خانم وزیر، کار از شستن دست‌ها گذشته است؛ تدبیری دگر باید

انتشار خبر شمار درگذشتگان ناشی از بیماری آنفلوآنزای نوع A در ایران، حکایت از فاصله قابل تأمل کشور ما با دیگر کشورهای منطقه از حیث توانایی در کنترل شیوع این بیماری کشنده دارد.

به گزارش «تابناک»، اینکه بیش از صد نفر از هموطنانمان جان خود را بر اثر این نوع بیماری از دست داده‌اند، موضوعی است که هر ایرانی را متأثر ساخته و همچنین با پرسشی بزرگ روبه‌رو می‌کند.

آیا به واقع، توان نظام سلامت کشور ما در پیشگیری و درمان از دیگر کشورهای منطقه پایینن‌تر است؟ چرا از این بیماری که می‌توان با روش‌های متعدد و بعضا ساده از شیوع آن و نیز به دنبال آن، با وارد کردن بموقع و توزیع مناسب واکسن آن در کشور، از چنین مرگ و میرهایی جلوگیری کرد، غفلت شده است؟

این گزارش می‌افزاید: اما با نگاهی به میزان تلفات این بیماری در دیگر کشورهای منطقه، عمق فاجعه بیشتر مشخص می‌شود، زیرا در میان کشورهای منطقه، بیشترین تلفات را ـ با کمال تأسف ـ در ایران داریم.

یکی از کشورهای منطقه که به عنوان کانون بیماری آنفلوآنزای نوع A در آسیا نیز شناخته شده، هنوز آمار تلفات به پنجاه نفر نرسیده است.

در کشور مصر که میزان آلودگی در آن کنترل ناشدنی اعلام شده، میزان تلفات 9 اعلام شده است، این آمار برای مجموعه کشورهای آسیای میانه، چهل نفر و در عربستان سعودی که شاهد مناسک حج بوده و سه میلیون زایر بیت‌الله‌الحرام را میزبانی می‌کند، تا کنون فقط چهار نفر براثر این بیماری جان خود را از دست داده‌اند و ایران؟

هرچند به تازگی یکی از مسئولان وزارت بهداشت و درمان در گفت‌وگویی تلفنی با رادیو، دلیل تفاوت آمار چشمگیر تلفات در ایران نسبت به دیگر کشورها را شفافیت و سرعت ایران در اعلام وضعیت شیوع این بیماری به مراجع بین‌المللی نسبت به دیگر کشورها ذکر کرد، چنین ادعاهایی چه درست و چه نادرست، هیچ باری از دوش مردم برنداشته و سبب تبرئه وزارت بهداشت در این زمینه نمی‌شود.

اما بواقع چرا وقتی که ما از ماه‌ها پیش نسبت به احتمال شیوع چنین بیماری مهلکی آگاهی داشته و وزارت بهداشت نیز از آمادگی کاملش برای مقابله با موج این بیماری در کشور خبر داده بود، اکنون باید شاهد چنین رویداد تلخی باشیم؟

حال این پرسش مطرح است که سیستم درمانی کشور چه برنامه‌ای برای جلوگیری از همه‌گیر شدن بیماری‌ها دارد و معاونت پیشگیری وزارت بهداشت، کدام مأموریت را انجام می‌دهند که کشور شاهد فجایعی اینچنینی است ؟

بنابراین، از وزارت بهداشت و درمان و شخص خانم وحید دستجردی، انتظار احساس مسئولیت بیشتری در قبال سلامت جامعه می‌رود. فراموش نکنیم که یکی از ابعاد دیگر شیوع این بیماری در ایران که نگرانی‌ها را بیشتر می‌کند، میانگین سنی کسانی است که بر اثر این بیماری فوت شده‌اند. هرچند آمار دقیق و رسمی از سوی وزارت بهداشت منتشر نشده، با نگاهی به مواردی چون فوت چهارده دانش‌آموز، می‌توان پی برد که این بیماری برخلاف دیگر جوامع که کودکان و افراد سالمند را بیشتر از پای درمی‌آورد، در ایران جوانان و نوجوانان را هدف گرفته است.

البته هرچند نباید به تلاش‌های وزارت بهداشت و درمان با نگاهی صفر و یکی نگریست و باید گفت که اقداماتی نیز صورت گرفته است، اما نتیجه کار نشانگر آن است که این کارها یا کافی نبوده و یا کارایی لازم را نداشته است.

نکته دیگر آنکه به نظر می‌رسد، برخورد با این موضوع باید فراتر از هشدارهای تکراری مانند شستن دست‌ها برای بارهای متوالی در روز و استفاده از مایعات و میوه‌های تازه باشد؛ موضوعی که از وزیر بهداشت و صداو سیما گرفته تا روزنامه‌ها و معلمان مدارس و شهروندان معمولی، بارها و بارها تکرار شده است، اما نتوانسته جلو مرگ و میر هموطنانمان را بگیرد.

سخن پایانی اینکه؛ نخست با مردم شفاف‌تر و صادقانه‌تر از میزان تلفات و کاستی‌های نظام سلامت سخن گفته شود تا در مواقعی که از دست دولت کاری ساخته نیست، مردم خود اندیشه کار خویش کنند.

دوم آنکه وزارت بهداشت با پیش‌بینی کانون‌های اصلی این بیماری در شرایط موجود و آینده میزان آمادگی هموطنان را در این مناطق بالا ببرد.

سوم، با توجه به این که هر روز شاهد کشف مقادیر معتنابهی واکسن جعلی آنفلوآنزای نوع A هستیم، چرا وزارت بهداشت در این مدت نتوانسته است، آمپول‌های استاندارد را وارد کند؟ سرانجام این اتفاق چه هنگام خواهد افتاد؟ مدیران وزارت بهداشت فراموش نکند که مردم اکنون نیازمند این واکسن‌ها هستند و پس از گذر موج بیماری، بود یا نبود این واکسن ارزشی نخواهد داشت.