کره شمالی و دلواپس‌های وطنی به روایت یک روزنامه نگار

مهاجری سردبیر سابق خبر آنلاین می‌نویسد: چهار سال پیش تقریبا در همین ایام،کره شمالی بودم.همین کشوری که این روزها تیتر اول رسانه‌های دنیاست و دلواپس‌های وطنی قند توی دلشان آب می‌شود که همین الان "اون" ( پسر شجاع ) یک موشک می‌زند به قلب امریکا و به همه دنیا نشان می‌دهد که "برجام" یعنی کشک!

به گزارش ایسنا، در ادامه این نوشته می‌خوانیم:

کره شمالی را نه من،که خیلی‌ها اینجوری دیده‌اند:

- از دم گیت ورودی فرودگاه،یک مامور امنیتی دنبالت می‌آید که اسمش "راهنما"ست. همه جا همراهت است حتی - ببخشید- تا پشت در دستشویی.

-مردم صبح زود که می‌روند سر کار،کسل‌تر و خموده‌تر و افسرده‌تر از دیشبی هستند که از کار به خانه برگشته‌اند.

-مردم ماشین شخصی ندارند، و آنطور که راهنمایم می‌گفت:"رهبرانمان بخاطر اینکه سلامت بمانیم ماشین بهمان نمی‌دهند تا پیاده برویم و چاق نشویم"

-کنکور و دانشگاه حتی در پایتخت مال فرزندان مقامات امنیتی و نظامی و حزب حاکم است. در بقیه شهرها،حد تحصیلات مشخص شده. عده‌ای می‌توانند دیپلم بگیرند،تعداد بیشتری سیکل و عده بیشتر تری،تا پایان ابتدایی درس می‌خوانند.

- هیچکس ایمیل شخصی ندارد و اگر آدرس پست الکترونیک کسی را بخواهی یک ایمیل دولتی تحویلت می‌دهد و می‌گوید مامور مربوطه که بداند برای من فرستاده‌ای، پرینتش را به من می‌دهد.

- اگر هوس روزنامه خواندن کنی باید امروز سفارش بدهی، تا شب برایت چاپ کنند و فردا بروی بگیری.

- محکومی به دیدن دو شبکه تلویزیونی . یکی از عصر تا سر شب و دیگری از عصر تا یکی دوساعت بعد از غروب آفتاب. نصف بیشتر برنامه‌ها هم به نشان دادن"اون" و رقص و آواز و طبیعت اختصاص دارد.

- حتی اگر بخواهی به سفارت کشورت بروی، مامور امنیتی لازم می‌داند همراهت بیاید.

- گاه و بیگاه مجبوری بروی جلوی مجسمه بابا و بابابزرگ"اون"تعظیم کنی.

- بر اساس جایگاه اجتماعی‌ات،درآمدی داری که فقط می‌توانی از فروشگاه‌هایی که مربوط به طبقه خودت است خرید کنی. اگر بخواهی گوشت بخوری و مثلا هوس گوشت گوسفند کنی باید 2تا3 برابر گوشت سگ هزینه کنی.

- غیر از پایتخت که به زور بزک دوزک قیافه‌اش را - آن هم در معابر اصلی- تزیین کرده‌اند، بقیه کشور را نکبت فرا گرفته و فقر از در و دیوارش بالا می‌رود.

-...

کاش دلواپس‌های عاشق موشک و سلاح هسته‌ای که قبله‌شان"اون" است و قطعا با ویزای سریع و تور مجانی می‌توانند به کره شمالی بروند یک هفته را در کعبه آمال‌شان بگذرانند و بعدا نظر بدهند.

شاید آنها زودتر از امثال من به این نتیجه برسند که حتی اگر در آن کشور روزی صدتا بمب هسته‌ای هم تولید کنند،هیچ شرفی برای مردم و کشورشان ندارد و یقین دارم این مهمانان دلواپس موقع برگشتن از خاک کره زیر لب خواهند گفت:"مرده شورتان ببرد با بمب هسته‌ای تان". (البته اگر وجدانشان را پیش"اون" جا نگذارند.)

پربیننده ترین پست همین یک ساعت اخیر

نعیمه نظام دوست در 27 سال پیش

خبر بعد نظرات کاربران خبر قبل

اشتراک گذاری :

یورگن هابرماس؛ فیلسوفِ «گفت‌وگو»

تماشاخانه