباط می‌گیرند در پیام‌های خود همان اهدافی را در نظر می‌گیرند که در یک معامله تجاری. ایشان مرتب در مورد کوچک‌ترین مسائل موضع می‌گیرند، تظاهر می‌کنند و جایگاه خود را مشخص می‌کنند.
ایجاد ارتباط به این طریق شرکت در یک بازی گروهی است و اندیشیدن مدام به اینکه باید برنده شد حتی به قیمت تقلب‌کردن. من که دلم برای نامه‌نوشتن خیلی تنگ شده است، برای مداد و خودکار و کاغذی که لطیف و رنگی است و احیانا نقش گل دارد، برای اینکه پستچی زنگ در را بزند و نامه را به دستم بدهد و من ذوق کنم.
برای اینکه با بی‌صبری پاکت را باز کنم و تندتند دوخط اول را بخوانم و بعد باز هم بخوانم و بعد آن را کنار نامه‌های دیگر توی کشو قایم کنم تا کهنه شود و رنگ کاغذش بپرد و بماند، تا وقتی نیستم، کسی دیگر آن را بخواند... . به نظر شما ویتا درباره تلگرام چه فکر می‌کرد.
لینک کوتاه: کپی لینک
فحاشی و هتاكی به دستگاه اجرایی در كف خیابان، سمّ مهلك است نه كنشگری انقلابی تاثیر مصرف قند هنگام مصرف آنتی بیوتیک ۲۰ کشوری که بیشترین سرانه مصرف نفت خام در سال ۲۰۲۵ را داشته‌اند (+ اینفوگرافیک) عکس‌های کمتر دیده شده رادیو تهران در سال ۱۳۳۰ پیروزی‌های اولیه دموکرات‌ها ؛ جمهوری‌خواهان در معرض از دست دادن کنترل کنگره/ شمارش آرا ادامه دارد هوای سرد چه تاثیری بر باد لاستیک‌های پرشده با نیتروژن دارد؟ آزیتا ترکاشوند، بازیگر «قلاده‌های طلا» با استایل سبز زمردی در تصاویر جدید العربی الجدید: موافقت آمریکا با پیش‌نویس یادداشت تفاهم ارائه‌شده به ایران آیا کوسه‌ها واقعاً قدیمی‌تر از درختان هستند؟ «گلادیس وست»؛ زنی که به ما کمک کرد گم نشویم یافته آزمایش محققان: بیماران پس از ایست قلبی نشانه‌هایی از خودآگاهی نشان دادند تکامل ژنتیکی عجیب در آند؛ معمای مردمی که هزاران سال آب آلوده به آرسنیک نوشیده‌اند «استارشیپ» چگونه قوی‌ترین موشک تاریخ شده است؟ فریب طبیعی بودن آزمایش خون را نخورید؛ ۸ نکته مهم درباره تفسیر نتایج! چرا شیشه جلو ترک می‌خورد اما شیشه بغل خرد می‌شود؟