تاریخ:
ازدواج السا فیروزآذر و دانیال مقدم؛ اختلاف سنی ۱۰ ساله این زوج خبرساز شد 
درس صد و چهار
مجسمه‌ها صاحب بیمارستان شدند (+عکس)
این مجسمه‌ها پس از مرمت و رنگ‌آمیزی به محل اصلیشان بازگردانده می‌شوند. برخی از این مجسمه‌ها در اثر عوامل طبیعی چون باد، باران و برف آسیب دیده‌اند اما بیشتر آنها قربان وندالیسم هستند.
یک مرکز موسوم به «بیمارستان مجسمه‌ها» در بوئنوس آیرس پایتخت آرژانتین افتتاح شده که کار این مرکز ترمیم مجسمه‌های قدیمی آسیب دیده است.
به گزارش مهر به نقل از یورونیوز، هر ماه حدود بیست مجسمه برنز و سنگی به «بیمارستان مجسمه‌ها» در بوئنوس آیرس منتقل می‌شوند و ۱۵ مجسمه‌ساز و مرمت‌کار عملیات ترمیم آنها را انجام می‌دهند.
این مجسمه‌ها پس از مرمت و رنگ‌آمیزی به محل اصلیشان بازگردانده می‌شوند. برخی از این مجسمه‌ها در اثر عوامل طبیعی چون باد، باران و برف آسیب دیده‌اند اما بیشتر آنها قربان وندالیسم هستند.
وندالیسم تخریب کنترل‌نشده اشیا و آثار فرهنگی باارزش یا اموال عمومی است. این عمل یک ناهنجاری اجتماعی است و بسیاری آن را یک واکنش خصمانه برابر مشکلات اجتماعی و شکست‌های فردی می‌دانند.
شهرداری بوئنوس آیرس ماهانه بیش از ۲۸ میلیون پزو آرژانتینی (حدود ۷۶۷ هزار دلار آمریکا) برای تمیز کردن آثار قدیمی و حذف گرافیتی، آگهی، پوستر و برچسب از روی آثار فرهنگی همچون مجسمه‌ها صرف می‌کند.
لینک کوتاه: کپی لینک
چگونه احساس کنیم برای دیگران مهم هستیم؟ مفت‌خورهای طهران قدیم «تفنگ» چگونه وارد سرزمین سامورایی‌ها شد؟ آداب معاشرت نوین؛ چگونه در برابر آدم‌های خودشیفته تاب بیاوریم؟ چرا برخی کودکان در یادگیری ضعیف ترند؟ این نشانه ها را جدی بگیرید راهنمای کامل از بین بردن خط و خش لوازم استیل ضد زنگ در خانه چرا همیشه آدم‌های اشتباه وارد زندگی‌مان می‌شوند؟ شاید مشکل از یک الگوی پنهان باشد آیا اعتمادبه‌نفس زنان واقعاً کمتر از مردان است؟ محققان در مطالعه جدید پاسخ می‌دهند ایرانیان دوران ساسانی جهان پس از مرگ را چطور می‌دیدند؟ در تخت جمشید حتی یک زن نیست؛ پس این‌همه نام زنانه از کجاست؟ مرغ دارید اما حوصله غذای تکراری ندارید؟ این ۵ دستور را ببینید معمای ۹۹۹ کاروانسرا؛ چرا شاه‌عباس از ساخت هزارمین بنا خودداری کرد؟ ماشین لباسشویی بوی بد می‌دهد چیکار کنیم؟؛ مهم‌ترین دلایل بوی بد ماشین لباسشویی کشف یک شهر رومی که احتمالا «لاس‌وگاس دنیای باستان» بوده است وقتی پرحرفی دیگر «عادی» نیست؛ پشت حرف‌های بی‌پایان چه می‌گذرد؟