انتخابات رياست جمهوري و دغدغه نخبگان

در حاليكه تصور بر اين بود كه با تصويب و ابلاغ سند چشم انداز بيست ساله كه نقشه راه ایران است، "برنامه محوري" جايگزين "شخص محوري" شود ، اما برخي عوامل مانع تحقق اين امر شده و نگراني هايي را در جامعه نخبگان بوجود آورده است.

نگاهي به مواضع رسانه ها ،‌احزاب و عقلاي سياسي!! دليلي بر اين مدعاست . در حاليكه آنها كه مي بايست به جهت دهي صحيح و عقلايي افكار عمومي كمك كنند از مسير اصلي خود خارج شده و خواسته يا نا خواسته درگير ورود اين كانديدا و خروج آن كانديدا شده اند.

اما دغدغه نخبگان، بيش از آنكه پاسخ به اين پرسش باشد كه چه كسي مي آید و چه كسي مي رود؟ معطوف بر ارائه برنامه از سوي كانديداهاي احتمالي رياست جمهوري است و خواستار ارائه برنامه ، جهت تحقق سند چشم انداز ، سياستهاي كلي اصل 44 و نیز ارائه برنامه در حوزه هاي اقتصاد ، فرهنگ ، سياست و ... هستند.

در اين بين برخي از جريان هاي سياسي نيز به اين امر دامن زده اند و مانع تغيير فاز از شخص محوري به برنامه محوري اند و سعي در نگه داشتن توده مردم در مرحله اول يعني شخص محوري دارند. آنها با ابزارهاي مختلف مانع از تمركز و تفكر روي درخواست برنامه از كانديداها مي شوند.

اين جريانات گويا فاقد برنامه اي روشن براي اداره كشور هستند و لذا اعتقادي به برنامه و برنامه محوري ندارند و با هيجاني كردن فضا قصد دارند با موج سواري از اين نوع فضا سود ببرند.

اين در حاليست كه تنها 2 ماه به دهمين دوره انتخابات رياست جمهوري باقي مانده است و تنها چيزي كه بدان فكر نمي شود ، "در خواست برنامه از كانديداهاي احتمالي رياست جمهوري " است.

حال سوال اساسي اين است كه آيا برنامه محوري در بين كانديداها و حاميان آنها جايي پيدا خواهد كرد؟ یا آن که این بار نیز در میانه انبوهی از شعار و هیاهو ، انتخابات برگزار خواهد شد و هیچ کس -نه برنده و نه بازندگان - برنامه ای را به مردم ارائه نخواهند داد؟!
اين سوالي است كه ذهن نخبگان و صاحبنظران را به خود مشغول كرده و اين پرسش در آينده نزديك پاسخ خود را خواهد گرفت و البته عملكرد كانديداها و حاميان آنها در تاريخ ثبت خواهد شد.
کاش این بار كانديداها و حاميان آنها از اين امتحان رو سفيد بيرون بيايند.