افغانستان، تلویزیون، اینترنت و ما

 سیدمحمدعلی ابطحی در سایت خود نوشت:

چند وقت پیش یکی از مدیران تلویزیون های خصوصی افغانستان پیش من آمده بود و در مورد تلویزیون شان حرف می زد؛ از پربیننده ترین سریال ها و فیلم های ایرانی در تلویزیون های افغانستان صحبت کرد. می گفت تنها در کابل ۱۶ تا تلویزیون خصوصی برنامه تولید و پخش می کنند. هر کس که امکانات پخش برنامه و راه اندازی تلویزیون داشته باشد، می تواند از وزارت خانه ذیربط مجوز راه اندازی تلویزیون بگیرد.

 این که کسانی بتوانند در داخل هر کشوری با گرایش های مختلف و مذاهب متعدد مجوز راه اندازی تلویزیون داشته باشند، باعث می شود که هر بخشی از جامعه در یک رسانه مخاطب های خود را داشته باشند و از دیدن برنامه­های خارج از مرزها که نظارتی هم طبعاً از سوی دولت بر آن ها نیست بی نیاز باشند.

اگر قرار باشد روزی در قانون اساسی ایران بازنگری شود، به عقیده من از اولویت های بازنگری بند مربوط به انحصاری بودن صدا و سیماست. این که در ایران برخلاف دنیا حتی با نظارت دولت کسی نمی تواند صدا و سیما داشته باشد، باعث شده تا ده ها تلویزیون فارسی زبان برای مخاطبان ایرانی به وجود آید که نه تنها تظارتی بر آن ها امکان پذیر نیست، بلکه می توانند به تحریکات گسترده نیز دامن بزنند. بی رقیب بودن صدا و سیما در داخل هم به تنزل کیفیت و محتوای برنامه های آن می انجامد.

آن دوست افغانی می گفت مردم در افغاستان هم به رسانه های داخلی که برآمده از عنعنات افغانی است بیشتر توجه می کنند. معنای عنعنات را نفهمیدم. ترجمه کرد که به معنای آداب و رسوم است.
افغانستان در حوزه  تکنولوژی ارتباطات، سرعت فراوانی پیدا کرده است. از سرعت اینترنت هم خیلی تعریف می کرد.