تاریخ:
تصاویر ماهوارهای خسارات وارده به پالایشگاه جیزان شرکت آرامکوی عربستان در اثر حملات یمن 
درس نود
پرسش های احمد زیدآبادی در باره انتخابات ۱۱ اسفند/ رأی اصولگرایان را چه محافلی سازمان میدهند که در روزهای معمولی به چشم نمی آیند؟
نتایج انتخابات اگر با جزئیات کامل و تفکیک صندوق به صندوق، در اختیار عموم قرار گیرد، بهترین منبع برای تحلیل و شناختِ گرایش و رفتار مردم هر محل و ناحیه به شمار میرود و از این جهت میتواند بسیاری از پیشداوریهای کنشگران حوزههای مختلف دربارۀ روند تحول فکری و سیاسی جامعه و علایق و اولویتهای تودۀ مردم در هر گوشه از کشور را، اصلاح یا ابطال یا تأیید کند.
احمد زیدآبادی در روزنامه هم میهن نوشت:
در انتخابات اخیر، بسیاری از افراد با ضرس قاطع مدعی بودند که هر میزان آرایی که به صندوقها ریخته شود، نهایتاً مشارکت ۶۰ درصدی اعلام خواهد شد. در واقع این تلقی ناشی از ناآشنایی با سازوکار انتخابات مجلس در ایران است که با همۀ محدودیتهایش اجازۀ رأیسازی خارج از روال را به نفع و زیان کاندیداها نمیدهد.
از این جهت، باید منتظر اعلام نتایج نهایی و تفکیکشدۀ انتخابات اخیر نشست تا روشن شود که در اعماق جامعه چه میگذرد. با تدقیق و مطالعه در آمار و ارقام بهدستآمده، نتایج جالبتوجهی به دست خواهد آمد.
برای نمونه، بسیاری گمان میکردند که محمدرضا باهنر بهعنوان یک چهرۀ شناختهشدۀ اصولگرا در شهر کرمان بیچون و چرا پیروز خواهد شد. او اما نتوانست بیش از حدود ۲۰ هزار رأی از کرمانیهای حاضرشده در پای صندوقهای رأی بگیرد. چرا؟ پاسخ این چرا هنگامی جذابتر میشود که بدانیم او از رقیبی شکست خورد که پیش از این، پنج دوره از سیرجان وارد مجلس شده بود اما چون این بار حضورش در آن حوزه، محدودیت قانونی داشت، از کرمان کاندیدا شد. در واقع باید مشخص کرد که یک فرد با چه مکانیسمی قادر است پنج دورۀ پی در پی در یک شهرستان بر رقبای خود پیروز شود و بعد در مرکز استان، با غلبه بر افرادی چون باهنر و پورابراهیمی، نمایندۀ اول کرمان شود؟
یا اینکه چرا مردم ما در مناطق محرومتر کشور نسبت به حوزههای توسعهیافتهتر، حضور پررنگتری در انتخابات دارند؟ در ظاهر امر، مردم محروم باید نسبت به دیگر اقشار جامعه از وضع موجود ناراضیتر باشند و به همین علت، قهرشان از صندوقهای رأی غلیظتر باشد. اما معادله معکوس است! گویی نرخ مشارکت در انتخابات مجلس با سطح توسعه، نسبتی وارونه پیدا کرده است. چه توضیحی برای این مسئله وجود دارد و بهخصوص تبعات کلان آن برای جامعه و خودِ این مناطق چیست؟
چرا افرادی مانند محمدباقر نوبخت و علی مطهری در رشت و تهران، امکان کشاندن حامیان بالقوۀ خود به پای صندوق رأی را ندارند، اما شخصی مانند مسعود پزشکیان در تبریز این امکان را پیدا میکند؟
یا اینکه چرا آرایش آراء اصولگرایان در تهران تا این اندازه غیرمنتظره است؟ چه افراد یا محافلی رأی اصولگرایان را سازمان میدهند و پایگاه اجتماعی آنها در کدام نقاط تهران است که در روزهای معمول به چشم نمیآید؟ و صدها مورد دیگر از این قبیل پرسشها!
لینک کوتاه: کپی لینک
پشت پرده جدایی ساپینتو از استقلال؛ روایت جنجالی سرمربی پرتغالی رئیسجمهور ایرلند خطاب به ترامپ: عادیسازی جنگ قابلقبول نیست تداوم حملات هوایی اسرائیل به خاک لبنان بازار اجاره خودرو؛ از پژو ۲۰۷ روزی ۳ میلیون تا پورشه ۳۵ میلیونی بازداشت عامل ترور شهید «کاکدرویشی» در پیرانشهر اللهیار صیادمنش گل زد، اما تعویضش ورق بازی را به سود گورنیک برگرداند تصادف زنجیرهای در محور یاسوج-اصفهان ۶ کشته و ۴ مصدوم برجا گذاشت هشدار زلنسکی درباره کمبود موشکهای پاتریوت وحید هاشمیان همچنان ناراضی است؛ چرا پرسپولیسیها از جدایی او راضی بودند؟ CLK 63 AMG Black Series؛ مرسدسی که یک هیولای پنهان دارد! (+عکس) شکایت ۵۰۰ میلیاردی اسپانسر سابق پرسپولیس و استقلال رد شد قانون جدید فوتبال هلند؛ یک پرتاب مواد آتشزا و پایان فوری مسابقه تیم ملی ایران دوباره به مصاف ازبکستان و روسیه میرود حوثیها در بابالمندب؛ تهدید کشتیرانی و صادرات نفت عربستان حملات جنگنده های عربستان به یمن: هر ۲۲ دقیقه یک بار!