خواندن صیغه ازدواج موقت به زبان فارسی کفایت می کند یا حتماً باید به زبان عربی باشد؟

عصر ایران - ازدواج دائم یا موقت بین زن و مردی که شرایط ازدواج را دارند با جاری شدن عقد لفظی حاصل می‌گردد. و صرفا با رضایت قلبی و یا توافق عملی و یا نوشتن و بدون جاری کردن صیغه لفظی محقق نمی‌گردد. پس هر کدام از ازدواج دائم و موقت محتاج عقدی است که باید دارای ایجاب و قبول لفظی و واجد شرایط مقرر در شرع بوده و بر انشای معنای مقصود و انشای رضایت به آن به طوری که در نزد اهل محاوره معتبر است، دلالت نماید.

این مطلب را امام خمینی در جلد 2 تحریرالوسیله ص 220 تحت عنوان «فصل فی عقد النکاح و احکامه» به شرح ذیل بیان کرده‌اند:

«النکاح علی قسمین:دائم و منقطع، و کل منهما یحتاج الی عقد مشتمل علی ایجاب و قبول لفظیین دالّین علی انشاء المعنی المقصود و الرضا به دلالة معتبرة عند اهل المحاورة، فلایکفی مجرد الرضا القلبی من الطرفین و لا المعاطاة الجاریة فی غالب المعاملات و لا الکتابة، ...»

طبق این نگاه و نظر فقهی، اراده تشریعی خداوند حکیم بر این تعلق گرفته است که جاری شدن صیغه ازدواج با شرایط و قیود معتبر و مشخص، مرز بین حلال و حرام الهی و ممیز پاک دامنی و ناپاکی انسان باشد.

عقد ازدواج که از سوی شارع مقدس مظهر عفت و ملاک و مبین آن قرار داده شده است باید واجد شرایطی باشد از قبیل: قصد انشاء و قصد مضمون عقد که متوقف است بر فهم هر چند اجمالی معنای الفاظ، و مانند این‌ها.

یکی از اموری که شرط بودن و نبودن آن بین فقهای عظام محل بحث و نظر می‌باشد، به زبان عربی خواندن صیغه ازدواج است.

در این باره امام خمینی س در جلد 2 ص 220 کتاب تحریر الوسیله می فرماید:

«و الاحوط لزوما کونه فیهما باللفظ العربی فلا یجزی غیره من سائر اللغات الا مع العجز عنه و لو بتوکیل الغیر و ان کان الاقوی عدم وجوب توکیل الغیر و یجوز بغیر العربی مع العجز عنه و عند ذلک لا باس بایقاعه بغیره لکن یکون مفادها مفاد اللفظ العربی بحیث تعد ترجمته»

مطابق بیان فوق، به احتیاط لازم صیغه ازدواج باید به عربی خوانده شود. و خواندن آن به زبان غیر عربی در صورتی صحیح است که زن و مرد عاجز باشند و نتوانند به عربی بخوانند که در این صورت باید به گونه‌ای و با الفاظ و عبارتی بخوانند که ترجمه و معادل عبارت عربی صیغه ازدواج باشد. مثلا زن و مردی که قصد ازدواج موقت دارند اما قادر نیستند که صیغه آن را به عربی بخوانند، در ابتدا به تعیین مدت ازدواج و میزان صداق و مهریه توافق و اقدام می‌نمایند و بعد از آن زن به قصد ازدواج می‌گوید: به ازدواج تو در آوردم خودم را در مدت معین و با مهر معین، و مرد نیز بدون فاصله و به قصد ازدواج بگوید: قبول نمودم.

نکته شایسته توجه این‌که، در این صورت و با این فرض، لزومی به توکیل به غیر نیست؛ یعنی بر زن و مردی که قصد ازدواج دارند و به هر جهتی، توان جاری کردن صیغه ازدواج به زبان عربی را ندارند، جایز است که خودشان صیغه نکاح دائم و یا موقت را به زبان غیر عربی بخوانند و جاری کنند؛ و بر آنان واجب نیست که به شخص ثالثی که توان به عربی خواندن دارد، مراجعه کرده و به وی وکالت دهند تا عقد آنان را به عربی بخواند./پرتال امام خمینی(ره)

ثبت نام وام بازنشستگان کشوری ۳ روز دیگر به پایان می رسد

تماشاخانه

اشراف‌زاده ساسانی ؛ مومیایی ایرانی / دفن شده در نمک پس از ۱۸۰۰ سال

وقتی اشکانیان ایران را پس گرفتند؛ زمانی که رومی‌ها با تحمیل یک معاهده به سلوکیان سلاح قدرتمندشان را بدست آوردند

فیلم های دیگر