کد خبر ۵۴۷۰۱۲
تعداد نظرات: ۵ نظر
تاریخ انتشار: ۱۴:۵۳ - ۱۲ تير ۱۳۹۶ - 03 July 2017
آنچه جلب توجه می کند، عطش و خواستی است که تقریبا این روزها، در اغلب نوجوان ها اعم از پسر و دختر دیده می شود. آنها می خواهند که از همین سن، برای داشتن درآمدی حتی اندک، تلاش کنند.
عصر ایران - آنچه می خوانید، یادداشتی است که به قلم سرکار خانم سمیه حسینی به اندیشکده آموزش و پرورش عصر ایران رسیده است.

پسر نوجوان من، از سن ده سالگی، تلاش کرده تا شغل و درآمدی اندک برای خود دست و پا کند.

تابستان ها، روانۀ کوچه و خیابان های اطراف منزل می شود و بنا به سلیقۀ خود، به تمام کتابفروش های محل، پیشنهاد می دهد که شاگردشان باشد و حتی گاهی رضایت می دهد که به جای دستمزد، ماهی چند کتاب مجانی دریافت کند. البته تاکنون این روش موفقیت آمیز نبوده است. نه کسی در بازار کساد این روزها، تحمل نان خور اضافه دارد و نه اعتماد کردن به هر صاحب فروشگاهی برای سپردن پسرکی ده ساله، کار آسانی است.

اما آنچه جلب توجه می کند، عطش و خواستی است که تقریبا این روزها، در اغلب نوجوان ها اعم از پسر و دختر دیده می شود. آنها می خواهند که از همین سن، برای داشتن درآمدی حتی اندک، تلاش کنند.

این حس، بسیار شایستۀ تحسین و حتی مفید و ضروری است. این نوجوانان، در آینده ای بسیار نزدیک وارد بازار کار خواهند شد و بسیار عالی خواهد بود اگر از سن پایین، به‌عهده داشتن مسوولیت شغلی و کسب درآمد و نحوۀ مدیریت پول را تجربه کرده باشند.

در قدیم نیز، این سنت بسیار خوب رایج بود که نوجوان ها، البته اغلب پسرها، نزد صاحبان مهارت و فن، به‌خصوص در تابستانها، به مهارت‌آموزی و کسب درآمد بپردازند. اما با تغییر مناسبات اجتماعی از شهر-محل های کوچک به کلان شهرها، که امکان آشنایی بین افراد و برقراری این قبیل ارتباطات را سخت می‌کند، این سنت، متاسفانه از بین رفته است.

جای خالی این رویه، که به انحاء مختلف هنوز در بسیاری از کشورها رایج است، در ایران بسیار به چشم می‌خورد. در حال‌حاضر یکی از مشکلات اشتغال جوانان در کشور ما، علاوه بر اوضاع اقتصادی نامناسب که هنوز امکان شاغل بودن تمام نیروی آماده‌به‌کار را فراهم نکرده، فرهنگ ناقص و غلط اشتغال در ایران است. نقایص این فرهنگ را می‌توان چنین برشمرد:

اول آنکه جوانان اعم از تحصیل کرده یا با تحصیلات اندک، جویای مشاغلی در حد عالی با سطح و موقعیت اجتماعی و درآمد بالا هستند.
دوم آنکه معمولا از مهارت و تجربۀ کافی در بسیاری از فنون بهره‌مند نیستند و صرفاً در بهترین حالت، تحصیلاتی تئوریک و نیازموده دارند.
سوم اینکه، معمولاً در ابتدای اشتغال، قادر به مدیریت هزینه‌کردهای خود نبوده و نمی توانند با درآمدی که شاید در ابتدا، چندان زیاد نباشد، برنامۀ زندگی خود را مدیریت کنند.

هر سۀ این مشکلات، به‌نظر می‌رسد با اشتغال در نوجوانی، حل‌شدنی باشد. زمانی که هنوز به هر شغلی رضایت می‌دهند؛ اغلب شغل‌هایی مناسب آنهاست که حاوی آموختن فن یا مهارتی است؛به دلیل کم بودن درآمد حاصله از چنین مشاغلی، خواهند آموخت که چگونه درآمد خود را با نیازهایشان تطابق دهند.

اما چگونه باید چنین برنامه ای را تحقق بخشید؟

به‌نظر می رسد در مناسبات امروز اجتماعی، مدارس باید در این مهم، نقشی کاربردی و کلیدی به‌عهده گیرند. مدارس ما که در ساختار کلان، دچار مشکل تئوری زدگی بیش ازحد و کمرنگ بودن نقش خلاقیت و فن‌ورزی فیزیکی و غیر مدیر بارآوردن دانش آموزان هستند، با اجرای طرح «کار تابستانۀ دانش‌آموزان» می‌توانند تا حدودی بر این نقایص خود غلبه کرده و نقشی بسیار مفید در تربیت شغلی فرزندان جامعه ایفا کنند.

مدارس می‌توانند این طرح را به دو صورت انجام دهند:

اول: در طول سال تحصیلی، مهارتی مانند معرق، خیاطی، کارهای گرافیکی و چیزهایی از این قبیل به دانش‌آموزان آموزش دهند. سپس در تابستان، کارگاه‌های شغلی در محل مدارس ایجاد کنند؛ با بستن قراردادهایی با فروشگاه‌هایی که نیاز به چنین محصولاتی دارند، محصولات دست ساختۀ دانش‌آموزان را واقعاً به فروش برسانند و به دانش‌آموز حقوق پرداخت کنند. حتی می‌توانند در طول تابستان، غرفه‌هایی را در سطح شهر در اختیار بگیرند و چنین محصولاتی را با فروشندگی خود دانش‌آموزان و نظارت مستقیم مدارس، به فروش برسانند و شهروندان را تشویق به خرید از این گونه مراکز کنند.

نوجوانی و رؤیای اشتغال؛ نقش مدارس در تربیت شغلی نوجوانان 
دوم: می توانند با آموختن مختصر و کوتاه مدت مهارت‌ها به دانش‌آموزان، با صاحبان کسب و کارهای مهارتی، مانند تعمیرگاه‌ها، دفاتر فنی، مراکز خیاطی و مشاغلی از این دست، قرارداد بسته و دانش آموزان را به‌صورت کارورز (مانند آنچه در مدارس فنی حرفه ای در سنین بالاتر رایج است) به این مراکز گسیل کرده و امکان کسب مهارت و درآمد را برای دانش‌آموزان فراهم کنند. آموزش و پرورش نیز بر سلامت این محیط ها برای دانش آموزان نظارت خواهد کرد.

اجرای این طرح‌ها، بیش از هزینه (که در مواردی شاید بتوان از والدین داوطلب برای تإمین آن کمک گرفت)، نیاز به برنامه‌ریزی مشتاقانه دارد و در بسیاری از مدارس، به راحتی قابل اجرا است.

نتایج مفیدی که ده سال بعد، جامعه از اجرای چنین طرحی به آن خواهد رسید، بسیار فراوان است. در آیندۀ انجام چنین طرحی، ما شاغلانی کم توقع‌تر، ماهرتر و مدیرتر خواهیم داشت.

مطالب مرتبط
ارسال به تلگرام
برچسب ها: نوجوانی ، شغل ، تربیت ، اشتغال
ارسال به دوستان
انتشار یافته: ۵
در انتظار بررسی: ۴
غیر قابل انتشار: ۰
ناشناس
Iran, Islamic Republic of
۱۶:۳۷ - ۱۳۹۶/۰۴/۱۲
3
3
چرا ،متولیان امور ،همیشه آرزوی برگشت به گذشته را دارند؟ با اینکه می بینیم پیشرفت کشورهایی که چهل سال قبل از ایران عقب تر ،ویا هم سطح بودند ،چگونه اکنون ده ها پله از ایران جلوتر ند ،عیب کار در کجاست؟ اگر گذشته کامل بود ،پس تغیر برای چه چیزی انجام گرفت ؟ چرا محافظه کاری ،وخودفریبی ؟ اصل مشکل چند دستگی سیاسی ،ومدیریتی است که فقط منافع خود ،ودارودستهٔ خودرا میبینند ،وهر کس دستش به هر چیزی از اموال عمومی برسد آنرا در نهایت برای خود ،ومنافع دستهٔ خود می برد؟ اینهمه اختلاف وجناح بازی هم فقط بخاطر ،همین منافع شخصی ،وجناحی است ،وگرنه ،با اینهمه نقدینگی میشود میلیونها شغل پایدار ایجاد کرد ،اما ،بجای ایجاد شغل به ویلا نشینی ،وعیش ،وعشرت میپردازند ،وبجای تولید به دالالی ،وبجای صادرات ،به واردات دلخوشند ،چون درآمد آن بیشتر ،وریسک آن کمتر ،وفرار مالیاتی راحت تر است ،، راستی ،هزینهٔ بیمهٔ شخص ثالث ،خودرو سواری ،با سه سال تخفیف چقدر میشود ،( امروز یک میلیون ،و سی ،دو هزار ،وهفتصد ،تومان از من گرفته اند ،) چرا ؟ مگر درآمد یک نفر بازنشسته ،چقدر است ،که بیش از نیمی از حقوق مرا گرفته اند ،اگر رقابت باشد اینگونه نیست،؟ در ایران امروزی همهٔ امور رابطه ایست ،وفقط بدنبال پول ،و،پول ،،و،پول هستند، پول شده خدای همهٔ متولیان امور ،،، آنوقت میخواهند یک پسر بچهٔ ده ساله را به شاگردی ،ویا دست فروشی وادار کنند؟
خبازي مقدم خويي
Iran, Islamic Republic of
۱۷:۱۷ - ۱۳۹۶/۰۴/۱۲
1
2
در دو سه دهه گذشته در دوران دبيرستان دانش اموزان را جهت طرج كاد وحرف اموزي به كار گاهها ميفرستادند ظاهر امري خوب بود ولي بدون زير ساخت بنده بيش از بيست نفر كارا موز داشتم كه بعد از اتمام مدرسه اكثر حالا نظامي ودر شغلهاي ديگر هستند اين كار اموزي به چه درد انها خورد من نميدانم
مریم
Iran, Islamic Republic of
۱۹:۲۰ - ۱۳۹۶/۰۴/۱۲
1
5
چه مقاله خوبی بود
ناشناس
Iran, Islamic Republic of
۰۰:۵۵ - ۱۳۹۶/۰۴/۱۳
0
0
بنده تحصیل کرده دانشگاهی و مسلط به امور کاری مرتبط با تحصیلاتم هستم چرا بیکارم؟ فرد تنبلی نبوده و جنب و جوش زيادي داشته و برای بقای خود می جنگم . کدام کارخانه کدام پروژه صنعتی گذاشته اید که کاری برای نسل ما باشد بنده مهندس برق از دانشگاه سراسري و از هشت سالگی به خاطر علاقه به برق در این صنف مشغول بوده و هستم و امروز به دنبال شغلی دیگری و یا مهاجرت از ایرانم ؛ 32 ساله از تهران .
ناشناس
Iran, Islamic Republic of
۰۸:۳۱ - ۱۳۹۶/۰۴/۱۳
0
0
تو هم دلت خوشه ها
الان همه خانواده افتادن رو چشم و هم چشمی که تابستونها بچه هاشون رو بفرستن کلاسهای باکلاس! مثل رباتیک و موسیقی و زبان! جدیدا که کلاس خلاقیت هم اضافه شده!
بعد شما می گی بچه ها بیان تابستون دنبال کار؟؟؟
از این نسل تنبل و رفاه طلب اخه چیزی در میاد.
عصر ایران جان من که نگرانم!
پربازدید ها
علم و فناوری