كيارستمي در فهرست داردن‌ها

روزنامه اعتماد نوشت: ژان پي‌ير و لوك داردن، برادران فيلمساز بلژيكي سزاوار برترين جايگاه در فهرست بهترين فيلمسازاني هستند كه اين روزها در صنعت سينماي فرانسه فعاليت مي‌كنند و اگرچه منتقدان جشنواره فيلم كن، آخرين فيلم اين زوج «دختر گمنام» را اثري شكست‌خورده مي‌‌دانند اما آنها طي فعاليت آثار قابل توجهي از جمله «پسري با دوچرخه»، «بچه» و «رزتا» را ساخته‌اند و بدون شك اين دو در كنار ميشاييل هانكه، فيلمساز اتريشي و اوليويه آساياس، كارگردان فرانسوي قرار مي‌گيرند.

هرچند سنت فيلمسازي داردن‌ها متفاوت از سينما واريته‌اي است كه قدمت آن به ژان روش مي‌رسد اما پيشينه مستندسازي آنها براي سبك سينما واريته‌ فيلم‌هاي‌شان كارساز بوده است. اين زوج فيلمساز 79 فيلم برتر قرن‌ بيستم را كه بايد ببينيد، معرفي كرده‌اند. اين فهرست را La Cinetek منتشر كرده است.

انتخاب داردن‌ها شامل نخستين فيلم‌هاي ناطق از جمله فيلم «M» ساخته فريتس لانگ، فيلمساز سرشناس اتريشي- آلماني تا فيلمساز مولف ايراني عباس كيارستمي، آكي كوريسماكي فيلمساز فنلاندي و ناني مورتي فيلمساز ايتاليايي مي‌شود.

عباس كيارستمي، فيلمساز اسطوره‌اي ايران با سه فيلم «زير درختان زيتون» (1991)، «خانه دوست كجاست؟» (1987) و «زندگي ادامه دارد» (1956) در اين فهرست حضور دارد. روبر برسون با چهار فيلم «ناگهان بالتازار» (1966)، «موشت» (1967)، «زنداني محكوم به مرگ گريخت» (1956) و «خاطرات كشيش روستا» (1951) در اين فهرست جاي دارند. اين دو برادر پيش از اين گفته بودند كه با ساخت فيلم «رزتا» (1999) به فيلم كلاسيك «موشت» برسون اداي احترام كرده‌اند.

همچنين در اين فهرست فيلم‌هاي غيرداستاني «بي‌آفتاب» (1983) ساخته كريس ماركر و «شوآ» به كارگرداني كلود لنزمن نيز ديده مي‌شود. كن لوچ با دو درام‌ «قوش» (1969) و «سنگ باران» (1993) در اين فهرست جاي دارد. «قوش» دومين ساخته كن لوچ درباره پسري از طبقه كارگر است و همكلاسي‌ها و اعضاي خانواده‌اش او را آزار مي‌دهند. لوچ در اين فيلم به شرح زندگي تيره و تار اهالي مناطق صنعتي شمال انگلستان مي‌پردازد. «سنگ باران» نيز داستان مردي است كه توان خريدن لباس مراسم نخستين عشاي رباني دخترش را ندارد و براي به دست آوردن اين مبلغ دست به انتخاب‌هاي هولناكي مي‌زند. اين فيلم برنده جايزه ويژه هيات داوران جشنواره فيلم كن در سال 1993 شد.

هر چند در اين فهرست با ديدن نام وودي آلن براي ساخت «جنايت و جنحه» (1989) غافلگير مي‌شويم. فيلم «صحنه‌هاي داخلي» كه وودي آلن آن را در سال 1978 روي پرده برد، ديگر انتخاب داردن‌ها است؛ فيلمي كه مرهون فيلمسازي اينگمار برگمان است اما در زمان اكران فيلم، منتقدان آن را تقليدي سطح پايين از استاد فيلمسازي سوئدي معرفي كردند.

از طرفي اينگمار برگمان با دو فيلم «تابستان با مونيكا» (1952) و «آستانه زندگي» (1958) در اين فهرست جاي دارد. روايت مارتين اسكورسيزي از جواني كه بي‌خوابي او را رنج مي‌دهد و شغل شبانه تاكسيراني را انتخاب مي‌كند، يكي از انتخاب‌هاي داردن‌ها است.

اما داردن‌ها پنج انتخاب خود را به موريس پيالا، فيلمساز فرانسوي كه او را به خاطر سبك واقع‌گرايانه‌اش مي‌شناسيم، اختصاص داده‌اند كه مشهورترين آنها «زير آفتاب شيطان» (1987) برنده نخل طلايي جشنواره كن است. اين دو فيلمساز بلژيكي، هشت اثر سينمايي روبرتو روسيلني، كارگردان ايتاليايي نئورئاليست را كه از جمله آنها مي‌توان به «سفري به ايتاليا»، «آلمان، سال صفر» و «استرومبولي» (1950) اشاره كرد.