تلویزیون‎ آغوش خود‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎ را به روی سینمای ‎ایران باز کند

عصرایران - سینما و تلویزیون دو یار دیرینه، دو مدیوم مهم و اثرگذار و دو تحول بزرگ تاریخ بشر هستند که بی توجهی به  ماهیت و اهمیت آن، عقب ماندگی را به اشکال مختلف در آن جامعه نشان خواهد داد. نقل شده است در یکی از کشورهای عقب مانده برای آن که مردم از تروریسم و خشونت کمی فاصله بگیرند طرحی نو در انداختند که در گوشه گوشه ی شهرهای آن سالن های سینما و نمایش راه بیاندازند تا بلکه کمی وقت و ذهن جوانانشان را از این خون و خشونت به سمت فرهنگ و تمدن هدایت و راهبری کنند. تلویزیون دراقصی نقاط عالم با تمام توان و ظرفیت خود بساط گسترده سرگرمی و ذائقه سازی را به پیش می‎برد و سینما نیز با قدرت بی‎رقیب خود در کنار تلویزیون به پیش می‎تازد.

اما در ایران سراغی از سینما و تلویزیون با این ابعاد نمی توان گرفت. تلویزیون که اوضاع خوبی ندارد و با بی تدبیری مفرط، مخاطبانش روز به روز کاهش یافته است، سینمای ملی مان هم علی رغم استعدادهای بزرگی که در درون خود پرورانده است حال و روز خوشی ندارد. در این میان به جای حمایت همه جانبه از این سینما که مظهر تعالی فرهنگی کشورمان در دنیا شناخته می‎شود، عده‎ای ذره‎بین به دست گرفته و مسائلی را بزرگ‎نمایی می‎کنند که اساسا جایی برای بحث ندارد و غیرمنصفانه به تحلیل مواردی پرداخته می‎شود که دردی از این سینما دوا نمی‎کند. در خارج از کشور سینماگر ایرانی اسطوره ی منتقدان و علاقه مندان هنرهفتم می‎شود اما در داخل کشور تلویزیون ملی از او یک متهم و در بهترین حالت شخصیتی خنثی درافکارعموم می‎سازد. بی شک اگر تلویزیون جایگاه مهمی نمی‎داشت، توقعی هم برای کمک به سینمای ایران از آن انتظار نمی‎رفت. وقتش نرسیده سینمای مظلوم ایران از حمایت همه جانبه رسانه ی ملی برخوردار شود؟

این که مدام در گوش مردم خوانده شود سینمای ایران چیزی برای عرضه ندارد و دستاوردی در این سال ها نداشته است، سینمای ایران محلی برای بروز فساد است، سینمای ایران ورشکسته است، مهم ترین جشنواره اش ضعیف و بی برنامه و مواردی از این دست آیا دردی از این سینما را دوا می کند؟ پخش برنامه ها (هفتِ عجیب این روزها) و آیتم های جانب‎دارانه (در بخش های مختلف خبری) از شبکه های مختلف تلویزیون که جهت گیری‎هایی عجیب در آن نهفته است از چشم کسی دور نمی‎ماند و فراموش نمی‎شود. پخش نکردن تیزر فیلم‎های مطرح سینمای ایران از رسانه ی ملی و از آن طرف پخش مکرر تیزر فیلم‎های دیگر در تلویزیون که دستاورد شاخصی در سینما محسوب نمی‎شوند نیز از قواعد عجیب و لاینحل رسانه ی ملی است. رسم غلطی که باعث می‎شود سینماگر ایرانی دست خود را برای پخش تیزر فیلم‎هایش جلوی شبکه های ماهواره ای دراز کند و عامل اصلی این اتفاق عدم حمایت رسانه ی ملی است. رسانه ای که خود را در قبال سینمای ملی اش مستول نمی داند و از طرفی این حق را برای خود قائل است که سینماگران را برای این که در شبکه های ماهواره ای تبلیغ شده اند از خدمات و حمایت های بعدی محروم کند.

جشنواره فیلم فجر به عنوان بزرگترین رویداد هنری کشور که هر ساله همزمان با ایام باشکوه دهه فجر و تولد انقلاب اسلامی برگزار می‎شود، می‎تواند آغازی برای پایان یک دوران باشد؛ دورانی که در آن از یک بام و دو هوا دیگر خبری نیست و تلویزیونِ ملی آغوش خود را برای سینمای محترم و نجیب ایران باز می‎کند. این سینما و این سینماگران در سراسر دنیا به عنوان بزرگترین استعدادهای هنر هفتم شناخته می‎شوند اما در کشور خود ممکن است گاهی از کمترین حمایت ها برخوردار باشند. سینمایی که در دنیا ارج نهاده می‎شود و با احترام و بزرگی از آن یاد شده، لیاقت آن را ندارد که در میهن خویش بیش از این مورد حمایت واقع شود؟

ماه بهمن و آغاز جشنواره سی و چهارم می‎تواند شروع یک بازنگری اساسی برای تعامل رسانه ی ملی و سینمای ایران باشد. به حرمت «تصویر» هم که شده تلویزیون آغوش خود را برای سینمای ایران باز کند. بی شک با حمایت های رسانه ی ملی می توان جشنواره ای با شکوه برگزار و در مراحل بعدی زمینه‎ی تعامل بهتر را فراهم کرد.