گناه کبیره جدید در واتیکان

صهیونیست‌ها از هیچ چیزی برای تقویت مواضع خود جهت پیشبرد اهداف خود دریغ ندارند. ظهور مسیحیان صهیونیست که کلیساهای خود را پایگاه نیوکانها در دوره جرج دبلیو بوش قرار داده بودند یک پرده از این تئاتر بوده است. اما با تصویر کریهی که بوش و همدستانش در امریکا و صحنه‌های جهانی پیدا کرده‌اند عملا نفوذ کلیسای صهیونیست به سرعت به افول نزدیک شد.

لذا صهیونیست‌ها به دنبال فعال کردن پایگاه دیگری در میان مسیحیت برای حمایت از خود بودند و در این مسیر پاپ و تشکیلات واتیکان را که تا حدی زمینه هم داشته است توانسته‌اند به تحریک طرفدارانه از صهیونیسم وادار نمایند. فقط در 10 روز اخیر پاپ 2 بار هرگونه انکار هولوکاست را انکار خدا دانست و اعلام کرد به هیچ وجه کشیش‌های منکر هولوکاست را تحمل نخواهد کرد بخصوص در مراسم توبه یکی از این کشیش‌های گنه کار، که به شدت از مواضع منکرانه خود نسبت به داستان هولوکاست تبری می‌جست و برای پذیرش توبه خود به پای پاپ بندیكت شانزدهم افتاده بود‌، رئیس کلیسای کاتولیک اعلام کرد: "‌هیچ کشیشی حق تردید در هولوکاست را ندارد".

سوال مهم این است که چرا این میزان از حساسیت توسط کلیسای کاتولیک ابراز می‌شود. مگر صهیونیسم چه نقش و جایگاهی در ایمان مسیحی دارد؟

امروز در جامعه غربی انواع اعتقادات کاملا مغایر با اصول تعالیم حضرت مسیح و همه ادیان الهی رایج است و فرق مختلف کشیش‌های کاتولیک و غیر کاتولیک مثل قارچ هر روز می‌رویند ولی پاپ نسبت به آنها حساسیتی نشان نمی‌دهد.

پروسه سیاسی شدن کلیسا یا به عبارت بهتر استفاده ابزاری از کلیسا در جهت مقاصد سیاسی آمریکا و صهیونیسم در ربع قرن اخیر با شیب تندی دنبال شده است و بدون شک پاپ بندیكت شانزدهم نقطه عطف این چرخش قرار دارد.

اما مسئله به این سادگی نمی‌تواند تمام شود. تردید در داستان هولوکاست چندان مسئله مهمی نیست، مهم ناکام ماندن پروژه صهیونیستی است. آنها مطابق برنامه‌ای که 60 سال پیش آغاز به اجرا نمودند فکر می‌کردند در ظرف مدت حداکثر دو دهه از نیل تا فرات را تحت سیطره خود درآورده و مدینه و مکه را به پایگاه‌های ذلت اسلام تبدیل خواهند کرد و در این امر تا حدی موفق بودند زیرا در ظرف فقط 6 روز تمام ارتش‌های عربی را شکست دادند و حتی ارتش مصر که توانسته بود از سد بارلو در آنسوی نیل عبور کند طی کمتر از دو روز به محاصره آنها درآمد که کمپ دیوید محصول آن بود.

بنابراین صهیونیست‌ها احساس می‌کردند به آخر خط نزدیکند و فکر نمی‌کردند انقلاب اسلامی در ایران اتفاق بیافتد و بزرگی مانند حضرت امام خمینی ابتدا ذهن‌های مسلمان‌ها و فلسطینی‌ها را بر مبنای تعالیم اسلامی جهت مقاومت سامان می‌دهد، آنگاه مقاومت خود راه مناسب را پیدا خواهد کرد.

اسرائیل امروز در مقابل بیداری اسلامی و مقاومت اسلامی شکست خورده و به نقطه صفر خود بازگشته است. مردم دنیا می‌پرسند چرا اسرائیل؟ چرا این غده تشکیل شد؟ چرا این پروژه کلید خورد؟ پروژه‌ای که 60 سال است ناامنی‌، جنگ و تنش ایجاد کرده و سرچشمه بسیاری از ناامنی‌های فراتر از مرزهای کشورهای اسلامی شده است.

صهیونیست‌ها مجبور شده‌اند دوباره سراغ بند ناف سابق یعنی داستان هولوکاست بروند و ضرورت جبران خشونت‌هایی که توسط غرب مسیحی نسبت به آنها روا شده است. اما این داستان امروز رنگ و بوی روزهای بعد از جنگ جهانی دوم را ندارد لذا هر روز تردیدهای زیادی راجع به آن ابراز می‌شود. تازه اگر درست هم باشد نسل امروز غربی‌ها بویزه آلمانی‌ها می‌گویند چرا ما باید تاوان جنایت‌های پدران خود را بدهیم.

این مسئله در غربی‌ها که هر 6 ماه یکبار رخ می‌داد (فرانسوی، اتریشی، ایرلندی، انگلیسی، هر کدام علیه یکدیگر) اگر بنا باشد به تاریخ بازگشت شده و طلب خسارت شود هرج و مرجی اتفاق می‌افتد؛ لذا داستان هولوکاست دلیل وجودی بسیار ضعیف‌تری از 60 سال گذشته است.

نگرانی آنها از رشد موج مرتدان هولوکاستی جدی است و عکس‌العمل آنان در سازمان ملل و کلیسای کاتولیک کاملا گویای عمق نگرانی صهیونیست‌ها از ازدست دادن کامل مشروعیت سرچشمه می‌گیرد.