اولین باخت شاگردان اسکولاری و صعود فرانسه

بازی شصت و دوم جام جهانی و پایان نیمه نهایی با شکست پرتقال و گذر تیم ملی فوتبال فرانسه از این مرحله و رسیدن به فینال همراه شد.

این بازی در ورزشگاه آلیانز آرنای شهر مونیخ و در حضور هزاران تماشاگر، زیبائی های زیادی به همراه داشت.
این بازی تقابل میان افکار دومینیگ و اسکولاری بود که باز هم مرد ساده و آرام فرانسوی نشان داد بازی خوانی قوی تری در مقابل اسکولاری مغرور دارد.
اگرچه ضربه پنالتی که با هنر زیدان به گل تبدیل شد، از نقاط سیاه این بازی و صعود فرانسه به حساب می آید، اما نباید از جنگندگی فوق العاده بازیکنان پرتغالی به راحتی گذشت. جنگندگی که دقایق پایانی بازی را به بالاترین هیجان و جذابیت لازم رساند و حتی حرکت ریکاردو دروازه بان پرتغالی نشان داد که اسکولاری روح مبارزه را به خوبی در این تیم دمیده است.

بازی در نیمه اول با تلاش یک اندازه دو تیم بود، اما نیمه دوم با حمله های بی امان پرتغال همراه بود و تلاش تورام و مردان خط دفاع فرانسه و سنگربان به اوج رسیده آن ها موجب شد، به لطف کم دقتی مهاجمان اسکولاری، گلی وارد دروازه فرانسه نشود.
دومینیگ و این تیم که با گام های لرزان از گروه خود صعود کرد و حتی سایه حذف را به مانند دوره قبل احساس کردند، حالا در شرایط کاملا استثنایی پای به دیدار بزرگ و جهانی یکشنبه آینده گذاشته و یک طرف فینال هجدهم باشد.
نیمکت قدرتمند فرانسه و تعویض های دومینیگ در کنار تفکر حرفه‌ای زیدان و آمادگی بارتز از عواملی بود که اجازه نداد روحیه احساسی پرتغالی ها به خلاف بازی های قبلی در این بازی نتیجه بدهد.
شلوغ کاری و جنگ های روانی علیه داور از مواردی بود که اسکولاری در این بازی نتوانست به مانند بازی هلند از آن بهره برداری مرده و همین عامل دست های این مربی پر سر و صدا را بست.
به هر جهت پرونده مسابقه های جام جهانی 2006 آلمان تا قبل از ضیافت فینال و رده بندی برای همیشه بسته شد و نتایج آن به فراموشی سپرده می شود. اما آن چه مهم است، روحیه امیدواری و اعتماد به نفسی است که فرانسوی ها، گذشته از حرف و پیش های مطرح شده برای رسیدن به فینال از خود نشان داده و درسی اخلاقی را به تیم های دیگر جام جهانی و دنیای فوتبال آموزش دادند.

فرانسه باید روز یکشنبه در ورزشگاه قدیمی و زیبای المپیک برلین مسابقه پایانی جام را در مقابل ایتالیای احیا شده برگزار کند.