تاریخ:
آخرین نوای سازدهنی بهروز رضوی در خانه 
درس پنجاه و سه
«آزار خاموش» کودکان چیست؟
اینگونه به مرور زمان کودک و نوجوان به این باور میرسد که ساکت و منفعل بودن بهتر از انجام کارهایی است که ممکن است آنها را در معرض انتقاد و سرزنش و تمسخر قرار دهد و در نهایت کم رویی و خجالتی بودن کودک و نوجوان ماحصل این رفتار والدین است.
ایسنا نوشت: یک روانشناس با اشاره به تمسخر فرزندان از سوی والدین و در حضور اقوام و آشنایان، گفت: مسخره کردن کودکان و نوجوانان توسط والدین و در حضور اقوام و آشنایان اگرچه با هدف شوخی و خنده نیز باشد اما نوعی آزار روانی محسوب میشود که آن را آزار خاموش نیز مینامند.
شبنم طلوعی اظهار کرد: گاهی والدین تصور میکنند با طعنه زدن و یا متلک انداختن به کودک و نوجوان میتوانند او را به انجام کاری وادار کنند اما این روش به هیچ وجه جواب نمیدهد بلکه شاید برعکس باعث شود فرزند در مقابل نظر و گفته والدین بایستد و حرفی بزند که موجب ناراحتی بیشتر والدین شود و اینگونه والدین و فرزند در یک دور باطل قرار گیرید.
این روانشناس با تاکید بر اینکه والدین اگر انتظار احترام از سوی کودک و نوجوان را دارند باید خودشان هم به کودک و نوجوان احترام بگذارند، ادامه داد: نوجوانی که در محیط ناسالمی قرار گیرد که درآن دیگران او را تمسخر میکنند دنیای متفاوتی را تجربه خواهد کرد، چراکه نوجوانان به خودی خود با بحران هویت یابی و زودرنج بودن درگیر هستند و در این بین اگر والدین نیز در حضور اقوام آنها را تمسخر کنند این درگیری بیشتر هم میشود، از این رو والدین باید در انتخاب نوع کلمات و جملات خود دقت کنند.
وی تحقیر کردن، فحش دادن، مقایسه کردن، به رخ کشیدن، تمسخر کردن، صحبت کردن درباره نقاط ضعف و منفی نوجوان در حضور دیگران، القاء حس ناامنی به نوجوان و محدود کردن او را از جمله مصادیق آزار روانی نوجوان عنوان کرد و افزود: حتی در مواقعی که کودک یا نوجوان مورد تمسخر یا سخنان نیش دار از سوی همسالان قرار گرفت والدین باید او را حمایت کنند و در حد درکش به او توضیح دهند که چینن کاری نشان دهنده نقطه ضعف دیگری و نه او است.
طلوعی در پایان سخنانش به والدین توصیه کرد: والدینی که تحمل اشتباهات کودک و نوجوان خود را ندارند و یا با انجام هر اشتباهی از سوی فرزندان آنها را دائما سرزنش میکنند، یا در حضور دیگران آنها را نقد و تمسخر میکنند و بر این باور هستند که اگر کودک و نوجوان از این رفتار والدین ناراحت شود مشکل از زودرنجی او است چراکه هدف والدین شادی و خنده و نه تمسخر فرزندان بوده، در واقع ترس از اشتباه و تنبیه شدن را در کودک و نوجوان خود تقویت میکنند.
اینگونه به مرور زمان کودک و نوجوان به این باور میرسد که ساکت و منفعل بودن بهتر از انجام کارهایی است که ممکن است آنها را در معرض انتقاد و سرزنش و تمسخر قرار دهد و در نهایت کم رویی و خجالتی بودن کودک و نوجوان ماحصل این رفتار والدین است.
به گفته این روانشناس، چنین رفتارهایی از سوی والدین همچنین میتواند منجر به ایجاد افسردگی، خشونت، جرم و جنایت در کودک و نوجوان نیز شود.
لینک کوتاه: کپی لینک
از فقر تا نقض حقوق کودک/ ۲ میلیون کودک کار ایرانی در سایه آمارهای متناقض زمانبندی جدید امتحانات دانشگاه آزاد عصر ابرطوفانهای بهاری آغاز شده است؟ سخنگوی دولت: امروز حفظ انسجام ملی مهمترین پشتوانه پیشرفت و امنیت کشور است دارویی که نیست، دردی که هست/ چرا کمبود دارو شدت گرفت؟ معاون پزشکیان: توافق شکل گرفته همه منافع ایران را تامین خواهد کرد حذف وثیقه خروج از کشور مشمولان غیرغایب در ایام محرم و صفر مخالفت شدید احزاب و مقامات اسرائیل با گنجاندن لبنان در طرح توافق ایران و آمریکا مورد عجیب سوزوکی؛ دروازه بان ژاپن در جام جهانی 2026 قیمت بیتکوین صعود کرد ۱۳ اشتباه رایج هنگام پیادهروی که ممکن است به بدن آسیب بزند فوتبال چگونه بر اجتماع و سیاست اثر میگذارد؟ زندگی در ۲۰ متر؛ روایت مستأجران از تنگنای مسکن در پایتخت کره ای ها عجب کشتی برای چین ساخته اند / غول دریا که هنوز زنده است به اندازه 4 زمین فوتبال (تصویری) نبرد بادها/جنگ بادها چطور سرنوشت اقلیم یک منطقه را روشن می کرد؟