رویای پروانه شدن

کوچک که بودم نه خیلی کوچک! عاشق پروانه ها بودم و رویای پروانه شدن در سرم بود و بهار فصل شورانگیز حضور آن ها.

حیاط پشت خانه امان گل های وحشی زردی می روئید که میعادگاه من و پروانه ها بود ، کنار گل های شیپوری سفید ریشه دوانده در باغچه ... مست حضور پروانه های رنگارنگ می شدم و حضور رنگ های مسحور کننده اشان ، بهار را شورانگیزتر می کرد.

آن ها را با دست های کودکانه ام می گرفتم، و خوب که به بال هایشان خیره می شدم و غرق در زیبایی شورانگیز رنگ هایشان می شدم، رهایشان می کردم؛ رهایی سرانجام شیرین این بازداشت های کوتاه بود.

یک روز که در بین گل های بهاری گم شده بودم، یک پروانه کوچک سرخ رنگ مخملی را دیدم، زیبایی خیره کننده اش شرابی در پیمانه عطش من برای دیدن آن ها بود.

سال ها از آن زمان گذشته است و من بزرگ تر شده ام، بهار همچنان شورانگیز است و گل های باغچه زیادتر شده اند، هنوز هم رویای پروانه شدن در سرم هست و بهار همچنان شورانگیز است، اما اسارت سرنوشت شوم پروانه ها نیست.

 پروانه ها برای خشک شدن لای کتاب و عمر کوتاه نیستند، تو باید پروانه را ببینی و زیبائی اش را درک کنی و اجازه بدهی دوباره پرواز کند؛ مبادا بال های ظریفش را بیازاری و زیبائی مسحورکننده اش را برای همیشه محو کنی ... هنوز هم کودکان زیادی هستند که مست زیبائیشان می شوند و منتظر پرواز مغرورانه آن ها هستند...