تخصص گريزي چرا ؟

 آفرینش نوشت: مجلس، کانون تصميم گيري هاي حياتي کشور است وازاين رو، گريزي از نخبه گرايي درآن نيست.

 با اين حال مروري، بر عملکرد مجلس  نه فقط مجلس هفتم  نشانگر آن است که فقدان نگاه تخصصي بيماري مزمني شده که گريبان مجلس وبه تبع آن، کل کشور را فرا گرفته است.
 روز گذشته، تعداد  معدودي از  چهره هاي تخصص گراي مجلس شوراي اسلامي، سخناني را در اعتراض به تصميم همکارانشان درتصويب بودجه واردات بنزين گفتند که بسيار تامل برانگيز است.

 عوام زدگي و تخصص گريزي مجلسيان در بررسي طرح ها و لوايح مهم ترين دل نگراني هاي آنان بود. از جمله، گفته شد نمايندگان مجلس، هرگاه درطرح و لايحه اي ملاحظه کنند که کمکي هم براي فقرا و مناطق محروم درنظر گرفته شده است، به استناد همين کمک، کل آن طرح يا لايحه را تصويب مي کنند وحال آنکه اصل آنچه پيشنهاد شده، فاقد ارزش هاي تخصصي بوده است. البته بسياري از نمايندگان که به چنين طرح و لوايحي، راي مثبت مي دهند، حسن نيت دارند ولي براي تصميم سازي آن هم براي يک کشور بزرگ، حسن نيت، فقط يکي از فاکتورهاي مورد نياز است.

 دراين ميان نقش کميسيون هاي تخصصي ونيز مرکز پژوهش هاي مجلس را نبايد ناديده انگاشت چه آنکه اگر اين کميسيون ها ومرکز پژوهش ها، عملکرد فعال تري داشتند وبراي توجيه تخصصي نمايندگان سامانه اي را تدارک مي دادند، شايد اوضاع ازآنچه هست بهتر بود.

 نکته اي که دراين ميان مغفول مانده، مربوط به صلاحيت افرادي است که درصدد ورود به مجلس شوراي اسلامي هستند.

به نظر مي رسد بايد استانداردهاي علمي وتخصصي بهتري را براي داوطلبان نمايندگي مجلس تعريف کرد چه آنکه درغيراين صورت، تصميمات تخصصي، همواره توسط کساني اتخاذ خواهد شد که دانش لازم را ندارند.

 به نظر مي رسد، بايد ابتدا مشخص شود که هرکدام از 290 نماينده مجلس بايد دقيقا چه تخصص هايي داشته باشند، مثلا چند مهندس عمران، چند حقوقدان، چند معلم، چند پزشک و...  در مجلس نياز است و سپس با اندکي انعطاف اين نيازها را در قالب شرايط نمايندگي لحاظ کرد.

 البته از آنجا که خود چنين تصميمي نيز بايد توسط مجلس اتخاذ گردد واحتمال  اينکه بسياري از نمايندگان ولو براي حفظ موقعيت خود در دوره هاي بعدي بدان راي ندهند وجود دارد، به نظر مي رسد مي توان از سازوکارهايي مثل مجمع تشخيص مصلحت نظام نيز براي بهبود سطح کارشناسي مجلس استفاده کرد.