ستاره ها؛ ژنرال هایی که اشتباه می کنند

عصرایران؛ احسان محمدی - لیست ناکام ترین بازیکنان یورو 2016 تکان دهنده است. زلاتان ابراهیمویچ، هری کین، توماس مولر، آلابا، آردا توران، ویلشر، راموس و ... هر کدام از این بازیکنان فصل پیش در باشگاه هایشان فوق ستاره بودند. مثل الماس درخشیدند اما در یورو 2016 کیفیت نازلی از خود به نمایش گذاشتند. آیا آنها به یک باره ضعیف شدند؟

آنها که دست به کار تحلیلی فوتبال می زنند ممکن است مواردی چون تصمیم گیری های مربیان در بازی گرفتن از ستاره ها، عملکرد خوب حریفان در یارگیری و شناخت خوب ستاره ها، تغییر پست بازیکن نسبت به باشگاه، فشار مسابقات و خستگی ناشی از بازی در لیگ های باشگاهی و ... را به عنوان دلایل این افت برشمارند.

ممکن است همه آنها درست باشد اما در میان این لیست بازیکنانی قرار دارند که فاتح جام جهانی بوده اند، فاتح یورو، فاتح جام های متعدد باشگاهی در بالاترین سطح. آیا آنها نمی توانستند خود را از چالشی که در آن قرار می گرفتند خارج کنند؟

هنوز و بعد از گذشت نزدیک به بیست سال از بازی های مقدماتی جام جهانی1994، 1998 و 2002 افکار عمومی نسبت به عملکرد تنی چند از بازیکنان ملی پوش در آن برهه پرسش های جدی دارند.

هنوز کسی نمی تواند خود را قانع کند که چطور بهزاد غلامپور سرپنجه، آن گل های فاجعه بار را مقابل کره جنوبی، کره شمالی، عراق، عربستان و ژاپن دریافت کرد؟

هنوز مردم می پرسند در مقدماتی 1998 چه بلایی سر بازیکنان در دیدار مقابل قطر آمد؟ مگر می شود در مقدماتی 2002 آن بازی دردناک مقابل بحرین را فراموش کرد؟ چرا کریم باقری آن همه عصبی به توپ و بازیکن حریف لگد می زد؟

معمولاً این نقدها در زمان برگزاری یک تورنمنت مطرح می شود و با پایان یافتن آن به بایگانی خاطرات می رود. حتی در کشور ما که معمولاً علاقه عجیبی برای تشکیل کمیته تحقیق و پیگیری و تهیه گزارش های بی سرانجام وجود دارد هم نتیجه مشخصی ارائه نمی شود و افکار عمومی همچنان دست به خیالپردازی می زنند.

الکس دوود که برای سرویس ورزشی فاکس نیوز می نویسد در خلال برگزاری یورو 2016 به بررسی عملکرد زلاتان، رونالدو و لواندوفسکی پرداخت و نوشت باید باور کنیم که فشار مسابقات ملی قابل مقایسه با بازی های باشگاهی نیست.
 
بازیکنان وقتی با لباس تیم ملی کشورشان به زمین می آیند انگار روی زمین یخ زده می دوند. پاهایشان از سرما و ترس زمین خوردن می لرزند چون می دانند عملکرد آنها برخلاف بازی های باشگاهی برای همیشه در خاطره هموطنان شان باقی خواهد ماند و با آن قضاوت می شوند.

او تحلیل می کند که ستاره ها مثل ژنرال هایی هستند که وقتی در جنگ به پرچم کشورشان نگاه می کنند ممکن است تصمیم های هیجان انگیز بگیرند. تصمیم هایی که لزوماً همه آنها نتیجه درستی در پی ندارد و گاهی به شکست منجر می شود. اما شما ناگزیر هستید به ژنرال تان احترام بگذارید و به او اعتماد کنید.

امیدوار باشیم که در بازی های مقدماتی جام جهانی زانوی ستاره های ما نلرزد.