ترفند غيرانساني مقامات چيني براي زهرچشم گرفتن از شاكيان

اما اصلي‌ترين دل‌نگراني فعالان حقوق بشر در مورد چين، وجود زندان‌هاي مخفي موسوم به «زندان‌هاي سياه» در اين كشور است؛ زندان‌هايي كه در آنها هيچ قانوني رعايت نمي‌شود. بر اساس گزارش نگهبان حقوق بشر برخي زندان‌هاي سياه در پكن صرفا براي زنداني كردن افرادي كه جهت اعاده حقوق خود از شهرهاي ديگر به پايتخت سفر مي‌كنند ساخته شده است.

 

بسياري از اين افراد به اميد آنكه بتوانند فساد مقامات محلي و عدم رسيدگي به مشكلات خود را به گوش مقامات بالاتر برسانند به شهرهاي بزرگ و به خصوص پكن مي‌آيند، اما حضور اينگونه افراد مي‌تواند تصويري نامناسب از وضعيت چين را به جهان ارائه دهد. بر اساس ادعاي گزارش نگهبان حقوق بشر، مقامات محلي و منطقه‌اي چين تيم‌هايي از ماموران ويژه تشكيل داده‌اند كه افراد معترض كه قصد گزارش ناكارآمدي و فساد آنها به مقامات بالاتر را دارند قبل از آنكه موفق به انجام اين كار شوند دستگير مي‌كنند و به زندان‌هاي سياه مي‌برند. اين زندان‌ها در مكان‌هايي كه سابقا مسافرخانه يا مدرسه بوده شكل گرفته‌اند و چند مامور با لباس شخصي آنها را كنترل مي‌كنند. فعالان حقوق بشر مي‌گويند كه با 38 فرد كه در اين زندان‌ها زنداني بوده‌اند مصاحبه كرده‌اند. اين زنداني‌ها هر كدام چند روز و حتي در مواردي چند ماه در اين زندان‌هاي مخفي زنداني بوده‌اند. اين افراد كتك خورده‌اند، شكنجه‌هاي جسمي و روحي را تحمل كرده‌اند و در نهايت پذيرفته‌اند كه شكايت خود را فراموش كنند و به محل زندگي خود برگردند.

 

اگرچه مقامات چيني بارها وجود چنين زندان‌هايي را تكذيب كرده‌اند اما محاكمه يكي از زندانيان اين زندان‌ها در ماه جاري به جرم شكنجه جواني 21 ساله نشانگر اين است كه دولت چين قصد دارد تا با اين شيوه غيرقانوني مبارزه كند. البته اين مساله به صورت قانوني اعلام شده است.

 

فعالان حقوق بشر در چين مي‌گويند كه مهم‌ترين مشكل برخورد با اين زندان‌ها همين عدم پذيرش رسمي وجود آنها از طرف دولت است. مقامات دولتي چين در جلسه‌اي با اعضاي كميسيون حقوق بشر سازمان ملل متحد در ماه ژوئن وجود چنين زندان‌هايي را تكذيب كرده‌اند.

 

فليم‌كين، فعال حقوق بشر در شرق آسيا مي‌گويد: «تا زماني كه دولت وجود اين زندان‌ها را به صورت رسمي نپذيرد برخورد با آنها سخت خواهد بود. اين زندان‌ها مكان‌هاي مخفي و ترسناكي هستند كه افرادي كه در آنها زنداني مي‌شوند حق هيچ تماسي با بيرون را ندارند. به آنها غذاي كمي داده مي‌شود و محروميت از خواب هم آنها را اذيت مي‌كند. آنها شكنجه مي‌شوند و بدون اينكه دسترسي به وكيل داشته باشند مدت زمان نامشخصي در سلول‌هاي كوچك مي‌مانند تا در نهايت كساني كه آنها را زنداني كرده‌اند يقين پيدا كنند كه آنها از ترس ديگر به پيگيري شكايت خود فكر نخواهند كرد.