شیرخواران با لهجه محلی خود گریه می کنند

 بررسی های محققان آلمانی نشان می دهد که گریه نوزادان آلمانی با نوزادان چینی، کامرونی یا فرانسوی متفاوت است.

به گزارش ایرنا از پایگاه اینترنتی دویچه وله، زبان شناسان دانشگاه شهر وورتسبورگ آلمان با بیان این که گریه و شیوه فریاد زدن نوزادان چینی و کامرونی با نوزادان آلمانی تفاوت دارد، دلیل آن را ویژگی های آوایی می دانند که در زبان مادری موجود است و کودک آنها را از والدین خود کسب می کند.

محققان دانشگاه شهر وورتسبورگ آلمان دو تحقیق در این رابطه انجام داده و به این نتیجه رسیده اند که تفاوت در گریه نوزادان به این امر برمی گردد که هر یک از نوسانات صوتی در زبان مادری کودک، می تواند در زبان مادری دیگر معنای دیگری داشته باشد.

برای مثال زیر و بمی صدا در زبان چینی و کامرونی اهمیت بیشتری دارد تا زبان آلمانی. به همین دلیل کودک چینی یا کامرونی با نواخت بیشتری گریه می کند، گویی آواز می خواند.

محققان از این موضوع نتیجه گرفته اند که نوزادان می کوشند صدای مادر را در ذهن خود ثبت کنند و این اقدام آنها بلافاصله پس از تولد صورت می گیرد، نه به هنگام سخن گفتن کودک.

محققان دانشگاه شهر وورتسبورگ آلمان در پژوهش اول خود، در باره 42 نوزاد تحقیق کردند که نیمی از آنها آلمانی و نیم دیگر فرزندان شهروندان کامرونی بودند که در شمال غرب این کشور زندگی می کردند. تحقیق دوم روی 55 نوزاد و همانند تحقیق نخست صورت گرفت، اما این بار نیم دوم کودکان چینی بودند.

**گریه متفاوت نوزادان فرانسوی

محققان هفت سال پیش از این نیز در این دانشگاه تحقیقات مشابهی صورت داده و به نتیجه های مشابهی رسیده بودند. نتایج تحقیقات پیشین این بود که نوزادان آلمانی گریه شان نسبت به گریه نوزادان فرانسوی از لحاظ ملودی و ریتم متفاوت است.

تحقیق هفت سال پیش نیز به این نتیجه رسیده بود که کودک در حالت جنینی و در بدن مادر زبان والدین و تکیه بر سیلاب ها را در ذهن خود ثبت می کند.

محققان دانشگاه وورتسبورگ آلمان در تحقیقات زبان شناسانه جدید خود به این نتیجه رسیدند که فاصله نواخت زیر و بم در نوزادان چینی و کامرونی بیشتر از نوزادان آلمانی است. بالا و پایین رفتن نواخت ها در زمانی کوتاه نیز در میان این نوزادان به نسبت نوزادان آلمانی بیشتر است.

خانم کاتلین ورمکه، زبان شناس دانشگاه شهر وورتسبورگ آلمان تاکید می کند که در این تحقیقات زمان و علت گریه کودکان عادی بوده و محققان به طور مصنوعی آنها را به گریه نیانداختند.