مجبوری؟!

سلام. امروز برای پوشش خبر یک همایش دانش آموزی توفیق حضور داشتم . جملات جالب توجهی از زبان یک مقام مسئول شنیدم که حیفم آمد شما به عنوان مخاطب دست نوشته هایم از مطالب سخنران محترم بی بهره بمانید !. به قول برنامه ریزان این مقام" مدعو "در آغاز سخنرانی در جمع دانش آموزان با میانگین شانزده تا هیجده ساله و شماری از مقامات گفت: قبل از اینکه در این همایش حضور یابم نمی دانستم برای چه مجموعه ای می خواهم صحبت کنم اگر می دانستم حرف های بهتری داشتم که می زدم ولی سعی می کنم الان مناسب این عزیزان صحبت کنم .!!

با این سخنان ،یاد خاطره شانزده یاهفده سال پیش افتادم که یکی از مسئولان آن زمان ، برای دیدار رسمی به یکی از کشورها سفر کرده بود و هنگام بازگشت  خبرنگاری از او پرسید سفر شما چه دست آوردهایی داشت ؟ آن مسئول با استحکام خاصی پاسخ داد: خوب بود، البته بد نبود ،یک چیزهایی آن ها گفتند ما قبول نداشتیم یک چیزهایی ما گفتیم آنها روی آن بحث داشتند ولی بحمدا.. تفاهم حاصل است ویک چیزی هم امضا کردیم قرار شد ترجمه و اعلام کنند.!!

البته سخنران امروز همایش دانش آموزی به سابقه حدود سی ساله اش به عنوان استاد دانشگاه  اشاره کرد و پس از ارائه تحلیل هایی درباره ناکامی ها وشکست های دشمنان وموفقیت های بزرگ ملت ایران  درعرصه های مختلف با وجود تحریم ها ، فشارها ، جنگ تحمیلی و انواع دسیسه ها گفت:امریکا ظرف دویست سال امریکا شد و ماهواره ساخت، ولی ما در مدت سی سال وبه رغم این همه مشکلات وموانع به جایی رسیدیم که ماهواره امید را ساختیم و به فضا فرستادیم واین ماهواره ما بیست و پنج کیلو وزن دارد  اما" هرکیلوی آن به تمام ماهواره های آنها شرف داردچون منطق ساخت آن برحق است. "

قتل مادر و دختر در منزل شخصی/ قاتل پدر خانواده بود

تماشاخانه

خلبانان ایرانی در اسارت / روایت‌ها چه می‌گویند؟

خجو؛ زنی میان دو دریا، دور از خانه / روایت یک زن صیاد از جنگ جنوب : «این دریا با آن دریا فرق دارد»

فیلم های دیگر