.png "عصر ایران")
۱۸ دی ۱۴۰۴
به روز شده در: ۱۸ دی ۱۴۰۴ - ۰۵:۳۰
خون بابا گم شد / رابطه مامان با همسر آقای خامنه ای بعد از توقیف روزنامه فائزه قطع شد / بعد از فوت بابا، مامان را برای آزمایش رادیواکتیو به خارج از کشور فرستادم / بابا می گفت میان ترامپ و پوتین و نتانیاهو ائتلاف صورت میگیرد 
درس ششم
یک پیرزن در آستانه آوارگی در دزاشیب
«ملوک» خانم دیگر حتی نای گلایه کردن از اوضاعش را ندارد. بیشتر، به جایی نامعلوم خیره است. انگار دارد به جزئیات یک تصویر محو نگاه میکند؛ تصویری از خودش در اوج زیبایی، چابکی و جوانی.
۵۰ سال قبل مثل هر دختر جوان دیگری آرزوها و رویاهایی داشت که همه را پشت در همان خانه درندشت در دزاشیب تهران گذاشت و سرنوشتش را به سر و سامان دادن کارهای اهالی این خانه گره زد. هم میخرید، هم میشست، هم میپخت، هم میروفت، بدون یک ریال دستمزد. فقط مثل بقیه، غذایی میخورد و سقفی داشت؛ سقفی که هیچش متعلق به او نبود.
بعد از مدتی، خانم خانه گفت بیا با برادرم ازدواج کن. دیگر شد خدمتکاری که «زندایی» بچهها هم بود، اما خدمتکار بودنش به آن نسبت فامیلی میچربید و همچنان همان خدمات را ارائه میکرد. مثل خیلی از ازدواجهای ارباب و رعیتی، عقدنامه را هم بعدها گم و گور کردند، اما شانس آورد که توانست از همان محضری که عقدشان کرده بود، بعد از سالها عقدنامه را دوباره بگیرد.
حالا بعد از این نیم قرن، وکیل بچهها که هر کدامشان گوشهای از دنیا هستند، آمده و حکم گرفته برای تخلیه خانه. ملوک خانم هم که هیچ چیز جز یک جوانیِ از دست رفته و جسمی خسته و نزار ندارد، بدون گرفتن کوچکترین حقی بابت همه سالهایی که به خدمتگزاری خاندان فلان مشغول بوده است، باید بساطی را که بساطی نیست، جمع کند و بعد از ۸۱ سال زندگی، آواره کوچههای شمیران شود.
ملوک ایزدی، هیچ کس را ندارد. فقط خواهرزادهای دارد که همسر او دنبال کارهایش افتاده تا بلکه مهلتی بگیرد یا حداقل بابت ۵۰ سال زحمت این زن، بتواند پول اندکی را زنده کند تا وسایل این پیرزن گوشه خیابان نماند و بتوانند جای کوچکی را اجاره کنند. حالا، بعد از این همه سال آبروداری، باید استشهادنامهای را بقال و قصاب محل امضا کنند که بگویند «ملوک» را میشناسند و اصلا چنین کسی در این دنیا وجود دارد.
خانم امامی، همان همسر خواهرزاده ملوک، میگوید یک روز در کمال ناامیدی به دادگاه رفته که ناگهان دیده رئیس دستگاه قضا روبهرویش ایستاده است. این دقیقا همان روزی است که رئیس قوه قضاییه به مجتمع قضایی عدالت رفته بود. مشکل را میگوید و آقای رئیسی هم از او میخواهد که همه را بنویسد.
۵۰ سال قبل مثل هر دختر جوان دیگری آرزوها و رویاهایی داشت که همه را پشت در همان خانه درندشت در دزاشیب تهران گذاشت و سرنوشتش را به سر و سامان دادن کارهای اهالی این خانه گره زد. هم میخرید، هم میشست، هم میپخت، هم میروفت، بدون یک ریال دستمزد. فقط مثل بقیه، غذایی میخورد و سقفی داشت؛ سقفی که هیچش متعلق به او نبود.
بعد از مدتی، خانم خانه گفت بیا با برادرم ازدواج کن. دیگر شد خدمتکاری که «زندایی» بچهها هم بود، اما خدمتکار بودنش به آن نسبت فامیلی میچربید و همچنان همان خدمات را ارائه میکرد. مثل خیلی از ازدواجهای ارباب و رعیتی، عقدنامه را هم بعدها گم و گور کردند، اما شانس آورد که توانست از همان محضری که عقدشان کرده بود، بعد از سالها عقدنامه را دوباره بگیرد.
حالا بعد از این نیم قرن، وکیل بچهها که هر کدامشان گوشهای از دنیا هستند، آمده و حکم گرفته برای تخلیه خانه. ملوک خانم هم که هیچ چیز جز یک جوانیِ از دست رفته و جسمی خسته و نزار ندارد، بدون گرفتن کوچکترین حقی بابت همه سالهایی که به خدمتگزاری خاندان فلان مشغول بوده است، باید بساطی را که بساطی نیست، جمع کند و بعد از ۸۱ سال زندگی، آواره کوچههای شمیران شود.
ملوک ایزدی، هیچ کس را ندارد. فقط خواهرزادهای دارد که همسر او دنبال کارهایش افتاده تا بلکه مهلتی بگیرد یا حداقل بابت ۵۰ سال زحمت این زن، بتواند پول اندکی را زنده کند تا وسایل این پیرزن گوشه خیابان نماند و بتوانند جای کوچکی را اجاره کنند. حالا، بعد از این همه سال آبروداری، باید استشهادنامهای را بقال و قصاب محل امضا کنند که بگویند «ملوک» را میشناسند و اصلا چنین کسی در این دنیا وجود دارد.
خانم امامی، همان همسر خواهرزاده ملوک، میگوید یک روز در کمال ناامیدی به دادگاه رفته که ناگهان دیده رئیس دستگاه قضا روبهرویش ایستاده است. این دقیقا همان روزی است که رئیس قوه قضاییه به مجتمع قضایی عدالت رفته بود. مشکل را میگوید و آقای رئیسی هم از او میخواهد که همه را بنویسد.
با شتاب و خوشحالی، همه چیز را در یکی دو برگه کاغذ مینویسد و میدهد. حالا تنها امیدش به این است که یک روز به او زنگ بزنند و بگویند قرار شده به مشکلش رسیدگی شود.
این روزها، اگر از کوچههای دزاشیب رد شدید، همان جایی که دیدن طبقات آخر ساختمانهایش کلاه را از سر میاندازد و عبور از کنار دیوار باغهای کهنهاش حوصله را سر میبرد، شاید پیرزنی را ببینید که در کنار وسایل ناچیزش نشسته و به جزئیات یک تصویر محو نگاه میکند؛ تصویری از خودش در اوج زیبایی، چابکی و جوانی. او «ملوک ایزدی» است.
این روزها، اگر از کوچههای دزاشیب رد شدید، همان جایی که دیدن طبقات آخر ساختمانهایش کلاه را از سر میاندازد و عبور از کنار دیوار باغهای کهنهاش حوصله را سر میبرد، شاید پیرزنی را ببینید که در کنار وسایل ناچیزش نشسته و به جزئیات یک تصویر محو نگاه میکند؛ تصویری از خودش در اوج زیبایی، چابکی و جوانی. او «ملوک ایزدی» است.
لینک کوتاه: کپی لینک
پارک ژوراسیک درست میگفت: پشهها واقعاً کتابخانهای از دیانای جانوران را حمل میکنند لباسی که از تعریق بدن برق تولید میکند علت لکه های قهوه ای روی ساق پا؛ لکه ساده یا هشدار جدی!! فارغالتحصیلی همزمان پدر ۷۰ ساله و دخترش از دانشگاه انگلیسی «سعید کنگرانی» در ۲۰ سالگی و در کنار «فروزان»؛ سال ۱۳۵۳ (عکس) قصههای نان و نمک(۸۷)/ قصه یک راننده خوش قلب در روزهای دل آشوب سرعت مافوق صوت و ارتفاع باورنکردنی؛ ادعاهای جنگنده نسل ششم MiG-41 روسیه تا چه حد واقعی است؟ علت حسادت شیلا خداداد به مهناز افشار فیلم- تئاتر مدهآ / آیا زن ها فقط ادای مظلوم بودن در می آورند؟ ترکیه رکورد صادرات خودرو را شکست بیانیه وزارت امور خارجه درباره مواضع مداخله جویانه آمریکا علی قلهکی: آقای ضرغامی! مشکل یک کشور ۹۰ میلیونی با چند میلیارد دلار حل میشود؟! فراخوان فوری جمعآوری برخی شیرخشکهای «نستله» در امارات به دلیل آلودگی باکتریایی تیم زنان استقلال در یکقدمی صعود به لیگ برتر فوتبال امپراتوری نفتی ترامپ!