آل پاچینو و رابرت دنیرو در شهرزاد

عصر ایران؛ مهرداد خدیر- هر چند فصل دوم سریال «شهرزاد» و با 4 قسمت پخش شده هنوز مانند فصل اول تسخیر کننده نبوده اما قسمت به قسمت بهتر می شود و این اتفاق در نوع بازی ها مشهودتر است.

تا کنون 4 قسمت پخش شده و هر چند بخش پنجم در دومین روز مرداد ماه پخش می شود اما عجالتا در تغییر رنگ و طعم دوشنبه های ما این نوع بازی هاست که بیشتر تأثیر می گذارد.

محو شهاب حسینی و توانایی های «آل پاچینو» یی او بودیم که سر و کله رضا کیانیان در نقش « شاپور بهبودی» هم پیدا شده و حالا نه تنها آل پاچینو داریم که رابرت دنیرو نیز!

شاید در نگاه برخی این تشبیهات اغراق آمیز در نظر آید و به عکس برخی بیم آن داشته باشند که شهرزاد به تدریج از دو گانه عاشقانه – حادثه در بستر تاریخ خارج شود و به بستری از وقایع مافیایی و جنایی درغلتد.

جای نگرانی اما نیست چون حسن فتحی (کارگردان) همچنان حسن فتحی است و فرانسیس فورد کاپولا نیست و قرار هم نیست باشد.

 حس و حال ایرانی فیلم مهم است و زیبایی و جذابیت شهرزاد به این است که روح ایرانی دارد و صدای چاوشی نمی گذارد احساس کنی با پدرخوانده ایرانی رو به رویی هر چند چاوشی هم هنوز به اوج فصل اول نرسیده است.

داستان بازی ها و ایفای نقش اما دیگر است. بازی های خوب خیره کننده است و شهاب حسینی و رضا کیانیان بیننده را یاد آل پاچینو و رابرت دنیرو می اندازند و این اغراق نیست.

حتی اگر بخواهند تقلید کنند هم این از آن تقلید های مذموم نیست و بیننده را جذب می کند.


 
آری، شهرزاد هنوز آن شهرزاد فصل اول نشده اما طبیعی است و به زودی همانی می شود که دوست داریم و به جز بازیگران قبلی و اصلی – شهاب حسینی و ترانه علیدوستی و تا اندازه ای مصطفی زمانی- چشم ها به رضا کیانیان و امیر جعفری است تا اوج های تازه ای را خلق کنند.

عجالتا در این 4 قسمت با شهاب حسینی و رضا کیانیان بازی های خوب سینما را در خاطره ها تازه کردیم و می توان امید داشت که این ماجرا ادامه یابد.

ستاره اصلی شهرزاد اما کماکان خود حسن فتحی است که نشان داده در دهه 90 نیز یک دست پرورده مکتب دکتر علی شریعتی می تواند نگاه ها را خیره کند. در روزگاری که برخی قلم ها با او نامهربانی می کنند.

در دهه 60 محمد علی نجفی بود که با «سربداران» نشان داد اندیشه های شریعتی میوه های هنری می دهد و در دهه 70 سریال سریال امام علی باز حال و هوای شریعتی داشت و حالا در دهه 90 این «شهرزاد» است که گزاره های خشونت گرایی در اندیشه های شریعتی را باطل می کند با شعری که از زبان فرهاد جاری می شود.

این چند سطر اما نه به خاطر حسن فتحی در فصل دوم و نه حتی روح شریعتی و یاد فاطمی و تصویر مصدق و تهران قدیم که تحت تأثیر بازی های درخشان شهاب و کیانیان تحریر می شود.

هر بیننده ای حق دارد مسحور و محصور یک وجه از وجوه مختلف اثری هنری شود و بگذارید بگویم تا اینجا بیش از هر مؤلفه دیگر احساس بازی هایی در حد آل پاچینو در نقش مایکل کورلئونه و رابرت دنیرو برای این قلم جالب توجه بوده است.

نمی دانم از قسمت پنجم به بعد چه اتفاقاتی رخ می دهد و فضا سازی ها می چربد یا شخصیت پردازی ها یا دیالوگ ها. تا اینجا اما همین نکته کافی است و جای نگرانی تقلید و شبیه سازی عمدی هم در میان نیست.

زیرا شهرزاد، در این سرزمین جریان دارد و حال و هوای تهران قدیم و ایران دوستی نمی گذارد نسخه برداری از «پدرخوانده» تلقی شود.

همچنان باید منتظر نقش آفرینی امیر جعفری باشیم تا بینیم از کارآگاه علوی عبور می کند یا نه. آل پاچینوو دنیروی وطنی اما تا همین جا خوب درخشیده اند و دوشنبه های متفاوتی برای خانواده های ایرانی رقم می زنند.