به بهانه مدال هاي فلپس...

موفقیت ورزشی مایکل فلپس(شناگر استثنايي امريكايي)، این روزها در ایران، حتی در میان کسانی که به ندرت خبرها و رویدادهای ورزشی را دنبال می‌کردند، بازتاب جالب توجهی پیدا کرده است. از سوي ديگر، عدم موفقیت کاروان ورزشی ایران در پکن، همراه با خبر باورنکردنی کسب این همه مدال و نشان آن هم توسط تنها یک ورزشکار، سؤالات زیادی در ذهن مردم ایجاد کرده است...

نمونه ميخواهيد؟ پس عليرضا دبير را فراموش كرده ايد؛ راستي كجاست آن حسين توكلي كه وقتي به روي سكوي قهرماني المپيك مي پريد اشك شوق ميليون ها ايراني سرازير بود؟ كم نيست از اين نمونه ها...

شايد در اين ميان تنها هادي ساعي يك استثنا باشد كه با تكيه بر اراده ي فردي و سواي خلق و خوي ايراني توانست از آبروي ايران در بزرگترين عرصه ي بين المللي ورزشي دفاع كند؛ بايد صحبت هاي بعد از بازيش و در حالي كه هنوز گرم بود (نه هنگامي كه به ايران آمده و بر پايه مصلحت انديشي سخن بگويد) گوش ميكرديد؛ بيچاره 10 ماه بود كه خونه نرفته بود؛ كجاي اين برنامه ريزي فدراسيون يا هر چيزي ديگه س كه مطمئننا بعدا شروع به مانور دادن روي ان مي كنند!
بگذريم

سخن آخر،
 آیا بهتر نیست، ستاره‌هایمان را زمینی و دوست‌داشتنی حفظ کنیم و شرایط را طوری فراهم آوریم که آنها تنها بر «حرفه» ورزش خود تمرکز کنند؟؟

اینها سؤالاتی هستند که اینجا و آنجا، در ادارات و تاکسی و نشریات و در گفتگوهای خودمانی با ادبیات و استدلال‌ها و گرایشات مختلف به آنها پرداخته می‌شود.

اما چه كسي است كه به اين سوالات به حق مردم جواب شايسته اي دهد؟

باز هم ميدانم اين نوشته كاري از دستش ساخته نيست...اما اين حداقل كاري است كه از اين حقير ساخته بود

منبع:وبلاگ محمدرضا میرزایی

افزایش قطارهای تهران مشهد همزمان با ایام ۲۸ صفر و سالروز شهادت امام رضا (ع)

تماشاخانه

پارتیا، افسانه «آن‌شیگائو»؛ سفر شاهزاده ایرانی به چین / سوغات او یک دین بود

ساعت ۸:۱۵ ششم اوت ؛ هیروشیما / وقتی شهر در دیگ قیر می‌جوشید

فیلم های دیگر