خداحافظ قلعه مرغی

 
پرده اول: قلعه مرغی دهي است جزء دهستان غار بخش ري شهرستان تهران ، واقع در 9هزارگزي شمال باختري ري و جنوب باختري و متصل به شهر تهران . اين ده در جلگه قرارگرفته و هوايي معتدل دارد. سکنه آن 20 تن است . آب آن از قنات و رود کن و محصول آن غلات ، صيفي ، باغات ميوه و شغل اهالي زراعت و گله داري است . راه ماشين رو دارد. فرودگاه هنگ شکاري نيروي هوايي در اراضي اين ده است . (از فرهنگ جغرافيايي ايران ج 1).
 

پرده دوم: سالها است که هنگام رسیدن به انتهای اتوبان نواب که با ساختمان های زیبایی نوسازی شده است، ناگهان چشمم به پادگان قلعه مرغی که در میان نور منازل و خیابانهای اطراف منطقه وسیعی را همچون بیابان تاریکی درآورده است می خورد.

پادگانی متروک با دیوارهای بلند که تنها گاهی اوقات یک یا دو سرباز وظیفه را می شد در برجک های آن مشغول مراقبت دید.

گاهی اوقات هم چند هلی کوپتر را می شد در آن دید. البته شنیده بودم که از آن برای استقرار هلی کوپترهای امداد استفاده می شود.

خلاصه هر چه بود این بود که از این منطقه وسیع استفاده مناسبی به عمل نمی آمد.

همیشه با خود می گفتم که حداقل کاری که می شود با این فرودگاه کرد اینست که آن را تبدیل به یک مجتمع آموزشی پرواز شبیه آنچه در شهرری است نمود. یا البته استفاده های دیگر ...

پرده سوم: روز چهارشنبه شهردار تهران به منطقه 16 آمده بود. در اخبار خواندم و شنیدم که وی قول داده است شهرداری تا پایان سال دیوارهای قلعه مرغی را خراب کند و از زمین آنجا برای توسعه سرانه فضاهای فرهنگی و ... منطقه استفاده کند.

پرده چهارم: خوشحال شدم که شاید مدتی دیگر این زمین وسیع تاریک، به واسطه بناهایی که در آن ساخته می شود روشن شود.

پرده پنجم: نگرانم! ای کاش اون هواپیمای ملخی سردر این پادگان حفظ شود. از کودکی دوست داشتم یه روز سوارش بشم! آقای قالیباف این خاطره مرا حفظ کن!