آیا گزینه نظامی مطرح است؟

به گزارش وطن (watan.ir) ، لشكر كشي به خليج فارس كه اخيرا آمريكا از آن خبر داده است باعث شده تا علاوه بر رسانه هاي بين المللي برخي از سياستمداران داخلي نيز اين موضوع را بهانه كرده تا در اين برهه حساس موجي از نااميدي را در جامعه تزريق كنند. اين درحالي است كه در شرايط فعلي، ايران توانسته به دليل در پيش گرفتن ديپلماسي رو به جلو علاوه بر به عقب راندن طرف مقابل، آنان را در موضع عقب نشيني از خواسته هاي خود قرار دهد .

البته اين نيز طبيعي است كه كشورهاي غربي پس از شكست سياست هاي خود در توقف روند هسته اي ايران، دوباره به سياست هاي گذشته خود بازگردند و دوباره بر بوق جنگ بكوبند تا شايد با افزايش فشارهاي رواني بر ايران، بتوان اين كشور را از پيگيري مطالبات هسته اي خود دور كرد.
پيش از اين نيز كشورهاي غربي با جنجال سازي و هياهو سعي كرده بودند موضوع حمله نظامي يا اقدام مسلحانه عليه ايران و منافع هسته اي كشورمان را برجسته كنند ولي با پس از گذشت مدتي ، اين روند را كنار گذاشتند.

هم اكنون نيز و پس از ناكارآمدي اعمال فشارهاي سياسي ، ديپلماتيك و اقتصادي، دوباره كشورهاي غربي رو به جنگ رواني و جنجال سازي درباره اقدام نظامي عليه ايران كرده اند.
در همين راستا اخيرا صحبت از استقرار سامانه موشكي و ضد موشكي دركشورهاي حاشيه خليج فارس براي مقابله با ايران كرده اند. اين درحالي است كه همگان مي دانند همكاري هاي نظامي و تسليحاتي آمريكا و كشورهاي حوزه خليج فارس از سال ها پيش و به طور دقيق ،پس از جنگ عراق عليه كويت و آزاد سازي اين كشور توسط نيروهاي متحد به رهبري آمريكا وارد مرحله جدي شد.
در آن مرحله آمريكا با گسيل نيروهاي نظامي خود به خليج فارس، برنامه گسترده اي را براي استقرار طولاني مدت اين نظاميان در پيش گرفت. براين اساس هم اكنون شاهد هستيم كه كويت، قطر و بحرين به ترتيب محل استقرار نيروهاي زميني، هوايي و دريايي آمريكا در منطقه هستند. همچنين حتي قبل از حمله عراق به كويت، اين كشور داراي سامانه موشكي و ضد موشكي بود كه در جريان اين جنگ براي اين كشور ناكارآمد بود .

لذا به نظر مي رسد تكيه بر همكاري هاي نظامي آمريكا و كشورهاي منطقه خليج فارس قبل از هر چيز موضوعي عادي است كه مي بايست در حد خود از آن نگران بود و نه بيشتر. بايد دانست كشورهاي غربي و در راس آنها آمريكا درحال حاضر نه توانايي ورود به موضوع گزينه نظامي عليه ايران را دارند و نه آمادگي پذيرش و تعامل با عواقب آن را دارند چرا كه حداقل در يك مورد تمامي دستاورد هاي چند ساله آنان در كشورهاي عراق و افغانستان از بين خواهد رفت.