رئيس جمهور شدن،کسب و کار ماست !

روزنامه آفرینش نوشت:

شنبه 26 فروردين، آخرين روز ثبت نام از نامزدهاي رياست جمهوري است .به نظر مي رسد،تا پايان اين روز، تعداد ثبت نام کنندگان از سقف 1000 نفرعبور کند. چه کسي مي دانست که در اين سرزمين،هنوز هم انتخاب يک زمامدار براي اداره ي کشور و دولت و ملت، به همان آساني نشستن هماي سعادت بر روي شانه ي تجمع کنندگان در ميدان يک ولايت، در دوران باستان باشد! به راستي چرا شاهد چنين رويکردي از سوي شهروندان عادي ، بدون داشتن سابقه ي فعاليت سياسي ، اجتماعي و مذهبي ، نسبت به امر کانديداتوري " رياست جمهوري " هستيم؟

آن هم در حالي که براي " راي دادن " و شرکت در انتخابات،هر فرد بايد به سن قانوني رسيده باشد و نوجوان 12 ساله، حق راي دادن ندارد. اما از شگفتي روزگار در اين کهن ديار اين است که همين نوجوان 12 ساله مي تواند به عنوان کانديدا، ثبت نام کند.

البته که حافظه ي تاريخي ما، با سال ها شرکت در انواع انتخابات و راي دادن ها، از خاطره ي انتخاب هاي موروثي و خانوادگي که تابع هم خوني يا هم نژادي بود، تهي شده است. شايد همان احساس خوشي که از " آزادانه راي دادن" به ما دست داده، موجب شده است که بسياري از ما، به " راي گرفتن " هم علاقه مند شويم؛ وارد عرصه اي بشويم که به راحتي با حضور در آن، تحت پوشش رسانه اي قرار مي گيريم،با ما مصاحبه مي کنند،عکاسان براي عکس گرفتن از ما از سر و کول هم بالا مي روند و مصاحبه کنندگان با ميکروفون هاي شان، چفت دهان مان را مي گشايند تا از برنامه و در واقع روياهايي که در سر داريم، سخن بگوييم.

چرا نگاه جامعه و شهروندان به امر خطير " رياست جمهوري " چنين سبک و ساده انگارانه است؟ آيا نه به اين دليل است که به سبب شرکت در انتخابات مکرر و راي دادن هاي بسيار و انتخاب شدن افرادي که اغلب هيچ يا کمترين پاي بندي به قول هايي که داده بودند،نداشتند در آنان (شهروندان محترم) اين تصور به وجود آمده است که مي شود قول داد و عمل نکرد؛چرا که عملا کسي بازخواست نمي شود و اگر هم بازخواستي انجام بگيرد، کسي خود را پاسخ گو نمي داند.

يا شايد همه ي ما به اين نتيجه رسيده ايم که مقام " اجرايي " در اين سرزمين، وقتي تحت نفوذ مشاوران، وزراء، دوستان، خانواده و ... قرار دارد، چندان کار صعبي هم نيست و ماجرا با " ياري کردن همسايه ها " هر طور شده ، يا ختم به خير مي شود يا به هر طريقي فيصله مي يابد!

شهروندي که با هيچ سابقه ي سياسي و مذهبي و اجتماعي در وزارت کشور حاضر مي شود و ثبت نام مي کند و تحت پوشش خبري و رسانه اي هم قرار مي گيرد،احتمالا به ساز و کار " رد و تاييد صلاحيت " آگاه است و مي داند که براي مثال فردي* که سال ها بر مسند رد و تاييد صلاحيت نشسته بود، وقتي که خود کانديد رياست جمهوري شد، رد صلاحيت شد!" شاخص " ها در شرايط ثبت نام براي نامزدي رياست جمهوري علاوه بر سهل و ساده بودن، شفاف هم نيست.

براي مثال حکم کلمه ي " رجل " در شرايط ذکر شده، مشخص نمي کند که آيا منظور " جنسيت " فرد است يا " برجسته بودن چهره ي نامزد به لحاظ فعاليت هاي سياسي و مذهبي " است. هر چه هست، خبرهايي که در اين چند روز از وزارت کشور مخابره شد، موجب انبساط خاطر ملي ! و محملي براي ايجاد فضايي مفرح در جامعه اي شد که درگير معضلات و مشکلات پيچيده ي حل نشده و گاه فراموش شده است.

*بيست سال پيش " سيد رضا زواره اي " که يکي از " رد و تاييد صلاحيت کنندگان " بود.در يکي از دوره هاي انتخابات رياست جمهوري،پس از نامزدي براي " رياست جمهوري " رد صلاحيت شد!