ارتباطات غیرکلامی در اجرای موسیقی سنتی ایرانی

نقش ارتباطات غیرکلامی در اجرای موسیقی سنتی ایرانی در یک پژوهش بررسی شد.

به گزارش ایلنا، یافته‌های یک پژوهش دانشگاهی با عنوان «بررسی نقش ارتباطات غیرکلامی در اجرای موسیقی سنتی ایرانی» حاکی از آن است، زبان بدن حتی در ژانر موسیقی سنتی‌ ایرانی هم می‌تواند منجر به افزایش لذت، تعویق خستگی، تاثیر بر مخاطب و همچنین تسهیل فضای ارتباطی در کنسرت‌ها شود.

نیره خادمی، دانش‌آموخته کارشناسی ارشد دانشکده علوم ارتباطات و مطالعات رسانه دانشگاه آزاد اسلامی در این پژوهش به بررسی میزان استفاده از زبان بدن در میان 8 خواننده و نوازنده موسیقی ایرانی و جمع‌آوری نظرات 10 نفر از استادان و پژوهشگران موسیقی پرداخته است.

موسیقی می‌تواند احساسات گوناگونی را در انسان به وجود بیاورد که بخشی از این احساسات در دنیای درون فرد ایجاد می‌شود و بخش دیگری از آن نیز در جسم بیرونی فرد اتفاق می‌افتد که او را به حرکت وامی‌دارد.

در گذشته کمتر اتفاق می‌افتاد که مردم برای دیدن اجرای زنده موسیقی به سالن کنسرت‌ها بروند و یا به تماشای موسیقی از طریق رسانه‌های تصویری بنشینند اما امروز موسیقی زنده برای مخاطب ایرانی بیانگر ترسیم حال و هوایی است که به او اجازه می‌دهد تا تفاوت‌هایی را نسبت به تجربه شنیداری موسیقی درک کند.

تحقیق حاضر سعی کرده با بررسی محدوده و عوامل به وجود آورنده زبان بدن همراهی کننده موسیقی ایرانی به نقطه‌ای آغازین برای ورود به مطالعات میان رشته‌ای دو حوزه ارتباطات و موسیقی ایرانی دست یابد.

یافته‌های پژوهش این دانش‌آموخته دانشکده علوم ارتباطات و مطالعات رسانه که پایان نامه‌اش با راهنمایی مهناز رونقی- استاد ارتباطات و مشاوره ساسان فاطمی- عضو هیئت علمی گروه موسیقی دانشکده‌ هنرهای زیبای دانشگاه تهران و پژوهشگر حوزه موسیقی انجام شده است، نشان می‌دهد هرکدام از خوانندگان و نوازندگان مورد نظر پژوهشگر در محدوده‌های مختلفی زبان بدن خود را در حین اجرای موسیقی به‌کار می‌گیرند درحالیکه هرکدام از دو گروه خوانندگان و نوازندگان نیز بر محدوده خاصی از حرکات تاکید دارند.

در بخش پیشنهادات این تحقیق آمده است: زبان بدن اجراگران موسیقی زمانی می‌تواند تاثیرگذار و باور پذیر باشد که آنها بتوانند ارتباط حسی و تکنیکی دقیق و درستی با موسیقی برقرار کنند.

هنرجویان موسیقی بیشتر از آنکه به نمایش حرکات بدنی توجه کنند، باید ریتم و حرکات بدنی خود را با کمک چارچوب، سبک موسیقی و ناخودآگاه شخصیتی خود به دست بیاورند.

پژوهشگر برای اجرای این پژوهش از روش تلفیقی تحلیل محتوا و مصاحبه استفاده کرده است.

جامعه آماری این تحقیق نیز  127 نفر از خوانندگان و نوازندگان موسیقی ایرانی بوده است که با روش نمونه‌گیری چند مرحله‌ای، نمونه‌های نهایی برای بررسی از میان جامعه آماری انتخاب شده است.