در نقد یادداشت "سینما ؛ وجه تمایز و تفاوت ما با جوامعی چون عربستان "

عصرایران - در پی انتشار مطلبی در عصرایران با عنوان "سینما ؛ وجه تمایز و تفاوت ما با جوامعی چون عربستان "، یکی از مخاطبان متنی را در نقد این مطلب ارسال کرده است که منتشر می شود.

 

 روابط ایران و جهان عرب به سبب همسایگی و حضور در منطقه مشترک دارای سابقه ای طولانی به قدمت حضور آنها در این منطقه است. این ارتباط با وجود همه اشتراکات فرهنگی، اقتصادی و ژئوپلتیک، گاها جنبه تقابلی و تعارضی یافته و در اثر عوامل اختلافی بصورت های زشت نظیر ناسیونایسم افراطی یا نژادپرستی نمایان می شود.

این موضوع مختص جامعه خاصی نبوده و کم نیستند در جوامع کشورهای عربی و ایران  کسانی که دائما در پی تفاخر و برتری جویی یکی بر دیگری و یا نفرت افکنی نسبت به یکدیگر باشند.

این صفات مذموم گاهی در اثر جنگ و اختلافات سیاسی، زمانی بواسطه یک عمل ناشایست در فرودگاه و اخیرا بواسطه یک رویداد فرهنگی، دو هویت مختلف ولی با اشتراکات فراوان را روی در روی یکدیگر قرار داده و ابزاری برای شعله ورشدن احساسات ناسیونالیستی افراطی و نژادپرستی شده است.

با این مقدمه، نژادپرستی و تفرقه افکنی ویژگی چدیدی در این جوامع نبوده و نیست، لیکن آنچه بر نگارنده گران می آید ظهور آن در قشر روشنفکر و نخبگان اجتماعی  و بویژه کسانی است که خود از مخالفان چنین تفکراتی می باشند.

مهرداد خدیر را اغلب کسانی که اهل مطالعه و پی گیری تحلیل های مختلف خبری از پایکاه های مجازی هستند، می شناسند. نویسنده ای کاملا توانمند و متعهد.

اثبات ویژگی هایی که از ایشان برشمردیم، کار پیچیده ای نیست. در اثبات توانمندی ایشان همین بس که در صغحه جستجوی سایت خبری – تحلیلی عصرایران نام ایشان درج شود.

او علاوه بر توانمندی، نویسنده ی متعهدی نیز می باشد، بطوریکه اگر فقط یادداشت های یک سال اخیر او را مرور کنیم، شاهدی بر اخلاق انسانی او و مخالفت با هرگونه جریان ناسیونالیسم افراطی می باشد.

یادداشت هایی چون " از ناسیونالیسم به ورطه شوونیسم و نژادپرستی نیفتیم" و " جوشش غیرت ایرانی، نه بی ادبی و نفرت پراکنی" از مهمترین آثار این نویسنده ارزشمند کشورمان می باشد که در اوج شعله ورشدن احساسات ضدعربی و البته در مخالفت با آنها به رشته تحریر درآمده است.

از دیگر کارهای او، مقاله " در ستایش صحنه های انسانی استقبال از مهاجران آلمان" می باشد که در نقد تحلیل هایی است که استقبال و کمک رسانی جوامع غربی به آوارگان را منفعت محور قلمداد می کنند.

درحالی که در موارد عنوان شده فوق، ایشان سعی در کاهش احساسات تند شکل گرفته در کشور با دو رویکرد انسانی و عقلانی بوده اند، اما یادداشت اخیر او درست در تقابل با تمام اندیشه های قبلی می باشد.

 " سینما؛ وجه تمایز و تفاوت ما با جوامعی چون عربستان" که به بهانه استقبال مردم کشورمان در نیمه های شب از سرفرازان " کن" نوشته شده است، هرچند به دنبال بیان تمایز و برتری جامعه ایرانی بر عربستانی در زمینه هایی نظیر سینما می باشد، خواسته یا ناخواسته بر "تنور نژادپرستی(راسیزم) و احساسات ضد عربی می دمد."

آقای خدیر با وجودیکه در موضوعاتی نظیر حادثه فرودگاه جده مخالف تعمیم یک موضوع به کلیت یک مجموعه یا ملت می باشند، از "عریان شدن رقابت ایران و سعودی" در منطقه را بهانه ای برای یادآوری "گزاره" های ناسیونالیستی و شووینیستی بهره می برد و با یک چرخش 180 درجه ای نسبت به مقاله های پیشین و با بکاربردن تعابیری درخصوص عرب نشدن ایرانیان با وجود فردوسی و نقل قول جمله ای از  محمدحسنین هیکل (و البته برداشت اشتباه از نقل قول) به نظر می رسد درحال کم کردن فاصله خود با تفکراتی است که روزی منتقد آن بوده است.

جالب اینجاست که ایشان با وجودیکه در یادداشت هایش و از جمله در مقاله " جوشش غیرت ایرانی، نه بی ادبی و نفرت پراکنی" ، حمایت کنندگان از اکبرعبدی را بخاطر الفاظی که در مورد مردم عرب بکار برده بود، به حکم ادب و نیز حضور هموطنان عرب در کشور مورد تخطئه قرار می دهد،

در یادداشت جدید و برای اینکه خود مورد سوال و پرسش واقع نشود، مخاطبین مطالب و اظهارات خود را برون مرزی و فرامرزی قلمداد کرده و مردم عرب کشورمان را از دایره سخنان خود خارج می کند. بدون اینکه برای خواننده متن آشکار نماید که تمایز و تفاوت مخاطبین به دو گروه درون و برون مرزی چگونه قابل تحقق است. و صرف اینکه بیان کنیم مقصود ما عرب هم میهن نیست، می تواند توجیهی بر بیان نظرات و پذیرش آن توسط دیگران باشد.

هادی اهوازیان