بی‌غش یا باغش؛ مسأله این است!

عصر ایران؛ مهرداد خدیر- نمایندۀ شازند اراک، حرف خود دربارۀ ادعای واگذاری جزایر ایرانی در چارچوب سند همکاری بلند مدت به چین را تکذیب کرده یعنی آقای احمدی بی‌غش خودش به خودش گفته دروغ‌گو! چون تکذیب، یعنی نسبت کذب دادن.

دیده و شنیده بودیم که کسی ادعای دیگری را تکذیب کند یعنی نسبت داده شده را «کذب» و «دروغ» بداند اما این که فردی گفتۀ خودش را تکذیب کند سابقه نداشته یا کمتر سابقه داشته و معمول این است که شخص عذرخواهی می‌کند یا به گردن اطلاعات نادرست می‌اندازد ولی در این فقره این اتفاق نیفتاده و خودش گفته حرف من بی‌ارزش بود و این را هم می‌توان به ویژگی‌های مجلس یازدهم اضافه کرد و احتمالا آقای قالیباف یادداشت کرده تا وقتی دارد از رو می‌خواند به این نکته هم اشاره کند و شجاعت نمایندۀ مجلس یازدهم را از این حیث بستاید!

اما این تنها وجه جالب ماجرا نیست. این که برنامه مستقیم و زنده نبوده ولی تلویزیون با این حال پخش کرده هم درخور تأمل است. احتمالا تصور می‌کرده‌اند سند همکاری 25 ساله تصمیم دولت است و می‌خواسته اند نیشی به دولت بزنند و بعد که سطح قضیه را دریافته‌اند آقای بی‌غش چنان توجیه شده که خودش، خودش را تکذیب کرده است!

واقعِ قضیه هم این است که فعلا صحبت بر سر افق و زمینه‌های همکاری و نوع سرمایه‌گذاری چینی‌هاست و واگذاری جزیره و استقرار سرباز چینی مطرح نیست!

این یادداشت اما به قصد دیگری نوشته می‌شود. تصور کنید به جای تلویزیون که اسم خودش را گذاشته رسانۀ ملی و با آقای بی‌غشِ نماینده مصاحبه کرده یک رسانۀ دیگر و مثلا با آقایی به اسم باغش و غیر نماینده گفت و گو کرده بود.

چون تلویزیون است کسی سراغ رییس صدا وسیما نمی‌رود و از خود نماینده می‌خواهند تا خودش را تکذیب کند. نهایت این است که رفتار این نماینده در هیأت نظارت بررسی می‌شود.

اما اگر رسانۀ دیگری باشد و به جای بی‌غش با آقای باغش گفت و گو کرده بود سوژه‌ای بود برای عزیزان در 20:30 و تا به چند جا ربط نمی‌دادند و بوی یک توطئه را از آن کشف نمی‌کردند دست‌بردار نبودند. در این صورت، داستان به کلی تفاوت می‌کرد. هم آن آقای باغش باید جواب می‌داد وهم مدیر رسانه!

سن که رسید به پنجاه ...!

تماشاخانه

پارتیا، افسانه «آن‌شیگائو»؛ سفر شاهزاده ایرانی به چین / سوغات او یک دین بود

ساعت ۸:۱۵ ششم اوت ؛ هیروشیما / وقتی شهر در دیگ قیر می‌جوشید

فیلم های دیگر