می خواهند این تیم قهرمان لیگ بشود!

عصر ایران؛ احسان محمدی – در مسابقات محلی دو و میدانی همیشه شرکت کنندگان با لبخند شروع می کنند. شانه به شانه هم. کم کم رقابت جدی تر می شود، همدیگر را زیر نظر می گیرند و به نفس نفس می افتند، به مترهای آخر که می رسند ممکن است بعضی ها همدیگر را هل بدهند یا لباس نفر جلویی را بکشند و آخر مسابقه هم تحلیل ها شروع می شود. عموماً به جای پذیرش شکست می گویند که کفشم خوب نبود! سرما خورده بودم! فلانی هلم داد! و ...

مسابقات فوتبال لیگ برتر هم اینطور شروع می شود. مربی ها برای هم آغوش باز می کنند، دسته گل ها رد و بدل می شود و بوسه ها در فضا معلق نمی ماند و به مقصد می رسد.

مسابقه جدی تر که می شود بازیکنانی که تا چند دقیقه قبل همدیگر را تنگ در آغوش می کشیدند از خجالت هم در می آیند، دور از چشم داور با مشت و لگد و گاهی ناسزا یک مسابقه ورزشی را به یک جنگ ملی – محلی ارتقا می دهند. در پایان بازی هم به جای پذیرش شکست قبل از هر چیز داور را مقصر می دانند و بعد صحبت از «دست های پشت پرده» می شود و در آخر هم می پرانند که « معلوم است می خواهند این تیم قهرمان شود»!

سالهاست در مورد اینکه « می خواهند» فلان تیم قهرمان شود و فلان تیم سقوط کند حرف زده می شود اما کسی سند رو نمی کند. در اینکه مسابقات ورزشی بر خلاف آنکه «پهلوانانه و قهرمانانه» عنوان می شود ممکن است یک بعد رذیلانه داشته باشد تردیدی نیست.

هرجا پای پول های کلان  شهرت اساسی وسط باشد حتماً فساد هم سر و کله اش پیدا می شود. ربط چندانی به کفاشیان و هاولانژ و سپ بلاتر ندارد. حتی مدیر با تجربه ای مثل لوکا موجی هم در دام افتاد. 

ماه مه (‌می) سال ۲۰۰۶ میلادی پلیس ایتالیا مکالمات تلفنی حاکی از دخالت قهرمان لیگ - یوونتوس - و تیم‌هایی مانند میلان، فیورنتینا، لاتزیو و رجینا و تماس‌های بین مدیران این باشگاه‌ها و سازمان داوران را افشا کرد که در آن مشخص شد این تیم‌ها تلاش کرده اند داورهای «مناسب» را برای بازی هایشان انتخاب کنند! ماجرایی که کالچوپولی نام گرفت. (نام کالچوپولی برگرفته از نام تنجنتپولی رسوایی دهه ۸۰ سیاسی ایتالیاست)

اما در فدراسیونی که مدیرانش پیش چشم دوربین ها چشم دیدن همدیگر را ندارند و آب خوردن همدیگر را به رسانه ها گزارش می دهند می شود دست به پنهانکاری در این حد زد؟

یعنی تبانی و فسادی در این ابعاد – می خواهند این تیم قهرمان شود- که مستلزم همکاری و هماهنگی بین بخش بزرگی از مدیران فدراسیون است، تا چه اندازه عملی است؟ اصلاً در فدراسیون فوتبال می توان به «هماهنگی» و «همکاری» دل بست؟!

این از آن دست همکاری ها و هماهنگی هایی است که امیدواریم هیچوقت محقق نشود و فوتبال ایران دست کم از این بعد کمی «پاک» بماند.

_{* طرح استفاده شده در نمایه و متن روی جلد کتاب « تبانی/ فوتبال و تخلف سازمان یافته» است نوشته دکلان هیل/ برگردان از: علی آخوندان}