مالیات بر بطری

طبق معمول راه‌حل‌های فرهنگی - و آموزش از کلاس اول ابتدایی و همه ایده های بامزه این طوری - بیش‌تر به درد کاغذ می‌خورد. ما به مکانیسمی نیاز داریم که خیلی سریع جواب بدهد و طبعا این مکانیسم اقتصادی است. به نظرم یک راه حل موثر کاری است که برخی کشورهای دنیا انجام می‌دهند. مالیات اضافی روی بطری پلاستیکی و پس دادن آن در صورت برگرداندن بطری. حالا سیاست را برای ایران کمی محلی‌تر کنیم. اولا بطری آب کالای لوکس است و لذا مالیات بستن روی آن اثر خفیفی روی رفاه دارد. از طرف دیگر این مالیات باید این قدر سنگین باشد که مشوق لازم را ایجاد کند. قیمت بطری آب الان چیزی حدود 200 تومان است. روی آن مالیات می‌بندیم و می‌کنیمش 350 یا 400 تومان. خیلی دور از ذهن نیست که بخشی از کسانی که این قدر بی‌مسوولیت است که بطری آب را در کنار دریا و قله کوه رها کند با 150 تومان اضافی انگیزه برای بازگرداندن آن پیدا نمی‌کند. ولی ما در این ایران یک مکانیسم دیگر داریم و آن هم بی‌کاری است. لازم نیست صاحب بطری آن را به محل‌های جمع‌آوری برگرداند بل‌که این کار برای کسانی که قصد کسب درآمد داشته باشند جذاب خواهد بود. بابت هر بطری 150 تومان به فرد بپردازید و ببینید که از فردا یک تک بطری رها شده هم در هیچ منطقه‌ای از ایران که قابل دست‌رسی باشد پیدا نخواهد شد. دولت هم بودجه‌ای برای این کار نمی‌دهد. مصرف‌کنندگان قبلا هزینه آن را پرداخته‌اند و البته هر کس که مسوولیت‌شناس بوده این پولش را پس می‌گیرد. کافی است سر راه برگشت آن را به هر مغازه‌ای که جزو طرح جمع‌آوری بطری است پس بده

 

منبع: وبلاگ یک لیوان چای داغ