حاشيه نشيني و بحران آب

روزنامه آفرینش نوشت:

طبق گفته وزير راه و شهرسازي، در حال حاضر 19 ميليون نفر حاشيه نشين و بد مسکن داريم.

حاشيه نشيني و بد مسکني، اولين نتيجه ي مهاجرت است. مهاجراني که اغلب از روستاها به سوي شهرهاي بزرگ پناه مي آورند. مي گويم پناه مي آورند زيرا که با توجه به اخبار و گزارش هاي موثق و ناموثق مي دانيم که وضع کشاورزي و آب در روستاها تا چه اندازه وخيم است. بسياري از روستاها، به انتهاي منابع آبي خود رسيده اند. اينان به ناچار براي تامين معاش و گذران زندگي راهي شهرهاي بزرگ مي شوند و درحاشيه ي اين شهرها، در شرايطي به مراتب سخت تر از محل اصلي زندگي خود گذران مي کنند.

اين حاشيه نشينان، اغلب از منابع برق و آب غير مجاز استفاده مي کنند و يا در صورت اتصال به منابع تامين نيروي شهري، باري اضافه و خارج تحمل ظرفيت بر نيروگاه هاي توليد آب و برق تحميل مي کنند. چنين است که عوارض روش هاي نابسامان و سنتي آبياري و استحصال آب در روستاهاي نه چندان گسترده ، دامن خود را بر روي شهرها مي گسترد و مي رود که مشکل و بحران آب فراگير شود.

متاسفانه به نظر مي رسد که هنوز مسئولان چندان از وخامت اوضاع مطلع نيستند يا اين مشکل در اولويت هاي شان قرار ندارد. چرا که اين روزها ، اکثر مردم در شبکه هاي اجتماعي ، به صورتي خودجوش در حال پيام رساني در اين باره به يکديگر هستند. آنان با انتشار عکس ها و متن هاي مختلف يکديگر را به صرفه جويي در مصرف آب و حفظ منابع آبي دعوت مي کنند.

اين که مردم خود، بي آن که دستور يا توصيه اي از بالا برسد، واردوادي هاي اجتماعي و زيست محيطي شده اند، خبر از تعالي شعور اجتماعي آنان مي دهد، تعالي و رشدي که انتظار مي رود مسئولان نيز در آن سهيم شوند و تاثير بپذيرند. چرا که معمولا چنين انتظار مي رود که زعما و بزرگان و مسئولان يک جامعه ( که علي الاصول بايد از ميان فرهيختگان انتخاب شده باشند) پيش روتر از مردم تحت مسئوليت خود باشند. موردي که متاسفانه در جامعه ي ما چندان رواج ندارد و نخبگان و فرهيختکان يا به حاشيه رانده شده اند يا خود ترجيح مي دهند در حاشيه و غير شفاف بمانند.

اما اکنون نه فرصت و مجال گلايه و اعتراض ، که زمان هم ياري و هم دلي است. هم چنان که مردم نسبت به وظايف اجتماعي خود آگاه شده اند و در پي راهکار و چاره جويي هستند، انتظار مي رود که مسئولان نيز از حاشيه هاي وقت گير و آسيب رسان که نيروي انديشايي را به هرز مي برد و هزينه هاي مالي سنگيني بر دوش ملت مي گذارد،بيرون بيايند و با قرار گرفتن در کنار همين مردم، به همفکري با آنان بها بدهند. مسلما نيروي ابتکار و احساس مسئوليت جمعي ، موثرتر از رها کردن يا ناديده گرفتن مشکل است. چرا که اگر مسئولان نبينند و يا نخواهند که ببيند، مشکل همچنان هست و با دست بسته بودن مردم، بزرگ تر و فاجعه بارتر نيز مي شود.