جای اصلی بودجه فرهنگی کجاست؟

  عصرایران- «بودجه فرهنگ باید در آموزش و پرورش هزینه شود. اگر یک سوم یا یک پنجم بودجه هایی با تابلوی فرهنگی به آموزش و پرورش اختصاص یابد واقعا می توان گفت صرف فرهنگ شده است.»

این سخن رییس جمهور روحانی را می توان اشاره ای هوش‌مندانه به واکنش های مردم و کارشناسان به جدول بودجه نهاد های غیر مولد با عنوان فرهنگی دانست.

در میان اعداد و ارقام مختلف بودجه که مردم از بسیاری از آنها سر در نمی آورند بیش از همه بودجه این دسته نهادها جلب توجه می کند که ظاهرا مجموع آنها سر به سه هزار میلیارد تومان می زند.

شماری از این نهادها به صرف این که سال قبل «آ» میلیارد تومان بودجه گرفته اند در سال جدید 2آ یا 3 آ بودجه می خواهند ( دو برابر یا سه برابر) و حداقل به اندازه نرخ تورم. حال آن که چه بسا از ابتدا ضرورتی نداشته است.

حرف روحانی صریح و ساده است. او می خواهد بگوید اگر هدف از اختصاص بودجه به فلان نهاد ترویج زبان و اندیشه های یک شاعر است چرا این کار در آموزش و پرورش انجام نشود؟

همان گونه که شعار داده می شود یک مملکت یک دولت می توان گفت یک فرهنگ، یک آموزش و پرورش.

اگر منظور از فرهنگ، تبلیغ ایدیولوژیک هم باشد سازمان تبلیغات اسلامی هم هست و تازه این سازمان می تواند در برنامه های تبلیغی به صدا و سیما کمک کند. یا اگر صدا وسیما از کمبود بودجه می نالد می تواند در شبکه ورزش با فدراسیون ها همکاری کند.

در مواردی مانند بنیاد سعدی آقای حداد عادل اعلام کرده آماده توضیح درباره ریال به ریال هزینه کرد این بنیاد است که سالانه 4 تا 5 میلیارد تومان بودجه دریافت می کند اما برخی دیگر توضیحی نمی دهند.

بحث بر سر این نیست که خدای ناکرده حیف و میل می شود که جان کلام رییس جمهوری این است که اگر بودجه فرهنگی است جای هزینه کرد آن آموزش و پرورش است وواقعا چه جایی بهتر از آموزش و پرورش؟ کدام دستگاه را می توان سراغ گرفت که به لحاظ وسعت نیرو و سلامت اداری مانند آموزش و پرورش باشد؟

در این که این ساختار هم کهنه شده و پاره ای روش های آن تغییر کرده تردیدی نیست اما بودجه ای که به آن تعلق بگیرد جا ی دوری نمی رود.

دولت نه می تواند پول چاپ کند و به  آموزش و پرورش بدهد نه می تواند سهم این دستگاه عریض و طویل را از کل بودجه و از 25 تا 30 درصد به 50 رصد برساند چون بخش های دیگر همچون دفاع، بهداشت و ورزش و عرصه های متنوع متعددی وجود دارد که تشنه سرمایه گذاری دولت اند.

نکته صریح دیگر در سخنان رییس جمهوری این بود با تابلوی «فرهنگ» بودجه می گیرند که به معنی تشکیک در اصالت فعالیت فرهنگی به معنای متعارف هم می تواند باشد.

آقای روحانی انگپشت بر روی نقطه حساسی گذاشته و بخشی از فشار را از روی دوش سازمان مدیریت برداشته اما همین امسال هم این بودجه ها تخصیص یافته و از این پس مجلس دهم است که باید این روند را اصلاح کند و چنانچه در چارچوب اقتصاد مقاومتی توصیف و تبیین شود بهانه ای هم برای نهادهایی  که با تابلوی فرهنگی مطالبه بودجه می کنند باقی نمی ماند.

  اقدام وعمل در اقتصاد مقاومتی همین است. اختصاص یک پنجم تا یک سوم بودجه های فرهنگی به آموزش و پرورش. این کار نه سیخ را می سوزاند نه کباب را و به نفع همه است...